போடுடா ராசா என் ரெண்டாவது புருஷா
tamil dirty stories நான் இன்ஜினியரிங் முதலாம் ஆண்டு படிக்கும்போது போது விந்தியா மேடம் தான் எனக்கு மேத்ஸ் எடுத்தாங்க. நான் மேத்ஸ் நல்லா போடுவேன். கிளாஸ்ல விந்தியா மேம் சொல்லித் தரும்போதே நான் தான் அடிக்கடி இன்டார்க்ட் பண்ணி டவுட்ஸ் கேட்பேன். பொதுவா ஆசிரியர்களானும், பேராசியர்களாலும் கிளாஸ் நடத்தும் போது டவுட் கேட்டா எரிச்சல் ஆகிடுவாங்க. நல்ல ஸ்டஃப் இருக்கிறவங்க கிளாஸ்ல மாணவர்கள் இன்டிராக்ட் பண்ணி டவுட்ஸ் கேட்கணும்னு தான் விரும்புவாங்க. விந்தியா மேம் அந்த கேட்டகரி தான். அவங்களுக்கு நிறைய டவுட்ஸ் கேட்டா தான் பிடிக்கும். அதனால விந்தியா மிஸ் கிளாஸை மிஸ் பண்ண மாட்டேன். அதே மாதிரி அவங்களுக்கு ஈகோலாம் கிடையாது. சில பிராப்ளம் அவங்களுக்கே புரியலேனா கூட கிளாஸ்ல எல்லோருக்கும் முன்னாடியே என்கிட்டே, “டே லோகு உனக்கு புரியுதா பாரு..நான் டிரை பண்ணேன் ரிசல்ட் வரலேடா“ னு சொல்லுவாங்க. நான் பார்த்தவரை அந்த அளவுக்கு மாணவர்களிடம் சந்தேகம் கேட்டும் அளவுக்கு எந்த பேராசிரியர்களுக்கும் தைரியம் இருந்ததாக நான் பார்த்தது இல்லை. அதே போல வேற வகுப்பு சம்ஸை கூட அவங்களுக்கு புரியலேனா என்னிடம் போடச்சொல்லி கேட்பாங்க. சில நேரம் நானே போட்டு ரிசல்ட்டை காமிக்கும்போது மனம் திறந்து பாராட்டும் போது அந்த சந்தோஷத்துக்கு அளவே கிடையாது. சில நேரம் எனக்கும் ரிசல்ட் வராமல் அவங்க ஃபிரீ டைம்க்கு ஸ்டாஃப் ரூமுக்கே போயி இருவரும் வேறு வேற வழிமுறைகளை ஆலோசித்து சேர்ந்தே கூட ரிசல்ட்டை வரவைத்து இருக்கிறோம். அப்போது அவங்க ஆசிரியர் என்பதை மறந்து சக தோழி போல் என் கைகளை தட்டி துள்ளி குதித்து மகிழ்வார்கள். அதை பார்க்கும்போது என்னையும் அறியாமல் வயது, படிப்பு, அனுபவம் தாண்டி விந்தியா மிஸ் என் மனதுக்குள் அடிக்கடி வந்து போனார்கள். அதற்கு அவங்க என் மேல் கொண்ட அன்பும், அக்கறையும் கூட காரணம். ஒரு நாள் உடம்பு சரியில்லை என்ற லீவ் போட்டால் கூட மறுநாள் என்னவென்று கேட்டு விட்டு தான் கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிப்பாங்க. அப்படியொரு நாள் எனக்கு டைபாய்ட் வந்தபோது என் வீட்டிற்கே பழம், ஹார்லிக்ஸ் என்று வாங்கி கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். அப்போது நான் மட்டுமில்லை வீட்டில் உள்ளவர்களே நெகிழ்ந்து போய்விட்டார்கள். பொதுவாக பருவ வயதை தாண்டிய பிறகு இறக்கும் வரை கூட இதயங்கள் ஆண் பெண் பாகுபாடின்றி அன்பு, ஆதரவு, அரவணைப்புக்கு மட்டுமே ஏங்கி தவிக்கிறது. அது யாரிடம் கிடைக்குறதோ அவர்களே நம் உலகமாக மாறிவிடுகிறார்கள். அந்த அன்பும் அரவணைப்பும் தொடர்ந்து கிடைக்கும்போது எந்த பிரச்சனையும் வருவது இல்லை. அதில் தோய்வு ஏற்படும்போது தான் உறவும் தேய ஆரம்பித்து விடுகிறது. இதற்கு பரஸ்பர எதிர்பார்ப்புகள் தான் காரணம் என்று தெரிந்தாலும் நம் மனநிலை மாறுவது இல்லை. இதயங்களை ஆற்றுபடுத்துவதற்கு நம் அன்புக்குரியவர்கள் அருகாமையில் இருக்கவேண்டும் என்று மீண்டும் ஏங்க ஆரம்பித்து விடுவோம். இப்படித்தான் நானும் விந்தியா மேமும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பை பகிர்ந்து ஆதரவளித்து ஆசிரியர் மாணவன் உறவை தாண்டிய புது உறவில் பயணிக்க தொடங்கினோம். அந்த சமயத்தில் தான் விந்தியா மேமோட கணவர் விபத்துக்குள்ளாகி பல மாதம் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு ஒரு சிகிச்சை பலன் அளிக்காமல் இறந்து போனார். அது எனக்கு தெரிந்த மறு கணமே நான் விந்தியா மேம் வீட்டிற்கு போய்விட்டேன். அவர்களோடு காதல் திருமணம் என்பதால் உறவினர்கள் யாருமே இருவீட்டில் இருந்தும் வரவில்லை. சில நண்பர்கள் மட்டுமே வந்து அவர்களால் முடிந்த உதவிகளை செய்து கொண்டு இருந்தார்கள். நான் விந்தியா மேமுக்கு ஆறுதல் கூறி அவர்களை தினமும் வீட்டில் இருந்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்வேன். அதை தினசரி கடமையாக எண்ணி உதவி பண்ணி கொண்டிருந்தேன். விந்தியா மேம் கணவர் இறந்த பின்பு அவங்க மட்டும் வீட்டில் தனியாக இருந்ததால் நான் அவர்களுக்கு தேவையான உதவிகளை செய்ய ஆரம்பித்தேன். கடைக்கு சென்று மளிகை, காய்கறி வாங்குவதில் இருந்து அனைத்து செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஒரு வாரத்தில் அவங்க கல்லூரி பணிக்கு திரும்பிவிட்டதால் தினமும் அவர்களை வீட்டில் இருந்து கல்லூரிக்கு அழைத்து வருவேன். முதலில் இருவருக்கும் கொஞ்சம் சங்கோஜமாக தான் இருந்தது. கல்லூரியில் முதலில் பரிதாபமாக பார்த்தவர்கள் பிறகு பரிகாசமாக பேசவும் ஆரம்பித்தார்கள். அந்த பேச்சும், கேலியும் தான் எங்களையும் கொஞ்சம் சங்கடப்படுத்தியது. அது பற்றி ஒரு நாள் நாங்கள் வீட்டில் பேசி கொண்டிருந்த போது, அவங்களுக்கு நான் ஆறுதல் சொன்னேன். ”வீட்டுக்கு வெளியே மக்கள் ஆயிரம் பேசுவார்கள். உதவியை விட உபத்திரம் செய்யவே அவர்களால் முடியும். நீங்க ஏன் மேடம் கலங்குறீங்க? அவங்களா வந்து நம்ப வாழ்க்கைய வாழ போறாங்க. நாளைக்கு அவங்களுக்கு இதே போல் ஒரு சூழல் வரும்போது புரிந்து கொள்வார்கள். அதுக்கெல்லாம் கவலைபட்டால் வாழவே முடியாது” என்று நான் சொன்னபோது மேம் என் கைகளை பிடித்து கொண்டு கண்களில் ஒத்தி கொண்டாள். அப்போது தான் முதல்முறையாக மேமின் உடல் ஸ்பரிசம் எனக்குள் இருந்த இருக்கத்தையும் உடைத்து ரிலாக்ஸ் ஆக்கியது. நானும் மேமின் கண்களை துடைத்துவிட்டபோது ஆறுதலாக என் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு, ”உன் உறவு மட்டும் இல்லேனா இந்த உலகத்துல வாழ்ந்தே பயன் இல்லைனு தோணியிருக்கும் டா, இந்த ஊருக்கு பயந்து நீயும் என்னை விட்டுட்டு போயிடமாட்டியே டா” என்று கேட்டபோது நானும் கலங்கியபடியே விந்தியா மேமை என் மாரில் சாய்த்து அணைத்து கொண்டு முதுகை தடவியபடி பெரிய மனுஷன் போல் ஆறுதல் சொல்லி நெத்தியில் முத்தமிட்டேன். அப்போது என் வயசும் வாலிபமுமே அந்த தைரியத்தை கொடுத்தது. அப்போது விந்தியா மேம், ”புருஷன் போயிட்டா பொட்டும் போயிடும்னு சொல்லுவாங்க. நீ நெத்தில முத்தமிடும்போது ஆயிரம் பொட்டு வச்சமாதிரி இருக்குடா, புருஷ உறவு என்னை விட்டு போகலைனு புரியுது, நமக்கு புரிஞ்ச கணக்கு தான் நம்மை நமக்கே அறிமுகப்படுத்தி புரியவச்சிருக்கு. என்னோட வாழ்க்கை கணக்குல கூட்டி கழிச்சதுல ரிமைண்டர் நீ மட்டும் தான்டா” என்று சொல்லி என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, முகத்தை தாங்கி பிடித்து முத்தமழை பொழிந்தாள். இளம் வயதில் விவேகத்தை விட வேகமே அதிகம். மேமுக்கு எதிர்காலம் பற்றிய பயமும், துணையின்றி உடல்வேட்கைக்கு எப்படி பதில் சொல்வது? வெளியே துணைதேடினால் என்ன பாதுகாப்பு? அப்போது இதே ஊர் என்ன சொல்லும்? என்றெல்லாம் யோசித்து தான் அன்பும், அரவணைப்பும், எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத என்னை துணையாக்கி கொள்ள முடிவு செய்வதை அறிந்து நானும் மேமை அணைத்து முகமெங்கும் பதில் முத்தம் போட்டு ஆதரவளித்தேன். அப்போது தான் அவங்க இடுப்பை தடவி, குண்டி மேடுகளில் என் கைகள் அலைந்தபோது, அந்த தழுவல் மேமுக்கு கூடுதல் உற்சாகம் தந்து உடல் சூட்டை கிளப்பி விட என்னை இறுக அணைத்து லிப்லாக் செய்து உதடுகளை கவ்வி சுவைத்து சப்பி உறிந்தாள். அதற்கு மேல ஆண்பிள்ளையானலும் சுன்னி எழும்பும் ஜான் பிள்ளையாச்சே விந்தியா மேமை என் ஆசை காதலியாக கற்பனை செய்து கொண்டு அணைத்து கொண்டே கட்டிலறைக்கு சென்று கதவை சாத்தினேன். அவள் கணவன் இறந்த 40 நாட்கள் முடியும் முன்பே நான் பொறுப்பேற்று கொண்டேன். அதை மேமை விரும்பியதால் நானும் விருப்பத்தோடு அணைத்து, அங்கிருந்த சாமிபடத்தின் முன் குங்குமத்தை எடுத்து மேம் நெற்றியில் வைத்தேன்.