கணக்கு டீச்சரையே கணக்கு பண்ணிட்டயே Part 1

கணக்கு டீச்சரையே கணக்கு பண்ணிட்டயே Part 1
“அவளை பாருடா மச்சி. எப்படி இருக்கா பாரு கும்முன்னு. என்ன ஒரு ஸ்ட்ரக்சர்” என்று அந்த ஸ்கூல் பையன் வாயை பிளந்து சொல்லும் போதும் அவனை என்னால் ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. உற்று பார்த்தேன். சின்ன பையன். இன்னமும் காக்கி கலர் பேண்ட் போட்டு, வெள்ளைக்கலர் ஷர்ட் போடும் ஸ்கூல் யூனிஃபார்ம். பார்க்க அழகாக இருந்தான். வயது 18 இருக்கலாம். நல்ல கலர். களையாக இருந்தான். கயமத் ஸே கயமத் தக் ஹீரோ அமீர் கான் போல இருந்தான். அவனை அழகை ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. என் கொண்டையை சரி செய்துக் கொண்டு, என் மாராப்பை சரி செய்துக் கொண்டேன். நான் பத்மா லஷ்மி. சுருக்கமாக பத்மா. வயது 30. நான் பார்க்க நடிகை விந்தியாவை போல அழகாக இருப்பேன். சற்று சதை போட்ட உடம்பு. பெரிய மார்பகங்கள். கல்யாணம் ஏனோ தள்ளிக் கொண்டே போய்க் கொண்டு இருக்க, அம்மாவுடன் சென்னைக்கு வந்து இருக்கும் கணக்கு டீச்சர். இன்றுதான் ஸ்கூலுக்கு முதல் முறையாக ஜாயின் செய்ய வந்ததால், நான் டீச்சர் என்று தெரியவில்லை பொலிருக்கிறது. “உரக்க பேசாத பாபு. ஏதாவது பிரச்சனை ஆகி விடும். அவங்க டீச்சரா இருக்க போறாங்க. ஏன் பிரச்சனை” என்று அந்த ஒல்லி பையன் சொன்னான். “ஏன் பயப்படறே மச்சீ. பார்த்தா ஆக்ட்ரஸ் போல இருக்கா? அவ ஏன் இந்த மொக்கை ஸ்கூலில் டீச்சரா வரபோறா? அவ குட்டிக்கு ஸ்கூல் அட்மிஷன் விஷயமா வந்து இருப்பா” என்று சொன்னதும் நான் சுற்றி முற்றும் பார்த்தேன். உண்மைதான். ஸ்கூல் அட்மிஷனுக்காக நிறைய பேரண்ட்ஸ் வந்து இருக்கிறார்கள். இப்போது புரிகிறது. என்னையும் ஒரு பேரண்ட்டாக நினைத்து விட்டான் போல. “பாபு. மெல்ல பேசுடா. அவளுக்கு கேக்க போகுது” என்ற அந்த ஒல்லி பையன் ஒரேடியாக பயந்து பேசினான். ஏனோ, அவன் மேல் எனக்கு ஈர்ப்பு வரவில்லை. “விடுடா. இந்த ஆண்ட்டியை பார்த்தா கிக்கா இருக்கு. ஏ. சி அறையில், இந்த குட்டி போட்டு புரட்டணும். ஐயோ. இவ்வளவு அழகா இருக்காளே. கொல்றாடா” என்று அவன் சொல்லும் போது, லேசாக எனக்கு காம போதை வந்தது. யார் இவன்? இவன் பெயர் பாபு என்று தெரிந்து விட்டது. என்னை அறியாமல், நான் அவர்களை நோக்கி சென்றேன். “மெதுவா பேசு பாபு. அவ நம்மை பார்த்துதான் வரா” என்றான் ஒல்லி பையன். அவன் குரலில் லேசாக நடுக்கம். “வரட்டுடா. யப்பா. அவ நடக்கும்போது குலுங்கும் மார்பை பாரு மச்சி. செம பூப்ஸ். செம செக்ஸி. படுக்க வைச்சி. ம்ம்ம்ம்” என்று தொடர்ந்து ஜொள் விட்டான் அந்த சின்ன பையன். அவன் மீது எனக்கு கிக் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. மெதுவாக அவர்களை நோக்கி நடந்து சென்றேன். “சரி, சரி. கொஞ்சம் மெதுவா பேசு” என்று மீண்டும் சொன்ன அந்த ஒல்லி பையனை பார்த்து எனக்கு எரிச்சல்தான் வந்தது. பாபு பேசட்டும்பா. கிக்கா இருக்கு என்றுதான் என் மனது சொன்னது. “வயது 30 இருக்குமா? ஆண்ட்டி இந்த வயசிலும் கிக்கா இருக்கா. இவளை மாடர்ன் ட்ரஸ் போட சொல்லனும். அம்சமா இருப்பா” என்று சொல்லி மெதுவாக சிரித்தான் பாபு. “நீ என்னையும் பிரச்சனையில் மாட்டி விடுவே போல பாபு” என்று ஓவராக பயந்தான் ஒல்லி மனிதன். “கவலைப்படாதே. இவளா டீச்சரா இருப்பா. நம்ம ஸ்கூலில் மொக்கை ஃபிகர்களைத்தான் டீச்சரா போடுங்க. இவ ஏதோ ஒரு பேரண்ட்டுதான், ஏதாவது ஸ்கூல் அட்மிஷன் பார்ம் வாங்க வந்து இருப்பா. வரட்டும்டா” என்று சொல்ல, அந்த ஒல்லி பையன் மெல்ல கழண்டான். நான் மெல்ல அவர்கள் இடத்தை அடைந்தேன். “உங்க பேர் என்ன ஆண்ட்டி?” என்றான் சிரித்துக் கொண்டே. குறும்புதான். நான் அதற்கு பதில் சொல்லவில்லை. “ஏன். என் பெயர் என்னவா இருந்தால் உனக்கு என்ன?” என்றேன் பொய்க்கோபத்துடன். “இல்லே. பழகலாமேன்னு தான்” என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தான் பாபு. “பழகலாமா? பைத்தியமா நீ. நீ யாருன்னே எனக்கு தெரியாதே” என்று லேசாக புன்னகைத்தேன். “அதான் உங்க பேரு கேட்டேன் பழகலாம்முன்னு. நீங்க சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க ஆண்ட்டி” என்று அவன் வெடுக்கென்று சொல்ல, “ஏய். என்னை பார்த்தா ஆண்ட்டி மாதிரியா இருக்கு” என்றேன் எரிச்சலாக. “அப்ப, நீங்க என்ன டீன் ஏஜ் கேர்ளா?” என்று சொல்லி அவன் சிரித்தான். எனக்கு கோபம் வந்தது. “சரி, நான் கிளம்பறேன்” என்றேன் லேசான கோபத்துடன். “கிளம்புங்க, நானா வேணாம்னு சொல்றேன். ரொம்ப பில்டப் பண்றே” என்றான் சிரித்துக் கொண்டே. நான் கோபமாக 10 -டி க்ளாஸை தேடிக் கொண்டு போக 15 நிமிடம் ஆகி விட்டது. “வாங்க மிஸ், கண்டு பிடிக்க லேட்டாயிடுச்சா. ஜாயின் பண்ண முதல் நாளே எக்ஸாம் ட்யூட்டியா?” என்று வரவேற்ற மிஸ்(?) பார்த்தேன். வயது 55 இருக்கும். “இல்ல, கண்டுபிடிச்சுட்டேன் எப்படியோ மேடம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அறையை பார்த்தேன். கடைசி பரீட்சை நடந்துக் கொண்டு இருக்கிறது. எதிரே 15 மாணவர்கள் இருந்தார்கள். “எல்லாம் பிட் அடிக்கும் வாண்டுகள்” என்று அந்த மேடம் சொல்ல, நான் மாணவர்களை பார்த்தேன். பார்த்த நான் மெல்ல ஷாக்கானேன். கடைசி ரோவில் அமர்ந்து இருந்தான். பாபு. அவனுக்கு பக்கத்தில் அந்த ஒல்லி பையன். என்னை பார்த்ததும் பயந்து குனிய பார்த்தான், எனக்கு சிரிப்பு வந்தது. “பிட் அடிப்பாங்களா?” என்றேன் அந்த கிழ மிஸ்ஸை பார்த்து கேட்டேன் பாபுவை பார்த்துக் கொண்டே. “நீங்க இன்னிக்குதான் ஜாயின் பண்ணி இருக்கீங்க. எனக்கு 28 வருஷம் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்” என்று அந்த மாமி பீற்றிக் கொண்டாள். “அந்த பையன்கிட்டே நிச்சயம் இருக்கும் பிட்” என்று கிழ மிஸ் காட்ட, நான் மெதுவாக அந்த பையன் பக்கம் போனேன். மெல்ல, பாபுவை பார்த்தேன். முதலில் நெர்வஸாக இருந்தவன், நான் சிரித்ததை பார்த்து ரிலாக்ஸ் ஆனான், “பிட் அடிக்கறயா?” என்றேன் கிசுகிசுப்பாக. “இல்லை மிஸ்” என்றான் பதட்டத்துடன். “நான் செக் பண்றேன்” என்று சொல்லிக் கொண்டே மெல்ல என் கையை அவன் மேல் வைத்தேன். ஒன்றுமில்லை. “நல்லா பாருங்க மிஸ். பேண்ட்டில் வைச்சி இருப்பாங்க” என்று அந்த மாமி மிஸ் சொல்ல, நான் “பாக்கெட்டை காட்டு” என்று சொல்லி அவன் பேண்ட் பாக்கெட்டில் கை விட்டேன். 1000 வாட்ஸ் ஷாக் அடித்தது போல இருந்தது. எனக்கு வியற்க ஆரம்பித்தது. “என்ன மிஸ் ஷாக் ஆயிட்டிங்க” என்று கிழ மிஸ் கேட்ட, எனக்கு படபடக்க ஆரம்பித்தது. காரணம். பாபு ஜட்டி எதுவும் போடாததுதான். நான் கை விட்டதும், அது பேண்ட் ஓட்டை வழியாக நேராக சென்று அவன் சாமானை தொட்டதுதான். நான் ஷாக் ஆகிவிட்டேன். “ஒன்றுமில்லே மிஸ்” என்று அந்த மிஸ்ஸுக்கு சொல்லி விட்டு பாபு பக்கம் திரும்பினேன். அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி, “தடியா, ஜட்டி போடறது இல்லே” என்று கேட்க, அவன் க்ளுக் என்று சிரித்தான். “பேண்ட் ஓட்டையை தைக்கணும்னு ரொம்ப நாளா அம்மா கிட்டே சொன்னேன் மிஸ்” என்று அவன் கிசு, கிசுவென்று சொல்வதற்குள் நான் வேகமாக க்ளாஸ் முன்னால் வந்து விட்டேன். மெல்ல என் கையை தொட்டுக் கொண்டேன். எவ்ளோ பெரிய ஸாமான்? 1000 வாட்ஸ் கரெண்ட்டை தொட்டது போல இருந்தது. செமயான சாமான். 10 ஆவது படிக்கும் மாணவனுக்கு இவ்வளவு பெரிய சாமானா? மீண்டும் நான் அவனை பார்த்தேன். அவனும் என்னை பார்த்து சிரித்தான், அந்த புன்னகையில் ஏராளமான வார்த்தைகள் இருந்தன. எங்கள் இருவருக்கும் ஏதோ ஒரு புரிதல் இருந்தது. பேசாமலே, நிறைய வார்த்தைகள் பேசினோம். கவனம் மீண்டும் அவன் சாமான் மேல் போனது. மீண்டும் தொட்டு பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. மீண்டும் பாபு அருகில் சென்றேன். “மிஸ், பாபு பாத்ரூம் போகணுமாம்” என்றேன் உரக்க.

மற்ற மாணவர்கள் சிலர் சிரித்தனர். பாபு, நான் சொல்லவேயில்லையே என்பது போல பார்த்தான். “ஸ்கூல் ரூல்ஸில், பையன் பாத்ரூம் போகக்கூடாதே? நீங்க கூட போறீங்களா மிஸ். நம்ம ஸ்டாஃப் ரூமுக்கு வேணா போங்க” என்று சொல்லி விட்டு அந்த கிழ மிஸ், பெஞ்சில் கவிழ்ந்துக்கொள்ள, எனக்கு வசதியானது. “வா, ஸ்டாஃப் ரெஸ்ட் ரூம் போகலாம்” என்று சொல்லி விட்டு நான் முன்னால் நடக்க, பாபு என் பின்னால் வந்துக் கொண்டு இருந்தான். எங்கள் இருவருக்கும் ஒரே எண்ணம்தான் இருந்தது. எனக்கு அவன் சாமானை தொட வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான். நாங்கள் பேசாமலே, நன்றாக புரிந்துக் கொண்டோம். நல்ல காலம் ஸ்டாஃப் ரூமில் யாரும் இல்லை. “உள்ளே போ பாபு” என்றேன் ரெஸ்ட் ரூமை காட்டி. பின்னால் நானும் நுழைந்தேன். அவன் பிஸ் அடித்து விட்டு, வாஷ் பேசின் அருகே வந்தான். நான் கை கழுவிக் கொண்டு இருந்தேன். அவனும் கை கழுவ வந்தான். என் பின்னால் நின்றான். நான் அவன் முகத்தை பார்க்காமல், அவன் பேண்ட் பேக்கட் வழியாக என் கையை விட்டேன். போன முறை போல இல்லாமல், நான் ரிலாக்ஸ்டாக அவன் சாமானை தொட்டேன். சுடுநீரை தொடுவது போல இருந்தது. மெல்ல, அதை பிரஸ் செய்து விட்டேன். “தடியா, ஜட்டி போடறது இல்லே” என்று சொல்லிக் கொண்டே நான் அவன் சாமானை பேண்ட்டுக்குள்ளே தடவி விட்டேன். அவன் நெர்வஸாக என்னை பார்த்தான். “எவ்ளோ இன்ச் பாபு” என்றேன் மெதுவாக. “11 இன்ச் மேடம்” என்றான் நெர்வஸாக. “பத்தாவது படிக்கும் பையனுக்கு அதிகம்தான்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவன் சாமானை இறுக்கமாக, பேண்ட் ஊடே தடவிக் கொண்டு இருந்தேன். அழுத்தினேன். லேசாக கிள்ளினேன். சாமானை தடவிக் கொண்டே, அவன் கன்னத்தில் பச்சக் என்று முத்தமிட்டேன். அவன் கையை எடுத்து என் பட்டக்ஸ் மேலே வைத்துக் கொண்டு அவன் கன்னத்தை முத்தமிட்டேன். ஆனால், என் கை, அவன் சாமானை பிசைந்துக் கொண்டு இருந்தது. “டீச்சர்?” என்றான் பாபு. “இப்பதான் டீச்சர்னு தெரியுதா. தடியா. எம்மாம் பெரிய தடிடா” என்று வலுவாக அவன் சாமானை பேண்ட்டாட தடவி விட்டேன். அப்போது ஏதோ சத்தம். வேகமாக விலகினேன். அவனும் விலகினேன். இரு வயதான் மிஸ் வந்தார்கள். “எக்ஸாம் டைமில் பாத்ரூம் வருதுன்னு சொல்றான்” என்று ஏதோ உளறினேன். அவர்களும் நல்ல காலமாக கண்டுக்கொள்ளாமல் போய் விட்டார்கள். நேராக எக்ஸாம் ஹாலுக்கு வந்ததும், அவன் நேரே அவன் இடத்துக்கு சென்றான். நான் என்னிடத்திற்கு சென்றேன். சென்றதும், அவனை பார்த்து சிரித்தேன். அவனும் என்னை பார்த்து சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் ஒளிந்து இருந்தது. எக்ஸாம் முடிந்து மாலை 5. 00. என் ஸ்கூட்டி மக்கர் செய்தது. ஒவ்வொரு மிஸ்ஸும் கிளம்பிக் கொண்டு இருந்தனர். என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. கையை பிசைந்துக் கொண்டு இருந்தேன். அப்போது ஒரு கார் நின்றுக் கொண்டு இருந்தது. குனிந்து பார்த்தேன். பாபு. இந்த வயசிலும் கார் வைத்து இருக்கானா? அதிலும் ஸ்கூலில். ம்ம்ம் பெரிய வீட்டு பிள்ளைதான் போல. “மிஸ், வறீங்களா, உங்களை ட்ராப் பண்றேன்” என்றான் என்னை பார்த்து மெதுவாக. மின்சார கண்ணா. இன்னும் அவன் மின்சார கம்பி என் மனதில் இருந்தது. “முன்னாடி ஏறவா, பின்னாடி ஏறவா?” என்றேன் தலையாட்டிக் கொண்டே. “எப்படி வேணும்னாலும் ஏத்தறேன் மிஸ்” என்று அவன் சொல்லும்போது உணர்ந்தேன். டபுள் மீனிங்? ஒரு வேளை தெரிந்துதான் சொல்கிறானா? “முன்னாடியே ஏத்து” என்று சொல்லி, நான் காரின் முன்னால் ஏறினேன். குறும்புதான். “பாபு. கார் ஓட்ட லைசன்ஸ் இருக்கா?” என்றேன் அதட்டலாக. “லைசன்ஸ் இல்லை மிஸ். ஆனா, சேன்ஸ் கிடைச்சா எந்த வண்டி கிடைச்சாலும் ஓட்டுவேன் மிஸ்” என்றான் மெதுவாக. படுபாவி டபுள் மீனிங்கில் பேசறான். “வண்டி ஓட்டி ரொம்ப அனுபவமா?” என்றேன் நானும் டபுள் மீனிங்கில். “இப்பதான் ஒரு வண்டி கிடைச்சிருக்கு மேடம்” என்று சொல்லி குறும்பாக சிரித்தான். “நாட்டி பாய். வண்டி எப்படி” என்று மீண்டும் கொக்கி போட்டேன். “வண்டி சூப்பர் மேடம், டிக்கியில் லிட்டர், லிட்டராய் ஊத்தலாம் போல” என்று சொல்ல, மீண்டும் காமம் தலைக்கேறியது. “சரி, ஊத்தலாம் இல்லே” என்றேன் கிறக்கத்துடன். “காமிச்சா, ஊத்தறத்துக்கு ரெடி மிஸ்” என்று சொல்லி சிரித்தான். அடப்பாவி. “ஏய். வண்டிக்கு 30 வயசு” என்றேன் கிறக்கமாக. “எந்த வயசு வண்டியா இருந்தா என்ன மிஸ், ஓட்டையில் வைச்சி பம்ப் பண்ணா போகுது” என்று சிரித்தான். நான் கிறங்கினேன். மை காட். என்ன பேச்சு பேசறான். “ஏய். இந்த வயசில் பயங்கரமா பேசறே?” என்றேன். “ஸாரி மிஸ். நான் அப்பாவி பையன் டீச்சர்” என்றான் மெதுவாக சிரித்துக் கொண்டே. “அதான் பார்த்தேனே. எவ்ளோ அப்பாவி பையன்ன்” என்று கொல்லென்று சிரித்தேன். அவனும் லேசாக சிரித்தான். அவனுடம் மேலும் விளையாட வேண்டி ஆசைப்பட்டேன். அதற்கு, என் ஃபோன் நம்பர் அவனிடம் வேண்டும். கொடுக்கலாமா? மெதுவாக செல்லை எடுத்தேன். “ஹாய் வந்தனா. என் பெர்ஸனல் மொபைல் நம்பருக்கு கூப்பிடறயா?” என்றேன். மெதுவாக பாபுவை பார்த்துக் கொண்டு நாலு. மூணு என்று சொல்லிக் கொண்டே என் பெர்ஸனல் நம்பரை கொடுத்தேன். நான் ஏன் தெரிந்த செல் நம்பரை கொடுத்தேன் என்று வந்தனா கத்த ஆரம்பிக்க, நான் செல் ஃபோனை கட் செய்தேன். வந்தனா காண்ட் ஆகியதை என்னால் உணர முடிந்தது. என் அவஸ்தை எப்படி தெரியும் அவளுக்கு. என் வீடு வந்ததும், நான் விருப்பம் இல்லாமல் இறங்கினேன். கவனம் முழுதும் பாபு மேல் இருந்தது. தொடரும் மௌனி இரவு. முழு நினைவும் பாபு மேலேயே இருந்தது. கை நீட்டி சோம்பல் முறித்து, சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்தேன். மணி 12.30. நான் இன்னும் தூங்கவில்லை. தூக்கமும் வரவில்லை. நேரே பாத்ரூம் சென்று முகத்தை கழுவிக்கொண்டு, லக்ஸ் மணக்க, மீண்டும் கட்டிலில் அமர்ந்தேன். மீண்டும், மீண்டும் என் பார்வை செல் ஃபோன் மேலே சென்றது. அவனை செடுயூஸ் செய்ய, கடைசி நேரத்தில் என் செல் ஃபோன் நம்பரை சொன்னது நல்ல யோசனைதான்.நேற்று கடைசியாக கொடுத்த செல் நம்பர் சேன்ஸ் உபயோகமற்று ஆகிவிடுமோ, என்று நினைத்தபோது செல் அடித்தது. 12.30 மணிக்கு கால் வந்தால் என்ன ஆகும்? என்னுள் உஷ்ணம் பாதரசம் போல மெல்ல ஏறியது. நெர்வஸானேன். என் தொண்டை உலர்ந்தது. புதிய நம்பர். ஆனாலும், இது யாரிடம் இருந்து வரும் என்று கணிக்க முடிந்தது. முதல் நாளிலேயே டீச்சராகிய நான், ஒரு மாணவனிடம் இப்படி மடங்கி விடுவேன் என்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை.