ஆனா மாப்பிள்ள நீங்க நிஜமா ஆம்பிளை சிங்கம் தான்
tamil kamakathigal என் பெயர் விக்னேஷ். விக்கி என்று தான் அழைப்பார்கள். பொறியியல் படித்து விட்டு வன்பொருள் அலுவலகலத்தில் வேலை. அப்பா கிடையாது. அம்மா மட்டும். அப்பாவின் பென்ஷனும், எனது சம்பளமும் எங்களுக்கு திருப்தியான நடுத்தர வாழ்க்கையை அமைத்து கொடுத்தது. அம்மா எனக்கு சொந்தத்தில் பெண் பார்த்து அது பலமுறை தடைபட்டுவிட்டது. ஆண்துணை இல்லாத அம்மா என்பததால் உறவினர்கள் ஆளாளுக்கு ஒரு நியாயம் பேசிக்கொண்டு அம்மாவை முடிவெடுக்க விடாமல் நிச்சயம் வரை வந்தும் கூட ஒருமுறை திருமணத்தை நிறுத்திவிட்டார்கள். அதனால் நொந்து போன நான் உறவினர்களிடம் என் கோபத்தை காட்ட அவர்கள் வருவதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். அம்மாவுக்கு அதில் வருத்தம் தான் என்றாலும் அது நிம்மதியைத் தந்தது. அதன்பின் பெண் பார்க்கும் படலத்தை கொஞ்சம் தள்ளிப்போட, எங்கள் வாழ்க்கை அமைதியாக போய்க்கொண்டிருந்தது. இந்த நிலையின் தான் அம்மாவின் வகுப்புத் தோழி ராதிகா ஆண்டி தன் மகளோடு எங்கள் ஊருக்கு மாற்றலாகி வந்தாள். அம்மா தான் எங்கள் வீட்டருகே அவர்களுக்கு வீடு பார்த்து கொடுத்தாள். ராதிகா ஆண்டியின் மகள் பேங்கில் வேலை செய்கிறாள். இருவரும் நெருங்கிய தோழிகள் என்பதால் ஆண்டியை தேடினால் எங்கள் வீட்டிலும், அம்மாவைத் தேடினால் அவர்கள் வீட்டிலும் தான் இருப்பார்கள். தினமும் வேலை முடித்துவிட்டு அவர்களுக்கு பழைய நினைவுகளை பேசிக்கொண்டு, கோவிலுக்கு போவதும், மார்கெட்டுக்கு சேர்ந்து போவதுமாக பொழுதைக் கழித்தார்கள். ராதிகா ஆண்டி வந்தபின் தான் அம்மா முகத்தில் சந்தோஷம் பூத்தது. ஆனால் ராதிகா ஆண்டி பார்க்க சுமாராக இருந்தாலும், அவள் மகள் ப்ரியா கொஞ்சம் சிடுமூஞ்சி ஆம்பளை என்றாலே ஆகாது டைப்பா அல்லது பேங்கில் வேலை செய்வதால் வந்த திமிரா என்பது புரியவில்லை. அதனால் அவளை நானும் கண்டுகொள்வதில்லை. ஆனால் அவள் என் அம்மாவோடு பிரியமாகவே இருந்தாள். ராதிகா ஆண்டி வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றாலும் அம்மா உறவினர்களால் பலமுறை காயப்பட்டதால் பிரியா மீது கவனம் வைத்து அவளை எனக்கு கட்டிவைக்க ஆசைப்பட்டார்கள். ராதிகா ஆண்டியிடம் அது பற்றி பேசுவதற்கு முன்பே அம்மா என்னிடம் “டேய் விக்கி..கோபப்படலைனா ஒண்ணு கேட்குறேன். தப்புனா சொல்லிடு. பிரியாவை பத்தி என்ன நினைக்கிறே. எனக்கு பிடிச்சிருக்கு டா“ “என்னமா உளர்றே. சிரிக்க கூட தெரியாத சிடுமூஞ்சி. அவள உனக்கு பிடிச்சிருக்கா. என்ன கட்டி வைக்கலாம்னு பாக்குறியா. அவள பிடிச்சிருந்தா நானே பொண்ணு கேளுமானு சொல்லியிருப்பேன். வேற ஜாதினுலாம் நினைக்கல. அவ பார்த்தாலே முகத்தை திருப்பிகிட்டு போறா. அவள கட்டிகிட்ட அய்யோ..நினைச்சுகூட பார்க்க முடியல. அதுவுமில்லாம அவகிட்டே கேட்டாலே வேண்டாம்னு சொல்லிடுவா. ஏன் வீணா நோஸ்கட் ஆகுறே. இப்பத் தான் கல்யாண மேட்டருல பட்ட காயமெல்லாம் ஆறி கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கோம். அதுக்குள்ள ஆரம்பிச்சுட்டியா.. “ “இல்லடா நல்ல பொண்ணு. என் கிட்டே பிரியாமாத்தான் பேசறா.நம்ப வீட்டுக்கு செட் ஆவானு தோணுது. சம்பாதிக்கிற பொண்ணு அதனால ஏதாவது டென்சன்ல இருந்திருப்பா. நீ பேசமா இரு.நான் பாத்துக்கிறேன். நான் அவங்க வேற ஜாதினால திட்டுவீயோனு தான் பயந்தேன். ராதிகா கிட்டே பக்குவமாக பேசி பாக்குறேன். அவ பிரியா கிட்டே கேட்ட பின்னாடி பாத்துக்கலாம். பிரியாகிட்டே நீ பழகி பிடிச்ச பின்னாடி கல்யாணத்தை யோசிக்கலாம். சரியா டா லூசு” “என்னவோ பண்ணு. அடுத்த அடி வாங்கினா என்கிட்டே வந்து புலம்பக்கூடாது. ஏற்கனவே நம்ப சொந்தங்களை விரட்டின மாதிரி வேற மாதிரி பேசுனாங்கனா இவங்களையும் வீட்டுக்குள்ள வரக்கூடாதுனு சொல்லிடுவேன். பாத்துக்கோ“ என்று கோபம் கலந்த ஆதங்கத்தோடு கூற “இப்படி கோபப்பட்டா எந்த பொண்ணு தான் உன் முகம் பார்த்து பேசுவா. கோபத்தை குறைடா. இல்லேனா பொண்ணுக மிரண்டு தான் ஓடும்.. “ “ஓ..பிரியா அப்போ மாடா மிரண்டு ஓடுறதுக்கு“ சீரியஸாக பேசிக்கொண்டிருந்தவன் சிரித்துக்கொண்டே கேட்க, “ஆமா டா..பிரியா என் வீட்டு மாட்டுபொண்ணு.. “ தலையில் கைவைத்தபடி நான் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன். அதன்பின் அம்மா இதைப்பற்றி ராதிகா ஆண்டியிடம் பேசினாலா என்ன சொன்னார்கள் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் இருந்தாலும், கொஞ்சம் ஈகோ இருந்ததால் அம்மா முகத்தை மட்டும் பார்த்து ஏதாவது ஓபன் பண்ணுவாள் என்று அடிக்கடி பார்ப்பேன். அம்மாவுக்கு புரிந்தாலும் புரியாதவாறு அதைப்பற்றி பேசுவதில்லை. ஆதலால் நானும் அதற்குபின் அதைப்பற்றி யோசிக்கவில்லை. இந்த சூழலில் அம்மாவுக்கு திடீரென்று மூட்டு வலி வர ஆஸ்பத்திரில் உடனே ஆபரேசன் செய்யவேண்டும் என்று சொன்னதால் அட்மிட் செய்தேன். பத்து நாட்கள் அம்மா ஆஸ்பத்திரியில் தங்கும் சூழல் உருவானது. உடனே ராதிகா ஆண்டி ஓடோடி வந்தாள். எங்களுக்கு துணையாக இருந்து என் வீட்டில் தங்கி சமையல் செய்து அம்மாவுக்கு தர நான் ஆஸ்பத்திரிக்கு எடுத்து செல்வேன். பிரியாவும் அடிக்கடி ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்து அம்மாவை பரிவோடு பார்த்துக்கொண்டாள். அம்மா பெண் என்பதால் அவர்களை பாத்ரூமுக்கு கைதாங்கலாக அழைத்துச் செல்லும் நிலை இருந்ததால் பகலில் ராதிகா ஆண்டியும் இரவில் பிரியாவும் ஆஸ்பத்திரியில் அம்மாவோடு தங்கி கவனித்துக்கொண்டார்கள். நான் சாப்பாடு மற்றும் மருந்து வாங்கித்தர மட்டுமே பகல் வேளையில் உதவிக்கொண்டிருந்தேன். எனக்கு அம்மாவின் நிலை வருத்தமாக தெரிந்தாலும் பிரியாவின் பரிவு, ராதிகா ஆண்டியின் உதவியில் மகிழ்ச்சியாகவே காணப்பட்டாள். ராதிகா ஆண்டி என் வீட்டிலேயே தங்கிக் கொண்டாள். பிரியா சாப்பாட்டுக்கு மட்டும் என் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு பகலில் பாங்க் வேலைக்கு போய்விட்டு இரவில் அம்மாவுக்கு துணையாக ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்று படுத்துக் கொள்வாள். அப்போது நான் பைக்கில் ராதிகா ஆண்டியையும் பிரியாவையும் வீட்டுக்கும் ஆஸ்பத்திரிக்கும் அழைத்து செல்வேன். ஆண்டி கலகலவென்று பேசினாலும் பிரியா கேட்டகேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்வாள். ஆனால் முன்பை போல் முகத்தை திருப்பிக்கொள்ளாமல் முகம் பார்த்து பேசினாள். மாற்றம் தான் ஆனால் மகிழ்ச்சிகரமான மாற்றம் இல்லை. ஆனாலும் அம்மாவுக்கு துணையாக அவர்கள் உதவிக்கொண்டிருந்ததால் இருவரையும் நன்றியுணர்வோடு கவனித்துக்கொண்டேன். அன்று இரவு நாங்கள் மூவரும் என் வீட்டில் டின்னரை முடித்து விட்டு பிரியாவை அம்மாவோடு துணையிருக்க ஆஸ்பத்திரியில் இறக்கிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். வரும் போது மழை ஆரம்பித்ததால் கொஞ்சம் நனைந்துவிட்டேன். வீட்டுக்கு வந்ததும் ஆண்டி “ஏம்பா விக்கி நின்னு வந்திருக்கலாமே. பாரு எப்படி நனைச்சிட்டே..உள்ள வா என்று கூறி என் டவளைத்தேட நான் ரூமுக்குள் சென்றாள். அப்போது ஆண்டி நைட்டியில் இருந்தாள். அதற்கு முன் ஆண்டியை நைட்டியில் பார்த்ததில்லை. புடவையில் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன். அந்த நிலையில் ஆண்டியைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் நிலைகுலைந்தேன். குடங்களை கவிழ்த்து வைத்தது போல் குண்டிகள் இரண்டும் பொதுபொதுவென்று பெருத்து குலுங்கியது. அந்த சைஸுக்கு பேண்டி கிடைக்குமா, ஆண்டி போட்டிருப்பாளா என்று கூட எண்ணத்தொடங்கினேன். டவலை எடுத்துக்கொண்டு ஆண்டி வர நானே எதிர்பார்க்காமல் என்னை சோபாவில் உட்காரவைத்து குனிந்து தலையை துவட்டிவிட்டாள்.