சித்தி என் அத்தை
வணக்கம் நண்பர்களே…. இது என் முதல் கதை……… எழுத்து பிழைகள் இருத்தால்(இருக்கும்) மன்னிக்கவும். இந்த கதை தகாத உறவு கதை பிடிக்கதவர்கள் …………………. என் பெயர் முகிலன். பிகாம் முடித்து ஒரு வங்கியில் வேலை செய்கிறேன். அம்மா: கலா அப்பா: செல்வம்(இப்போ உயிரோடு இல்ல) நான் வேலை செய்யும் இடம் எனது சொந்த மாவட்டதில் இருத்து பல நுறு மைல்கள்.அதனால் தனியாக வாழ்கிறேன். அதுதன் நான் செய்த புண்ணியம் என்று சொல்லளாம். …………………………………………….. அன்று ஞாயிற்று கிழமை. மார்கெட் சென்று அங்கு உள்ள சின்னது முதல் பெருசு வரை எல்லா பெண்களையும் சைட் அடித்து கொண்டு தேவையானா பொருட்களையும் வாங்கி கொண்டிருந்தேன்… அப்போது மிகவும் பழக்கபட்ட ஒரு குரல் கேட்டது. திரும்பி பார்த்தேன் ஒரு அம்மாவும் மகனும் பக்கத்து கடையில் இருந்தார் கள். அந்த அம்மா மகன் பேசியது ம: அம்மா அந்த கேம் சிடி வேனும் அ: அடி வாங்குவ அதான் வீட்ல நிரய இருகே அப்பறம் என்ன ம: இது என்ட இல்ல வாங்கி தர முடியுமா முடியாத? அ:முடியாது அப்பா கிட்ட கேட்டு வாங்கிகோ போ அவன் கோபத்துடன் அங்கிருந்து போய்விட்டான். எனகு அவங்க முகம் தேரியல போய் பேசலாமா என்று யோசித்தேன். பயாக இருந்த்து மார்கெட் வேறு அடி வாங்கும் அளவுக்கு என் உடம்பு இல்லை அந்த எண்ணத்தை விட்டு அவள் முகத்தை பார்க்க காத்திருந்தேன்….. 15நிமிடம் கழித்து அவள் என் பக்கமாக திரும்பினாள் அவள் முகத்தை பார்த்தும் என் உடம்பில் இரத்த ஓட்டம் நின்று மயங்கி கீழே விழுந்தேன் சில நிமிடத்தில் என் முகத்தில் மழை தூறியது, அதான்க யாரோ முகத்தில் தண்ணி ஊத்திருக்கானுக. நான் கண்களை திறந்தேன் சுற்றி சில ஆண்களும் சில பாட்டி களும் இருந்தனர், என் இதயம் படு வேகமாக துடித்து கோன்டிருந்தது அந்த முகத்தை எண்ணி……….. அந்த முகத்திற்கு சொந்தமானவள் என் சித்தி காவியா. என் கவிதா சித்தி வீட்டில் இவள் போட்டோ மாலையுடன் இருக்கின்றது. ஆம் இவள் இறந்து விட்டதாக நான் சில நிமிடம் முன்பு வரை நான் நினைத்திருந்தேன். அவ்விடத்திலிருந்து எழுந்து என் கண்காள் சித்தியை தேடியது சித்தியை காணவில்லை மார்க்கெட் முழுவதும் தேடினேன் பயன் இல்லை. கடுப்புடன் வீட்டிர்கு வந்தடைந்தேன். என் அம்மாவிடம் இது பற்றி விசாரிக்கலாம் என நினைத்தேன் ஆனால் ஏதோ ஒன்று என்னை தடுத்தது. சில நாட்களுக்கு பிறகு எனது வங்கியில் சித்தியின் குரல்……… நான் எனது அறையை விட்டு வெளியே வந்து பார்தேன் சித்தியை காணவில்லை. என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை அப்போ என் நண்பன் நந்து ‘என்னடா யாரை தேடுர ரம்யாவையா?’ என கேட்டான் அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு ஐடியா வந்துசி உடனே நந்து கிட்ட இப்போ ஒரு மேம் பேசிட்டு இருந்தங்கள்ள அவங்க அட்ரஸ் என்ன பார் என்ரேன் அவன் ‘யார கேக்குர டா’ நான் ‘ இப்போ கடைசிய உன்ட பேசினாகளே காவியா அவங்க தான்’ சில கிருக்கு தனமான கேள்வி களுக்கு பின் முகவரியை கோடுத்தான். நான் முகவரியை வாங்கி கோண்டு எனது அறைகு சென்று வேலையை தொடர்ந்தேன் ஆனால் வேலை செய்ய முடியவில்லை. எனது தவிப்பை பார்த்த ரம்யா என் அறைகு வந்து எதும் உடம்புக்கு பன்னுதா ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க என்றாள் நான் எனது சித்தியை பற்றி அவளிடம் சொன்னேன் அதற்கு அவள் நாளை நாம் சென்று உன் சித்தியை பார்க்களாம் என்றால் எனக்கும் அது சரியாக பட்டது சரி நாளைக்கு 10மணிக்கு போலாம் என்றேன் ரம்யா எனது(எனக்கு மட்டும்) தோழி. வயது 24.மாநிறம் பழிக்க முடியாத முகம். அவளுக்கு ஒரு பட்டபெயர் உண்டு இஸ்திரி பெட்டி. ஏன் தேரியுமா அந்த பெயர் அவளுக்கு எல்லாம் சின்னது தலை முதல் கால் வரை சமாமாக (அயன் பன்ன சட்டை மாரி) இருக்கும். இதுக்குமேல் உங்களுக்கு புரிதிருக்கும் அவள் சைஸ் என்ன வென்று. எல்லாம் 26 தான். மற்ற்ற நண்பர்கள் அவளை அதிகம் கேலி செய்வார்கள். எனக்கும் ஆரம்பத்தில் அவளை பிடிக்க வில்லை பழக பழக புடித்து. அழாகன பெண்ணா இருந்தா எல்லரும் பேசுவார்கள்.இங்கு அப்படி இல்லை இப்போ என்னிடம் மட்டும் தான் பேசுவாள். இவளை பற்றி பின்னர் பேசுவோம். மறுநாள் இருவரும் வங்கிக்கு லீவ் போட்டுவிட்டு என் சித்தி வீட்டை நோக்கி பயணம் செய்தோம். என் வீட்டிலிருந்து 3மணி நேர பேருந்து பயணம். ஓர் அரசு சாதரண கட்டண பேருந்தில் ஏறினோம்(வேற பஸ் அப்போ இல்ல அதான்) மூன்று பேர் அமரும் சீட்டில் அமர்தோம் நான் சன்னல் ஓரமாக அமர்ந்தேன்.அடுத்து ரம்யா அவளுக்கு அடுத்து ஒரு காலேஸ் படிக்கும் பெண். பஸ்யில் அந்த அளவு கூட்டம் இல்லை. ரம்யா ஏதேதோ பேசினால் என் நினைவுகள் முழுவதும் சித்தியை பற்றிதான். அப்போது ரம்யா என் தலையில் வேகமாக அடித்தால்…… சுயநினைவுக்கு அப்போதுதான் வந்தேன் ரம்யா: அந்த பசங்க நம்மல ஓட்டுரானுங்க நான்: யார்? ர: முன்னாடி நிக்குது 4 சனியன் அவனுங்க தான் நான் அவர்களை பார்த்தேன் எல்லாம் 20,21 வயசு பசங்க அவர்களில் ஒருவன் ‘சப்பி போட்ட மாங்கோட்ட மாரி இருக்க மாமா என்றான் ரம்யா வை பார்த்து எனக்கு சிரிப்பு வந்தது ஆனால் சிரிக்க முடியுமா ரம்யா என்னை அடிப்பாள் ( செல்லாமாக). நான்: ரம்யா என்னை ஏதும் சோல்லல உன்னை தான் ………. நான் சோல்லி முடிப்பதற்குள் பக்கதில் இருந்தவள் சிரித்துவிட்டால் ஆனால் அடிவாங்கியது நான் ரம்யாவிடம். அந்த பெண் என்னை பார்த்து சாரி என்று மெதுவாக சோன்னால் நான் தலையை ஆட்டினேன். பிறகு ரம்யாவின் தோள் களில் சாய்ந்து என் சித்தியை பற்றிய புரியாத புதிர்களுக்கு விடை தேடினேன்………. நாங்கள் இரங்க வேண்டிய இடம் வந்தது. எங்களுடன் இருந்த பெண்ணும் அங்கு இரங்கினாள் ரம்யா வும் அவளும் கை கோடுத்து விடை பெற்றனர். சிறு தேடலுக்கு பின் என் சித்தியின் வீட்டை அடைந்தோம். அது ஒரு ஓட்டு வீடு. கதவை தட்டினாள் ரம்யா யாரது என்ற ஓர் ஆண் குரல் வீட்டினுல் இருந்து வந்தது,,,, கதவை திறந்தான் என் தம்பி யார் நீங்கள் என்ன வேண்டும் என்றான் நான்: காவியா மேம்ம பாக்கனும் அவன் வீட்டினுல் அழைத்து நாற்காளி எடுத்துவந்தான் வரும் போதே அம்மா உன்ன பாக்க 2 பேர் வந்துருக்காங்க என்றான் எனக்கு இதயதுடிப்பு அதிகமானது சமையலறையில் இருந்து என் சித்தி எங்களை நோக்கி வந்தால் வாங்க யார் நீங்கள் என்றால் நான்:வணக்கம் நான் முகிலன் என் பேயரை கேட்தும் சித்தியின் முகத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது நான்: என் சொந்த ஊர் ……………… எனது அம்மா பெயர் கவிதா இதை கேட்ட உடன் சித்தியின் கண்களில் கண்ணீருடன் வேகமாக வந்து என்னை கட்டி பிடித்து கொண்டு அழ தொடங்கினாள் நான் என்ன செய்வது என தெரியவில்லை பின் சித்தி என்னை விட்டு என் நலம் மற்றும் அம்மா அப்பா நலம் கேட்டாள். என்னை பற்றியும் என் குடும்பம் பற்றியும் சொன்னேன் அப்போதுதான் ரம்யா இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது இவள் ரம்யா என் தோழி என்றேன் சித்தியிடம் ரம்யா சித்திக்கு கை கொடுத்தால் சித்தி என்னிடம் ‘ தோழி மட்டுமா இல்ல……..’ நான்:இல்ல சித்தி தோழி மட்டும் தான் இதை கேட்ட ரம்யாவின் முகம் வாடிபோய்விட்டது அப்போ சித்தியிடம் நான் சித்தப்பா,பசங்க எங்க என்றேன் சித்தி: சித்தப்பா வேலை விழயமா வேளியே போய்றுக்காங்க. எனக்கு ஒரு மகள் ஒரு மகன், விஜி,விஜய். விஜி 12th படிக்குரா இப்போ டியுசன் முடிச்சிடு அப்படியே பிரன்ட் வீட்டுகு போய்ருபா.