எங்களின் காம விளையாட்டுகள் தொடர்ந்தாலும் அவர் கடைசி வரை என்னை ஓக்கவில்லை
tamil sex storie நான் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் நர்சாக பணிபுரிகிறேன். அந்த மருத்துவமனைக்கு பலவேறு நோயாளிகள் வந்து போனாலும் ஒரு அளவுக்கு பணக்காரர்கள் மட்டுமே சிகிச்சை பெற முடியும். நர்ஸிங் படிக்கும் முன்பும், படிக்கும்போதும் மருத்துவம் ஒரு சமூக சேவை. அது பல்வேறு உயிர்களை காப்பதோடு அவர்கள் உடல் மற்றும் மன காயங்களுக்கு மருந்து போடும் நேசம் மிக்க உன்னத தொழில் என்று தான் நினைத்து கொண்டு இருந்தேன். ஆனால் படித்து முடித்து நர்சிங் டிரைனிங் எடுத்து தனியார் மருத்துவ மனையில் வேலை பார்க்கும்போது தான் மருத்துவமும் ஒரு முதலீட்டை செய்து லாபம் பார்க்கவேண்டிய தொழில் என்று புரிந்தது. மருத்துமனை மானேஜ்மென்ட் முதல் மீட்டிங்கில் அந்த மருத்துமனைக்கு முதலாளியாக இருக்க கூடிய புகழ் பெற்ற டாக்டரே, “ஏன் இந்த வாரம் நம்ப ஆஸ்பிட்டல்ல பெட் லாம் ஃபில் ஆகல?. ஏன் இவ்லோ காலியா இருக்கு?. இப்படி காலியா இருந்தா நான் எப்படி மருத்துமனைக்கு வாங்கி பாங்க லோனை கட்டுறது? நீங்க வேலை பாக்குறதுக்கு சம்பளம் வேணுமா, வேண்டாமா? இது பிஸினஸ் சென்டர் சமூக சேவை கூடம் இல்லை” என்று சொன்னபோது தான் நிஜத்தில் மருத்துவத்தை சேவையாக நினைத்து வந்த நான் நொந்து கொண்டேன். ஆனால் எங்கள் பாஸ் சொன்னது உண்மை தான். நிஜத்தில் அவர் வங்கியில் கடன் வாங்கி தான் மருத்துவமனை நடத்துகிறார். ஊழியர்கள் சம்பளம், கரண்ட் பில், எக்யூப்மென்ட்ஸ் லோன் எல்லாம் இருக்கிறது. இப்படி இருக்கும்போது மருத்துமனை மட்டும் எப்படி சேவை கூடமா இருந்து விட முடியும்? இந்த தேசத்தில் அரசே மருத்துவத்தை நேரடியாக மக்களுக்கு இலவசமாகவோ அல்லது வருமானத்தை பொறுத்து கட்டணம் நிர்ணயித்தோ நடத்துமானால் இந்த நிலை ஏற்படாது. என்ன பண்ணுவது? கல்வி, மருத்துவம் இரண்டும் சேவையாக கருத வேண்டிய இந்த தேசத்தில் அது பணம் கொழிக்கும் கொள்ளை தொழில் ஆகி விட்டது. அரசே அனைத்து மக்களுக்கும் இலவசமாக, சமூக சேவையாக தர வேண்டிய கல்வி, மருத்துவத்தை அரசியல் வாதிகள் முதலீடு போட்டு தொழிலாக நடத்தும்போது இந்த தேசத்தில் எதை எதிர்பார்க்க முடியும். மூடிகிட்டு நம்ப பொழைப்பை பாத்துகிட்டு போக வேண்டி.யது தான். நானும் அதற்கு பிறகு என் வாழ்வியல் கடமையாற்ற வாயை முடிக்கொண்டு வேலை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டேன். சில பணக்கார பேஷன்ட்களுக்கு சிகிச்சை முடிந்து அவர்களை ஆஸ்பத்திரியில் வைத்து எந்த பயனும் இல்லை எனும் போது எங்கள் நிர்வாகம் அந்த பேஷன்ட் உறவினரை அழைத்து வீட்டிற்கு அழைத்து போக சொல்லி விடுவார்கள். அவர்கள் விரும்பினால் எங்கள் மருத்துவமனை நர்சை தினமும் அவர்கள் வீட்டிற்கே அனுப்பி மருத்துவ உதவி செய்ய அனுமதிப்பார்கள். அதற்கு மாதமோ, வாரமோ அல்லது நாட்களுக்கோ மருத்துவமனைக்கு பணம் சர்வீஸ் கட்டணமாக கட்டி விட வேண்டும். அதற்கு ஒரு டெடிகேடட் நர்ஸை அந்த நோயாளி வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்து விடுவார்கள். நானும் அப்படி தான் அந்த தொழில் அதிபர் வீட்டிற்கு சென்றேன். நோயாளி அவரோட மனைவி தான். வாத நோய் வந்து கை, கால் முடங்கி கிட்டதட்ட முழு கோமாவில் தான் இருந்தார். ஆனால் அவருக்கு தினமும் மருந்து, மாத்திரைகளை கொடுத்து பக்கத்தில் இருந்து கவனத்து கொள்ள அந்த தொழிலதிபர் ஒரு நர்சை அனுப்புமாறு மருத்துவமனை நிர்வாகத்திடம் கேட்டார். நிர்வாகமும் என்னை அவர் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தது. தினமும் நான் அந்த தொழிலதிபர் வீட்டிற்கு சென்று அவர் மனைவிக்கு மருந்து, மாத்திரை கொடுத்து கவனித்த கொள்ள வேண்டும். இரவு, பகல் எந்நேரமும் உதவி தேவைப்படுவதால், நானும் அவர்கள் வீட்டில் தங்கி அவர் மனைவியை கவனித்து கொண்டேன். என்னோட அன்பான கவனிப்பும், அனுசரணையும் அந்த தொழில் அதிபருக்கு பிடித்து போனது. என்னை அவர் வீட்டின் உறவினராகவே பார்க்க ஆரம்பித்தார். எனக்கும் அப்போது 20 வயது தான் இருக்கும். படித்துவிட்டு சில மாதங்கள் மருத்துவமனையில் அனுபவம் பெற்ற உடனேயே என்னோட நேர்மை பிடித்துபோல் அந்த தொழிலதிபர் வீட்டிற்கு மருத்துவ சேவைக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். அந்த தொழிலதிபர் வீட்டில் வேலைக்காரர்கள் பலர் இருந்தாலும் தொழிலதிபர் இருக்கும்போது ஒரு மாதிரியும் இல்லாதபோது ஒரு மாதிரியும் நடந்து கொள்வார்கள். சிலர் அவருக்கு உறவினர்களாக கூட இருந்தார்கள். அந்த அம்மா சனியன் எப்போது ஒழியும் என்று கூட நினைத்து கொண்டு இருந்தார்கள். அதே போல் விசுவாசம் கொண்ட சில வேலைகாரர்களும் இருந்தார்கள். நான் அவர்களை மட்டும் அடையாளம் கண்டு கொண்டு எனது உதவிக்கு வைத்து கொண்டேன். தொழிலதிபருக்கு தினமும் இரவில் வீட்டில் டிரிங்க்ஸ் சாப்பிடும் பழக்கம் உண்டு. தினமும் மனைவியை பார்த்து விட்டு, நான் அளிக்கும் சிகிச்சை பற்றியும் விசாரித்து விட்டு மாடிக்கு சென்று டிரிங்க்ஸ் சாப்பிட்டு விட்டு வெகுநேரம் கழித்து படுப்பார். ஒரு நாள் ஏதோ கண்ணாடி பாட்டில் நொறுங்கும் சத்தம் கேட்டு நான் மாடிக்கு சென்று பார்த்த போது அந்த தொழிலதிபர் முழு போதையில் குடித்து கொண்டிருந்த பிராந்தி பாட்டிலை கீழே தெரியாமல் தள்ளி விட்டு தடுமாறி, உடைந்த கண்ணாடி குவியல்களுக்கு மேல் விழுந்து கிடந்தார். பிராந்தியும் அவர் ரத்தமும் கலந்து கீழே ஆறாக ஓடாக ஆரம்பித்தது. நான் உடனே பதறி போய் அவரை தூக்கி, காயத்தை க்ளீன் செய்து, மருந்து போட்டு, டிரஸ்ஸிங் செய்து அவரை கைதாங்களாக அணைத்து கொண்டு போய் அவர் பெட்ரூமில் படுக்க வைத்தேன். அன்றைக்கு கீழே பல வேலைகாரர்கள் இருந்தும் யாரும் உதவிக்கு வராத கோபத்தில் மறுநாள் அவர் அத்தனை வேலைகாரர்களையும் வேலையை விட்டு அனுப்பிவிட்டார். ஆனால் அதற்கு நான் அவரிடம் வேண்டி சில விசுவாக வேலைகாரர்களை பற்றி சொன்னபோது, என் பேச்சுக்கு அவர்களை மட்டும் மீண்டும் வேலையில் சேர்த்து கொண்டார். தொழிலதிபர் மனைவி இறந்த பிறகு அவரோட குடி பழக்கத்தை வைத்து கொண்டு சொத்துக்களை சுருட்ட நினைத்த சொந்தக்கார சூழ்ச்சி கும்பல் அதோடு வீட்டை காலி செய்து காணமால் போனது. தொழிலதிபர் நான் சொன்னதை கேட்டு குடியை விட்டு நிதானத்துக்கு வந்தார். அதாவது அவர் குடிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்றால் நான் அவர் தூங்கும் வரை பேச்சு துணைக்கு இருக்க வேண்டும் என்று அன்பு வேண்டுகோள் விடுத்தார். அவருக்கு வயசு 60யை தாண்டியிருக்கும். நானும் சரி அந்த வயதில் அப்பாவின் வேண்டுகளோக நினைத்து அவர் பெட்ரூமுக்கு போய் தினமும் அவரிடம் பேசி தூங்க வைத்தேன். அவரும் அவரோட வாழ்க்கை கதைசை சொல்ல ஆரம்பித்தார். இருவரும் தினமும் இரவில் வெகுநேரம் பேசிவிட்டு அவர் தூங்கிய பிறகு, நான் கீழே வந்து அவர் மனைவி இருக்கும் அறையில் படுத்த கொள்வேன். அது எனக்கும் ஒரு ஆறுதலை தந்தது, தொழிலதிபர் குடியை நிறுத்தியது எனக்கு ஆனந்தமாகவும் இருந்த்து. அப்போது ஒரு முறை உணர்ச்சி வேகத்தில் என் கையை பற்றி முத்தமிட்டு என்னை இழுத்து அவர் மேல் போட்டு கொண்டார். அந்த கணத்தில் நானும் என் நிலையை இழந்து அவர் மார்பில் சரண் அடைந்தேன். அந்த பருவ வயதில் என் அப்பா வயது அந்த தொழிலதிபர் எனக்கு காதலனாகவே தெரிந்தார். அவரின் அணைப்பும், முத்தங்களும் என்னை அவரின் அடிமையாக்கியது. எந்த அடக்குமுறையும் இல்லாமல் அன்போடு, பரிவோடு, அவர் காமத்தை பரிமாறிய விதம் என்னை பித்து பிடிக்க வைத்தது. மன்மதர்களுக்கு வயது கிடையாது.