தாய் சொல்லைத் தட்டாதே 2
இப்போது அவள் ஆரம்பித்திருந்த விளையாட்டின் அடுத்த சுற்றைத் தொடர அவள் முடிவு செய்தாள். எப்படியாவது மகனை விட்டு தன்னை சுகிக்க வைத்து,அவனை ஆட்கொண்டு விட வேண்டுமென்பதே அவளது குறிக்கோளாக இருந்தது. “அம்மாவோட முலையைப் பார்க்கணுமா?” அவனது கைகள் இன்னும் அவளது முலையோடு அழுந்தியிருக்க, அவள் அவனை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தபடி கேட்டாள். ஏற்பட்டிருந்த தூண்டுதலைத் தாள முடியாத கண்ணன் ஆமோதிப்பது போலத் தலையசைத்தான். வெற்றிப்புன்னகை மிளிர, ஜெயலட்சுமி தான் அரைகுறையாகக் கழற்றியிருந்த பிளவுசையும் பிராவையும் களைந்து விட்டு, தனது முலைகளை முழுமையாக கண்ணன் பார்த்து மகிழ்வதற்காக அவற்றை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வந்தாள். காமமும் குழப்பமும் கலந்திருந்த கண்ணனின் பார்வையைக் கண்டு, ஜெயலட்சுமிக்கு பாதி வெற்றி அப்போதே கிடைத்து விட்ட மாதிரி ஒரு பூரிப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. ‘என்னைத் தொடு,’ என்று கெஞ்சுவது போல அவளது காம்புகள் விடைத்துக்கொண்டிருக்க, அவளது கூதி சொட்டச்சொட்ட நனைந்திருந்தது. இப்படியொரு வேட்கை ஜெயலட்சுமிக்கு அது வரை ஏற்பட்டிருக்கவேயில்லை. அந்த வேட்கை ஒரு அற்புதக்கலவையாக இருந்தது. அவனிடம் இருந்தது ஒரு அற்புதமான ஆணுறுப்பு, அவளது மகனின் ஆணுறுப்பு. அவள் கணவனுக்குத் துரோகம் இழைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள், அவர்கள் பெற்ற பிள்ளையின் துணையோடு. அவள் எதிர்பார்த்தது மட்டும் நடந்தேறினால், கண்ணன் மீண்டும் தீபாவைப் பற்றி எண்ணிக்கூடப் பார்க்க மாட்டான். கண்ணனின் கண்கள் அகன்று விரிந்தன. பிளவுசையும், பிராவையும் களைந்த பிறகு, ஜெயலட்சுமியின் கனத்த முலைகள், அவளது நெஞ்சின் மீது விம்மி விம்மி உப்புவது போல அவளுக்குப் பட்டது கண்ணன் பிறப்பதற்கு முன்பு வரை அவளது பிராவின் அளவு 34-ஆக இருந்தது.அவன் பிறந்து அவளது முலைப்பாலை வருடக்கணக்காகக் குடித்திருந்தபோதும் கூட அவை தொய்வடைந்து விடாமல் கிண்ணென்றே காணப்பட்டன. சின்னக்குழந்தையாக, மிகுந்த பசியோடு எப்போதும் அவளது முலைகளை சப்பி சப்பிப் பால் குடித்திருந்த கண்ணன், இப்போதும் அதே முலையை வேறு நோக்கத்தோடு சப்பி சுவைக்க மாட்டானா என்று அவளது உள்ளம் ஏங்கியது. “நீ குழந்தையா இருக்கும்போது ஆறு வயசு வரைக்கும் அம்மாகிட்டே பால் குடிச்சிருக்கே, தெரியுமா? இந்தா, அம்மாவோட முலையை சப்பி சப்பி ருசி பாருடா கண்ணா!” ஜெயலட்சுமி கண்ணனின் பின்னந்தலையில் கையை வைத்து அவனைத் தனது நெஞ்சோடு இழுத்தணைத்துக்கொண்டாள். கண்ணன் முனகினான். தன்னிச்சையாக அவனது உதடுகள் அம்மாவின் முலைக்காம்பினைக் கவ்வி, அதை சப்பி சப்பி சுவைக்கத் தொடங்கியது. “அப்படித்தாண்டா என் செல்லம்,” ஜெயலட்சுமி மூச்சை இழுத்து விட்டவாறு கூறினாள். “உன்னோட உதடு என் மேலே படறது எவ்வளவு இதமா இருக்கு! சப்புடா கண்ணா! ஆசை தீர நல்லா சப்பி சப்பி உறிஞ்சுடா!!” கண்ணன் தனது முகத்தை அவளது இரண்டு முலைகளுக்கும் நடுவே புதைத்துக்கொண்டு, அவளது கொழுகொழுத்த மாமிசக்கோளங்களோடு தனது மூக்கையும், கன்னங்களையும் வைத்து உரசி உரசி விளையாடினான். “என் ராஜா! என் தங்கம்!!” ஜெயலட்சுமி முணுமுணுத்தாள். அவனது உதடுகள் அவளது வலது காம்பைக் கவ்வி, அதனை இறுக்கப் பற்றி இழுக்கவும், அவளது உடலின் நாடி நரம்புகளெங்கும் இன்ப அதிர்வுகள் விரைந்தோடின. “ஓ! கண்ணா! செல்லமே!!.” அவனது கைகள் அவளது முலைகளைப் பற்றி, அமுக்கி, கசக்கி விளையாடத் தொடங்கின. அவனது காமம் அவனது கைகளை அவசரப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. “என் ராஜா!!” ஜெயலட்சுமி தனது உடலை வளைத்து நெளித்து அவளது முலைகளை கண்ணனின் முகத்தோடு வைத்து அழுத்தினாள். ஒழுகத் தொடங்கியிருந்த அவளது கூதியை கண்ணனின் ஒரு கை பொத்துவது போலத் தொட்டுத் தடவி விடத் தொடங்கியிருந்தது. எழுந்து நின்று கொண்ட கண்ணன், தனது இடுப்பை அவள் மீது மோதி, அழுத்தவும் அவனது எழுச்சி அவளது அடிவயிற்றோடு அழுந்தியழுந்தி, அவள் அணிந்து கொண்டிருந்த பேன்ட்டீசைக் கிழித்துக் கொண்டு, அவளத் புழையைத் தேடுவது போலத் தோன்றியது. “அம்மாவோட முலைங்க எப்படியிருக்குடா, என் செல்லமே?” ஒரு குரூரப் புன்னகையுடன் கேட்டாள் அவள். பதில் அளிக்காமல், நீண்ட பெருமூச்சு விடுத்த கண்ணன், அவளது காம்புகளின் மீது தனது நாக்கால் வருடி விடத் தொடங்கினான். “சொல்லு, உன் ஆளோடதை விட நல்லாயிருக்கா இல்லையா?” அவன் ஆமோதிப்பது போல முனகினான். “எனக்குத் தெரியுண்டா என் தங்கமே! அம்மா கொடுத்தா நீ வேண்டான்னு சொல்ல மாட்டேன்னு.” இயல்பாக பேசாமடந்தையாக, அமைதியான சுபாவம் உடைய கண்ணனை, அம்மாவின் வேட்கையும், அவள் அவனுக்கு ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்த கிளுகிளுப்பும் உசுப்பேற்றி விட்டிருந்தன. ஜெயலட்சுமியின் பேன்ட்டீஸ் அவளது புழையிலிருந்து ஒழுகிய கனிரசத்தில் தொப்பலாக நனைந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில், அவள் பெற்ற மகன், அவளுக்கே அவளுக்காகி விடுவான்! “வா கண்ணா! விளையாடினது போதும்! என்னைப் பண்ணிடு! பொம்பிளை தானா வந்து கொடுக்கிற சந்தோஷம் எப்படியிருக்குமுன்னு உனக்கு நான் காட்டணும். நீ எங்கேயிருந்து வந்தியோ, அங்கேயே போகப்போறே! அம்மாவை அனுபவிக்கப்போறேடா என் செல்லம்! அனுபவிடா என்னை!!” பற்களைக் கடித்தபடி அவள் அவசரமாகக் கூறினாள். கண்ணன் அம்மாவின் முலைகளின் மீது ஆவேசத்தோடு பாய்ந்தான். இப்போது அவன் அம்மாவின் காம இச்சையைத் தணிக்கும் ஒரு கருவியாக மாற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தான். அவனது கைகள் அவளது பேன்ட்டீசைப் பிடித்து முரட்டுத்தனமாக இறக்கின. அவள் அதைக் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் காலுக்குக் கீழே இறக்கி,உதைத்துத் தூரத்தில் தள்ளி விட்டாள். மயிரே சுத்தமாக இல்லாமல் மழுமழுவென்று காட்சியளித்த அம்மாவின் கூதியைக் கண்களால் விழுங்கியவனின் கைகள் பரபரத்து அதனைத் தொட்டு வருடி அமுக்கி விளையாடத் தொடங்கின. அப்பாடா, அவளது புழை எவ்வளவு ஈரமாக இருந்தது! வேட்கையில் உப்பியும், தேவையில் பிளந்து கொண்டும் தென்பட்ட அவளது புழைக்குள்ளே ஒரு கிரிக்கெட் மட்டையைக் கூட நுழைத்து விடலாம் போலிருந்தது. பேண்ட்டின் ஜிப்பை இறக்கியவன், அதை அவிழ்த்து எறிந்து விட்டு, தனது ஜட்டியிலிருந்து சுண்ணியை வெளியேற்றினான். இப்போது அவனுக்கு அவனது அம்மாவை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஏற்பட்டிருந்த அவசரமும் ஆத்திரமும் அவனுக்கு எப்போதுமே ஏற்பட்டிருந்ததில்லை. அவள் அம்மாவென்பதையெல்லாம் அவன் எண்ணிப்பார்க்கத் தயாராக இல்லை. ஆக்கிரோஷத்தோடு எழுந்து கொண்டு நின்றிருந்த கண்ணனின் சுண்ணியைக் கண்டு, ஜெயலட்சுமி தன்னையுமறியாமல் ஒரு பெருமூச்சு விடுத்தாள். ‘ஆஹா! என் மகனின் சுண்ணி தான் எவ்வளவு நீளம், எவ்வளவு பருமன்!” அவள் பெருமிதத்தில் பூரித்துப்போனாள். அவளது கூதி அரிப்பெடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. “எவ்வளவு பெருசுடா! அதுக்கு என்ன அவ்வளவு ஆக்கிரோஷம்!!” ஜெயலட்சுமி மகனின் சுண்ணியை மெச்சினாள். “உங்கப்பாவுக்கு இவ்வளவு பெருசா இருந்திருக்கக் கூடாதாடா? சொல்லுடா, என்ன பண்ணப்போறே இதை வைச்சுக்கிட்டு? அம்மாவை என்னடா பண்ணப்போகுது உன்னோட ஆயுதம்? உள்ளே விடப்போறியா? சொல்லுடா என் தங்கம்! உள்ளே விட்டுக் குத்திக் குத்திக் குடைஞ்சு விடப்போறியா? ஹும், கவனிப்பாரில்லாம இருக்கிற அம்மாவுக்குத் தூர் வாரப்போறியா? சொல்லுடா என் செல்லக்குட்டி! என் வெல்லக்கட்டி! என் தங்கம்!” காமம் தலைக்கேறியிருந்த நிலையில் ஜெயலட்சுமி பிதற்றத் தொடங்கினாள்.