“ஒரு தேவதை தேவடியா ஆன கதை” இது தான்.
Tamil Kamakathaikal மாலை நேரம். மழை பொழிந்து கொண்டிருந்தது. தங்களது நகரிலிருந்து வெகுதொலைவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தின் அருகிலுள்ள ரிசார்டில் கல்யாண விருந்து முடிந்து புதுமண தம்பதிகளான பவனும், பிரியாவும் காரில் திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றனர். பவன் 5 அடி 7 அங்குலமுள்ள உயரமுள்ள பண்பான பணக்கார கணவன். மனைவி பிரியாவோ 5 அடி 6 அங்குலமுள்ள நடுத்தர குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அழகான மனைவி. வாட்டசாட்டமாக இருந்தாலும் பிரியாவை குண்டானவள் என்று சொல்லமுடியாது. பவனும் திடகாத்திரமான உருளையான உருவம் கொண்டவன் தான். பவன், அந்த மழையிலும் தன் ஆடி காரில் மிகவேகமாக பறக்கிறான். பிரியாவோ எவ்வளவோ எடுத்துச்சொல்லியும் அவன் வேகத்தை குறைக்கிற மாதிரி தெரியவில்லை. பல திருப்பங்களையும் சாகஸமாக திருப்பி அசாதரணமாக காரை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். திடீரென் சாலை நடுவில் ஒரு பசு மாசு வர பிரியா கத்தி கூச்சல் போட, பதட்டமான பவன் திடிரென ஸ்டியரிங்கை திருப்ப, மழை பொழிந்த சாலையில் ஆடி கார் வழுக்கியபடி சாலைக்கு வெளியே இருந்த பெரிய மரத்தில் மோதி நிற்கிறது. ஏர் பேக் இருந்த உயர்தர கார் என்பதால் கை மட்டும் காலில் சிறு சிறாய்ப்பு காயங்களோடு இருவரும் சண்டை போட்ட படி காரை விட்டு வெளியே வந்து ரோட்டில் லிஃப்ட் கேட்டபடி நிற்கின்றனர். சேதமான காரை அவர்கள் திரும்பி பார்த்து அதிர்ச்சியுடன் ரோட்டில் காத்திருக்கின்றனர். மழை பொழிந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒதுங்க கூட இடமில்லை. ஒதுங்கினாலும் அங்கிருந்து திரும்ப வாகனங்களை நிறுத்தமுடியாது என்பதால் நடுரோட்டில் வண்டி லிஃப்டுக்காக காத்திருக்கின்றனர். அப்போது ஒரு டிரக் அவர்களை நோக்கி வருகிறது. டிரக் டிரைவர் தேவந்திரா, அவர்களிடம் விபத்து விபரங்களை கேட்டறிந்து ஊரில் இறக்கிவிட சம்மதித்து அவர்களை ஏற்றிக்கொள்கிறார். டிரைவர் அருகில் இருவரும் அமர்ந்து கொள்கின்றனர். தேவேந்திரா ஒரு மது பாட்டிலை எடுத்து கொடுத்து, “சும்மா சாப்பிடுங்க…பாவம் மழையில நனைஞ்சு ஈரத்தோட இருக்கீங்க..சாப்பிடுங்க இதமா இருக்கும்” என்கிறான். ஆனால் இருவரும் மிரட்சியோடு அவனைப் பார்த்து, “பராவயில்லை வேண்டாம்..எங்களுக்கு பழக்கமில்லை” என்று கூறி மறுக்கின்றனர். ஆனால் தேவேந்திரா அவர்களை ரசித்தபடி பருகிக்கொண்டு வண்டியை ஓட்டுகிறான். சில தூர பயணத்திற்கு பின் தேவந்திரா டிரக்கை வலப்புறம் திருப்பி நிறுத்துகிறான். “சில சரக்குகளை டெலிவரி செய்யவேண்டும். வண்டியிலேயே அமருங்கள்” என்று கூறிய படி கீழே இறங்குகிறான். பவனுக்கு அந்த சூழல் திகிலாக இருக்கிறது. கீழே இறங்கிய தேவேந்திரா போனில் யாரிடமோ சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் பேசிய மொழி இருவருக்கும் புரியவில்லை. பிரியாவும் அவனும் பயத்தோடு தங்களை பார்த்துக்கொள்கின்றனர். மீண்டும் தேவேந்திரா வண்டியை கிளப்புகிறான். அரைமணி நேர பயணத்திற்கு பின் ஒரு பண்ணையில் முன் நிறுத்துகிறான். அங்கு ஏற்கனவே சில டிரக்குள் நின்று கொண்டிருக்கின்றன. பவனும், பிரியாவும் செய்வதறியாது பயத்தோடு பார்க்கின்றனர். டிரைவர் தேவேந்திரா கிரிமினலாக இருப்பானோ, தங்களை ஏதேனும் செய்து இந்த காட்டில் கொன்று புதைத்துவிடுவானோ என்ற எண்ணங்கள் அவர்கள் இருவரையும் ஆட்கொள்கிறது. திகிலோடு தேவேந்தராவை பார்க்கின்றனர். ஆனால் அங்கு சில குடிசைகள் தென்படுவதால் மக்கள் இருப்பார்கள். தங்களுக்கு உணவு கிடைக்கும் என்ற ஆறுதலும் பிறக்கிறது. பவன் துணிச்சலோடு தேவேந்திராவிடம் “தங்களுக்கு பசிக்கிறது உணவு கிடைக்குமா?” என்று கேட்க, அவன் அவர்களை அருகிலுள்ள ஒரு குடிசைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அங்கே 20 வயது மதிக்கதக்க ஒரு சிறுவன் ஏதோ வேலை செய்து கொண்டிருக்க தேவேந்திரா அவனிடம், “டே..இவங்களுக்கு ஏதாவது சாப்பாடு கொடு…ஏதாவது துணிமணி இருந்தாலும் மாத்த கொடு” என்று கூறுகிறான். பவனுக்கும் பிரியாவுக்கும் கொஞ்சம் பயம் தெளிந்து முகத்தில் மகிழ்ச்சி பூக்கிறது. இருவரும் தங்களை பார்த்து சிரித்படி ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். பக்கத்திலிருந்த பண்ணை வீட்டின் உள்ளே சென்று அந்த பையன் கொடுத்த குர்தா மற்றும் லுங்கியை இருவரும் மாத்திக்கொள்கின்றனர். பிரியா ஈரமான தன் பிரா, பேண்டியை கழற்றி ரூமில் காயப்போடுகிறாள். தன் தலையை அவிழ்த்துவிட்டு, கோதிவிட்டு அழகு தேவதையாய் ஜொலிக்கிறாள். பிரா போடாத முலைகள் ரெண்டும் குர்தாவை மீறி விம்மிப் புடைத்த முயல் குட்டிகளாய் முட்டிக்கொண்டு நிற்கிறது. கைக்கு அடக்கமான வனப்பான அவளது குண்டிகள், லுங்கிக்குள் வளைந்து கிடக்கிறது. அவர்களை ரூமை விட்டு வெளியே வர அந்த வாலிபன் விக்ரம் சாப்பாடு பரிமாறுகிறான். வயிற்று பசி இருவருக்கும் அடங்குகிறது. களைப்பு தூக்கத்தை அவர்கள் கண்களில் தேடுகிறது. டிரைவர் தேவேந்திரா, “மழை இப்போதைக்கு விடாது, ஏற்கனவே நல்ல நனைஞ்சிருக்கீங்க..உடை மாத்திட்டு படுங்க. காலையில கொண்டு போய் விட்டிடுறேன்..பயப்படாம படுங்க..நாங்க இந்த திண்ணையில தான் படுத்திருப்போம்” என்று கூற, இருவரும் நம்பிக்கையோடு சிரித்தபடி தலையாட்டுகின்றனர். இருவரும் ரூமிக்குள் சென்று பெட்டில் படுக்கின்றனர். அவர்களது அறையை பூட்டுவதற்கான வசதி ஏதுமில்லை, கொண்டிகள் உடைந்திருப்பதால், சிறிது தயங்கினால் பயத்தை விட நம்பிக்கை நிறைந்திருப்பதால் கதவை மட்டும் சாத்திக்கொண்டு படுக்கின்றனர். திண்ணையில் தேவேந்திராவும், விக்ரமும் படுத்துக்கொள்கின்றனர். களைப்பு அனைவரும் தூக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது. தேவந்திரா தூங்கினாலும் அவனது லுங்கிக்குள் தடித்த, நீண்ட கருநாகம் படமெடுத்தபடி நீண்டு நிமிர்ந்து நிற்கிறது. சிலமணி நேரம் கழித்து பிரியாவுக்கு மூத்திரம் முட்ட முழிப்பு வருகிறது. ரூமை விட்டு வெளியே எட்டிப் பார்க்கிறாள். அதற்கான அறை எதுவும் தென்படவில்லை. வெட்டவெளியாக இருப்பதால் வேறு வழியின்றி ஒரு மரத்தடியை பார்த்தபடி வெளியே வருகிறாள். திண்ணையில் இருவரும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கின்றனர். மழையும் விடாமல் பெய்து கொண்டிருக்க பிரியா தன் லுங்கியை தொடை வரை தூக்கிக்கொண்டு மரத்தடியை நோக்கி அவசரமாக ஓடுகிறாள். மரத்தின் கீழே நின்று கொண்டு லுங்கியை தன் வெண்ணிற குண்டி பளிச்சென தெரிய தூக்கிக்கொண்டு மூத்திரம் பேய்கிறாள். திரும்பி படுக்கும் டிரைவர் தேவேந்திரா அரை தூக்கத்தில் பாதி கண்ணை திறந்த படி அந்த கண்கொள்ளா காட்சியை காண்கிறான். பிரியாவின் குண்டி அழகு அவன் கருநாகத்தை இன்னும் வீறு கொண்டு எழச்செய்கிறது. மீண்டும் தூங்குவது போல் புரண்டு படுத்தபடி அவனது திரண்ட கருநாகத்தை கையால் அடக்கிக்கொள்கிறான். பிரியா அவர்களை தாண்டி அறைக்குள் சென்று மீண்டும் படுத்துக்கொள்கிறாள். ஆனால் தேவேந்திராவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. எழுந்து கொண்டு, தூங்கிக்கொண்டிருந்த விக்ரமை சத்தமில்லாமல் எழுப்புகிறான். இருவரும் அறையின் உள்ளே செல்கின்றனர். இருவர் நிழலையும் பார்த்த பிரியா பயந்து நடுங்கியபடி சத்தம்போட நினைக்கையில் விக்ரம் அவள் வாயைப் பொத்த, தேவேந்திரா அவளை இடுப்போடு பிடித்து தூக்க, இருவரும் அவளை அலக்காக தூக்கியபடி பண்ணைவீட்டிற்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு கொட்டகைக்குள் கொண்டுவருகின்றனர். பிரியா திமிறி, துடித்தாலும் அவர்கள் இருவரின் அசுரபலத்தின் முன் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. அங்கே விரிந்த நிலையிலிருந்த பாயில் படுக்கவைக்கின்றனர்.