ஆசைதீர அனுபவி 3
மறுநாள் காலை கண்விழித்த லலிதாவுக்கு முதலில் தனது ஈரமாயிருந்த, குறுகுறுத்திருந்த, ஒழுகியிருந்த கூதியே உறைத்தது. அம்மணமாகப் புன்னகைத்தபடி அவள் தனது உடலைப் போர்வைக்குள்ளே புகுத்திக்கொண்டாள். அவளது உடலில் வலி ஏற்பட்டிருந்தது. மகனை ஊம்பியதால் அவளுக்குத் தாடை வலித்துக்கொண்டிருந்தது. அவனது சுண்ணியின் சுறுசுறுப்பான ஓளை வாங்கியதால் அவளது புழையுதடுகளிலும் வலியிருந்தது. வெறும் தரையில் மோதி மோதி அவளது குண்டியிலும் வலி ஏற்பட்டிருந்தது. ஆனால், இவை எல்லாவற்றையும் மீறி அவளுக்கு ஏற்பட்டிருந்த மனநிறைவும், தகாத உறவைச் சுவைத்திருந்ததால் ஏற்பட்டிருந்த புதிய வேட்கையும் அவளை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தன. படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவள், கூந்தலை முடிந்து விட்டுக்கொண்டு, காமக்கதை படித்துக்கொண்டு விரலால் தன்னை ஓத்துக்கொண்டபோது அணிந்து கொண்டிருந்த நைட்டியை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். அவளுக்கு முந்தைய இரவு மகனோடு செய்த சல்லாபம் குறித்து எந்த வெட்கமும் இருக்கவில்லை. சொல்லப்போனால், கல்லூரிக்குப் போவதற்கு முன்னர், இன்னொரு முறை மகனிடம் ஒள்வாங்கினால் நன்றாக இருக்குமே என்ற நப்பாசையே இருந்தது. வரவேற்பறையை நெருங்கியபோது மனோ ரொட்டித்துண்டுகளைச் சுவைத்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் முதலில் அம்மாவின் கொழுத்த முலைகளின் மீது விழுந்து பிறகு, தர்மசங்கடத்துடன் திரும்பிக்கொண்டன. லலிதாவுக்குள்ளிருந்த தாயன்பு தலைதூக்கியது. முந்தைய இரவில் பெற்ற தாயையே ஓத்துவிட்டோம் என்பதால் மகன் சற்றே குற்ற உணர்ச்சியோடு இருக்கிறான் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவளது புழையைத் தனது விந்துவால் நிரப்பியபிறகு, மனோ அவசர அவசரமாக எழுந்து கொண்டு, தனது உடைகளைச் சேகரித்துக்கொண்டு தனது அறையை நோக்கி விரைந்தது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. மீதமிருந்த இரவில் அவன் உறங்கியிருப்பானா, அல்லது அம்மாவைப் போட்டு ஓத்து விட்டோமே என்ற கவலையிலோ, அல்லது அம்மாவின் கூதியைப் பற்றிய நினைவிலோ உறங்காமல் கழித்திருப்பானா என்று அவளால் நிச்சயமாய்க் கூற முடியவில்லை. “ஏன் மனோ, அம்மாவை எழுப்பியிருக்கலாமில்லே?” “இல்லேம்மா, நிறைய தொந்தரவு பண்ணிட்டேன் ஏற்கனவே..,” என்று கூறிய மனோ கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டான். அவனது முகம் கூச்சத்தில் சிவந்திருக்கவே, தன்னை ஓத்து விட்டதற்காக மகன் மனதுக்குள்ளே மருகிக்கொண்டிருப்பதை லலிதாவால் உணர முடிந்தது. முதலில் அவன் மனதில் ஏற்பட்டிருந்த குற்ற உணர்ச்சியை விரட்டி, அதற்குப் பதிலாக காமவேட்கையை நிரப்பிவிட வேண்டும் என்று லலிதா முடிவு செய்தாள். “படிப்பெல்லாம் எப்படியிருக்கு மனோ?” “நல்லாப்போகுதும்மா, நேத்துக்கூட டெஸ்ட் வச்சாங்க! நல்லாப் பண்ணியிருக்கேன்.” “எவ்வளவு மார்க் வரும்?” மனோஜ் தயங்கிக்கொண்டிருந்தான். தன்னைக் கவனிக்காமலிருக்க மகன் எவ்வளவு மெனக்கெடுகிறான் என்பதைக் கவனித்த லலிதாவுக்கு கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. இவ்வளவு மெல்லிய நைட்டியில் அவன் அவளைப் பார்த்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை. அவன் தலை நிமிர்ந்தபோதெல்லாம் அவனது கண்கள் அவளது பருத்த முலைகளையும், குறுகிய இடுப்பையும், அவளது தொடைகளுக்கு நடுவே உப்பலாகத் தெரிந்த கூதியையுமே பார்த்தன. “எண்பத்தாறு,” என்றான் அவன். “எண்பத்தெட்டு..எண்பத்தெட்டு!” “எண்பத்தாறா? எண்பத்தெட்டா?” என்று கேட்டபடி லலிதா வேண்டுமென்றே அவனுக்கு மிக அருகில் சென்று நின்றாள். இப்போது மனோவின் முகத்திலிருந்து அவளது கூதி ஓரிரெண்டு அங்குலங்கள் தூரத்திலேயே இருந்தன. “எண்பத்தெட்டு தான்!” மனோ இழுத்து மூச்சு விடுவதையும், அவனது ஜீன்ஸில் அவனது சுண்ணி விரைத்துக்கொண்டிருப்பதையும் லலிதாவால் காண முடிந்தது. செயலற்றுப்போனவனாய் அவன் தண்ணீரைக் குடித்தபடியே அவளை வெறித்தான். “சாப்பிட வேறே ஏதாவது வேணுமா?” வேண்டுமென்றே, வெட்கமின்றி லலிதா தனது நைட்டியைத் தூக்கி சுருள் சுருளாக மயிர் படர்ந்து அடர்ந்திருந்த தனது கூதியை மகனுக்குக் காட்டினாள். இன்னும் ஈரமாக, உப்பலாக, பிளந்து கொண்டிருப்பது போலிருந்த அம்மாவின் கூதியை மனோ கண்கொட்டாமல் வெறித்தான். அதிலிருந்து வெப்பமும் ஈரமும் வெளிப்பட்டதோடு, ஒரு வினோதமான பெண்மையின் வாசமும் வந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வாசம் அறையை ஒரு நொடியில் ஆட்கொண்டது. “அம்மா,” மனோ கிசுகிசுத்தான். “இதுக்கு மேலேயும் என்னாலே பொறுக்க முடியாது.” நாற்காலியிலிருந்து துள்ளி எழுந்த மனோ, கூதியைக் காட்டிக்கொண்டிருந்த தன் அம்மாவைப் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக, மல்யுத்தம் செய்பவன் போலத் தரையிலே சாய்த்தான். மனதுக்குள்ளே குதூகலித்தாலும் லலிதா பாசாங்காக கூவியபடியே அவனைத் தடுப்பவளைப் போலத் தன் கைகளால் தள்ளி விட முயன்றாள். “மனோ, என்ன பண்ணறே? காலேஜ் பஸ் போயிடப்போவது!” “உன்னைச் சாப்பிடப்போறேன்,” என்று முணுமுணுத்தான் மனோ.”எதைப் பத்தியும் கவலையில்லே! முதல்லே உன்னோட அதிரசத்தைச் சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டுத்தான் மறுவேலை.” அம்மாவின் தொடைகளை விரித்த மனோ, அதற்கிடையே பலவந்தமாக ஊர்ந்து கொண்டு அவளைத் தரையோடு தரையாக வைத்து அழுத்தினான். அவன் முரட்டுத்தனமாக தொடைகளை விரித்து விடவும், தனது புழையுதடுகள் எதிர்பார்ப்புடன் பிளந்து கொள்ளவே, லலிதாவுக்கு உடல் சிலிர்த்தது. யானைப்பசி வந்தவன் போல, மனோ தனது வாயால் அம்மாவின் ஒழுகிக்கொண்டிருந்த கூதியைக் கவ்வினான். “ஓ மனோ! வேண்டாண்டா,” லலிதாவின் கைகள் மகனின் தலையை அவளது கூதியின் மீது வைத்து அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டன. “என்னடா இது, காலங்கார்த்தாலேயே…ஹும்ம்?” மனோ அம்மாவின் மயிர் படர்ந்த புழையை, நாக்கால் நாலாபுறமும் பாலை நக்குகிற பூனையைப் போல நக்கியபடி சுவைக்கத் தொடங்கினான். அவளது புழையிலிருந்து ஒழுகிய ரசத்தை அள்ளி அள்ளிப் பருகினான். தரைக்கும் லலிதாவின் உடலுக்கும் நடுவே ஒரு கையைச் செலுத்தி, அவளது ஒரு குண்டிக்கோளத்தைப் பிடித்து இறுக்கியபடியே, ஆறாத வேட்கையுடன் அம்மாவின் கூதியில் நாக்குப் போட்டு விளையாடத் தொடங்கினான். லலிதாவின் விரல்கள் மனோவின் கழுத்தின் பின்புறத்தில் இறுக்கமாக அழுந்த, மகனின் நாக்கு தனது புழைக்குள்ளே புகுந்து விளையாடி அளித்த சுகத்தில் அவள் மூச்சிரைத்தபடி முனகினாள். “அப்படித்தான், மனோ! எனக்கு என்னமோ பண்ணுதுடா செல்லம்! உறிஞ்சிக்குடிடா என் ராஜா! அம்மாவை ஆசைதீர அள்ளியள்ளிக்குடிடா என் தங்கமே!” மனோ ஒரு கையால் லலிதாவின் புழையுதடுகளைப் பிரித்து, அவளது உப்பியிருந்த மொட்டை வெளிக்கொணர்ந்தான். அவனது நாக்கு தனது நாசூக்கான சிவந்தமொட்டின் மீது விழுந்ததும் லலிதாவுக்கு மூச்சே ஒரு கணம் நின்று விடும்போலிருந்தது. “ஓஹ்ஹ்! யாருடா சொல்லிக்குடுத்தா இதையெல்லாம்? எப்படிடா…எப்படிடா இதெல்லாம் பண்ணறே என் செல்லக்குட்டி?” தண்ணீரிலிருந்து தரையில் விழுந்த மீனாகத் துள்ளிய லலிதா மகனின் வாயைத் தனது மொட்டின் மீது வைத்து அழுத்தினாள். “ஆமாண்டா ராஜா! அங்கேதாண்டா என் கண்ணு! நக்குடா! நக்குடா என் செல்லம்.” ஒரு பெரிய திராட்சையளவுக்கு லலிதாவின் மொட்டு பெரிதாக உப்பியிருந்தது. மனோ அதை உதடுகளால் கவ்வி உறிஞ்சத் தொடங்கினான். கத்திக்குத்து பட்டவளைப் போல லலிதா கதறினாள். புசுபுசுவென்று மயிரால் மூடப்பட்டிருந்த தனது கூதியை மகனின் முகத்தின் மீது மோதினாள். “பண்ணுடா..பண்ணு!” அவளது துள்ளல்களைச் சமாளிக்க முடியாத மனோ, அவளது குண்டியை விடுவித்தான்.