தம்பி இப்படி குனிஞ்சு நான் என் புருஷனுக்கு கூட கொடுக்கல
kallakadhal kathaikal -பெங்களூர்ல ஒரு ஐடி கம்பெனியில் ஆர்வத்தோடு வேலைக்கு சேர்ந்தேன். முதல் 3 வருடங்கள், புது வேலையும் பெங்களூர் சொகுசு வாழ்க்கையும் சுகமாக தெரிந்ததால் வேலையின் சுமை தெரியவில்லை. ஆனால் போகப் போக வேலை நேரமும், மன அழுத்தமும் அதிகரிக்க என்ன பொழைப்புடா இது என்று ஆகிவிட்டது. அந்த வயசுல வொர்க் லோட்யை விட அலுவலகத்தில் ஒருவனை ஒருவன் போட்டுக் கொடுத்து, பாலிடிக்ஸ் செய்து முன்னேறுவதை பார்த்த போது இதுக்கு நம்மூர் சாக்கடை அரசியலே மேல் என்பது போல் தோன்றியது. எல்லாவித மாமா வேலைகளையும் நடக்கும் கூடாரமாக ஐடி கம்பெனி மாறிய பிறகு தான் என் மனநிலையும் மாறியது. இனி இங்கே நாம் வாழ முடியாது என்று தோன்றியது. ஆனால் அந்த யோசனை வந்த போது ஏற்கனவே அந்த வேலை வருமானத்தில் வாங்கிய கிரெடிட் கார்ட் லோன், கார் லோன் கழுத்தை நெரிக்க வேலையையும் விட முடியாத சூழ்நிலை. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் இனி வாழ்வதே வீண் என்ற சூழ்நிலையில் வேலையை ரிசைன் பண்ணிவிட்டு சொந்த ஊருக்கு திரும்பினேன். ரிசைன் பண்ணிய பிறகு வந்த பிஃஎப் பணம் மேலும் வீட்டில் சில தொகையை வாங்கி வாங்கிய வங்கிக் கடனை கட்டிய பிறகு தான் நிம்மதி அடைந்தேன். நம் நாட்டுல பிறந்த மல்லையா மாதிரி பிறந்து நாட்டையும் மக்களையும் ஏமாத்தணும் இல்லேனா வெளியுலகம் தெரியாம, தினமும் மூணு வேலை கஞ்சு குடிக்கிற மாதிரி ஆடு, மாடுகளை மேய்ச்சிட்டு ஊரோட இருந்திடணும். மல்லையாவை விட மானத்தோட ஆடு மாடு மேய்க்கிற வேலை கூட கஷ்டம் தான். இப்போது ஆடு மாடுகள் மேய்ச்சலுக்கு கூட புல், பூண்டு கிடையாது. அப்புறம் எங்கே மேய்க்கிறவனுக்கு உணவு. அவனும் எலிக்கறி சாப்பிட வேண்டிய அவல நிலையில் தான் இருக்கிறான். ஏதோ ஒரு தைரியத்தில் நானும் சொந்த ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தேன். அது வரை என் பையன் பெங்களூர்ல பெரிய கம்ப்யூட்டர் என்ஜினியர்னு ஊர்ல அப்பா அம்மா பெருமை பேசிகொண்டு அலைந்தார்கள். நான் சுவற்றில் வீசிய பந்து திரும்பி வந்து நம்மை தாக்குவது போல் திரும்பி சோர்வாக வந்ததை சோகத்தோடு பார்த்து அவர்களும் சோர்வடைந்தார்கள். அந்த சூழ்நிலையில் அவர்கள் எனக்கு பெண் வேறு பார்த்து வைத்து இருந்தார்கள். நல்ல வேளை நானும் அவசரப்பட்டு திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இல்லையென்றால் இன்னும் என் வாழ்க்கை சிக்கலில் மாட்டியிருக்கும். ஊருக்கு வந்து கொஞ்ச நாட்கள் எந்த வேலையும் செய்யவில்லை. அப்பா, அம்மாவும் முதலில் நலிவுற்ற எனது மனசும், உடலும் வலிமையாக பக்கத்தில் இருந்து ஆறுதல் சொல்லி தேற்றினார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நானும் ஐடி என்கிற நரக வாழ்க்கை சூழலில் இருந்து மீண்டு நார்மல் வாழ்க்கைக்குள் வந்தேன். பிறகு பக்கத்து ஊரில் கூட படித்த என் நண்பன் ஒருவன் ஊரில் கோழி, ஆட்டு பண்ணை வைத்துக் கொண்டு நிம்மதியாக சம்பாதித்து வாழ்வதை பார்த்தேன். பிறகு அவன் உதவியோடு என் ஊரிலேயே சிறிய அளவில் ஆடு, கோழி பண்ணையை ஆரம்பித்தேன். கடின உடல் உழைப்பும், கவனமும் தேவைப்பட்டாலும் இங்கே எனக்காக உழைக்கிறேன் என்ற மனநிலையில் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தேன். கொஞ்ச நாளில் என் பண்ணை வளர்ச்சி அடைய தினமும் ஆடு, கோழி வாங்க பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து பலர் வர ஆரம்பித்தார்கள். இன்னொரு பக்கம் முட்டை, ஆட்டுப்பால், கழிவு உரம் வியாபாரமும் ஜோராக நடக்க ஆரம்பித்தது. அப்படி முட்டை வாங்க வந்தவள் தான் எங்க ஊரு முத்தம்மா. முத்தம்மா சின்ன வயசில் விதவையானவள். ஜாக்கெட் போடாமல் வெள்ளை புடவை தான் கட்டியிருப்பாள். ஆனால் அவளை யாரும் கண்ணால் கூட கற்பழிக்க முடியாது. வித்தியாசமாக பார்த்தாலே அவள் கோபக்கண்ணால் பொசுக்கிவிடுவாள். பிறகு எப்படி அவளை நெருங்க முடியும். நெருப்புக்கோழியாக வாழ்ந்த முத்தம்மாவை வளைக்க பலர் போட்டி போட்டு தோற்று போய் இருந்தார்கள். ஆனால் முத்தம்மா நான் படித்தவன் என்பதால் என்னிடம் ரொம்ப பாசத்தோடு பழகுவாள். அவளோட கணக்கு வழக்கை சொல்லி, வரவு, செலவை சொல்லி என்னிடம் மிச்ச கணக்கை கேட்பாள். நானும் அவளுக்கு பேங்கில் அக்கவுண்ட் ஓப்பன் செய்து கொடுத்து அவளோட வரவு, செலவை நிர்வகிக்க உதவி செய்தேன். முன்னாடி தினமும் உழைக்குறோம் ஆனா மிச்சம் இருக்கிற மாதிரி தெரியலை என்று புலம்பிய முத்தம்மா இப்போது எவ்ளோ சம்பாதிக்கிறோம், எவ்ளோ மிச்சிமிருக்குனு தெரியுது தம்பி, அதுக்கு உனக்கு தான் நன்றி சொல்லணும் என்று சந்தோஷப்பட்டாள். முத்தம்மா காலையில் என் பண்ணைக்கு வந்து முட்டை வாங்கி விற்க போய்விடுவாள். மாலையில் வந்து கணக்கு கொடுப்பாள். அப்படி கொடுக்க வரும் போது எங்க பண்ணை பைப்பில் தான் குளிப்பாள். அந்த பைப்பில் ஹோஸ் டியூப் போட்டு தான் நான் ஆடுகளை குளிப்பாட்டுவேன். கொட்டைகைகளை கழுவி விடுவேன். மேலும் பக்கத்திலேயே ஆடு, கோழி மேய புல் செடிகளை வளர்க்க அதற்கும் தண்ணி பாய்ச்சுவேன். முத்தம்மா மாலையில் வந்து அந்த ஹோஸ் ட்யூபை உருவி விட்டு பைப் தண்ணியில் குளிப்பாள். அப்படி அவளை ஏதேச்சையாக பார்த்த போது ஜாக்கெட் போடாத, வெள்ளை புடவையில் அவள் ஈரத்தோடு குளிக்கும் போது அவளோட முலைகளும், கருநிற திராட்சை காம்புகளும் என் கண்ணுக்கு விருந்தாகி கீழே எனக்கு விடைக்க வைத்தன. அதை விட ஜட்டி போடாத அவள் பின் குண்டிகள் வெள்ளை புடவையில் ஈத்தோடு விம்மி பெருத்து, என்னை சொக்க வைத்தன. இந்த காட்சியை தினமும் தவறாமல் நடக்க நானும் அந்த நேரத்தில் முத்தம்மாவின் குளியல் காட்சியை கண்குளிர ரசித்து சுகமடைய ஆரம்பித்தேன். இது ரகசியமாக நடந்தது. ஒரு நாள் முத்தம்மா மாலையில் பண்ணைக்கு வந்து முட்டை கணக்கு கொடுத்து விட்டு, குளிப்பதற்கு முன்பு பின்பக்கம் போனாள். எப்போதும் மூத்திரம் பேய அவள் அப்படி போவது வழக்கம். இங்கே பாத்ரூம் இருக்கிறது என்று சொல்லியும் பின்னால் மறைவாக போய்விட்டு வந்து தான் குளிப்பாள். அப்படி போன போது “ஆஆ…அய்யோ, காப்பாத்துங்க தம்பி“ என்ற அதிரடி குரல் கேட்டு நான் பின்பக்கம் ஓடிய போது அங்கே முத்தம்மா ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்து கிடந்தாள். அது நாங்கள் முன்பு ஆடு நோய் வந்து கூட்டம் கூட்டமாக இறந்த போது அதுகளை புதைக்க தோண்டி போட்டது. பிறகு அதை மூட மறந்து அதில் உரத்தை கொட்ட ஆரம்பித்து விட்டோம். பின்னால் ஒதுங்க போன முத்தம்மா அந்த உரக்குழிக்குள் விழுந்து கிடந்தான். நான் ஓடிப்போய் பார்த்த போது அவளை தூக்க வழி தெரியாமல் தவித்தேன். அப்போது நான் “முத்தம்மா ஆபத்துக்கு பாவம் இல்ல உன் புடவையை உருவி ஒரு முனையை மேல போடு நான் அதை கயிறு மாதிரி பிடிச்சுக்கிறேன் நீ இன்னொரு முனையை பிடிச்சு மேல ஏறி வந்திடு“ என்றேன். முத்தம்மா முதலில் வெட்கப்பட்டாலும் பிறகு அவள் புடவையை கழற்றி அம்மணமாக குழிக்குள் நின்று கொண்டு புடவையை தூக்கி போட நான் அந்த புடவையை பிடித்துக் கொண்டு முத்தம்மாவை மேலே தூக்கினேன். அப்போது அவளை மேலே தூக்கி நிறுத்திய போது முத்தம்மா வெட்கத்தில் என் மேல் பாய்ந்து இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டாள். அது வரை ஈரப்புடவையில் இலைமறை காயாக பார்த்து ரசித்த என் ஆசை காமராணி முத்தம்மாவை முழு உடம்போடு அம்மணமாக அணைத்து கொண்டது என்னை அந்தரத்தில் மிதக்க விட்டது போல் தோன்றியது. நானும் முத்தம்மாவின் குண்டியோடு அணைத்துக் கொண்டேன் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை என்றால் இருவரின் மூச்சுக்காத்து மட்டும் சத்தமாக பேச தொடங்கியது போல் தோன்றியது.