ఎదురు చూడని అదృష్టం –1

ఎదురు చూడని అదృష్టం –1
నేను బైక్ డ్రైవ్ చేస్తుండగా జేబులో ఫోన్ మోగింది. బైక్ రోడ్ పక్కకు ఆపి కాల్ తీసుకున్నాను. ‘హలో’ అంది అవతల నుండి తియ్యటి అమ్మాయి కంఠం. ‘చెప్పండి’ అన్నాను నేను. ‘మీరు వినయ్ గారేనా?’ ‘అవునూ, నేనే మాట్లాడుతున్నా, చెప్పండి’ అన్నాను. ‘అదే…మీరు కథలు రాస్తారని తెలిసింది. మాకు కొన్ని కథలు కావాలి….’ అంది ఆ కంఠం. ‘ఏం కథలు?’ అన్నాను నేను. ‘మీరు వేరేగా అనుకోక పొతే, మీకు వీలైనప్పుడు కలిసి మాట్లాడు కుంటే బావుంటుందేమో, ఫోన్ లో కన్నా’ అంది. ‘సరే, నాకు ఈ రోజు కుదరదు. రేపెప్పుడైనా వస్తాను, మీ అడ్రెస్ చెప్పండి’ అన్నాను. ఆ కంఠం అడ్రెస్స్ చెప్పింది. ఏవో నాలుగు డబ్బులు వస్తాయి కదా అని ఆ మరుసటి రోజు ఫోన్ చేసి వెళ్లాను. అవి కొన్ని వందల ఫ్లాట్ లు. వాటిలో ఒక బ్లాక్ లో ఎనిమిదో అంతస్తులో పదో ఫ్లాట్. ఇది ఆఫీసా ఇల్లా అనుకుంటూ లిఫ్ట్ నుండి బయటకు వచ్చాను. ఆ కంఠం చెప్పిన ఫ్లాట్ నంబర్ వెదికి కాలింగ్ బెల్ నొక్కాను. కొంచెం సేపటికి ఒక అందమైన ప్రౌఢ తలుపు తీసింది. ‘హలో రండి రండి’ అంది. నాతొ ఫోన్ లో మాట్లాడిన స్త్రీ ఈమె అనుకున్నాను. ఆమె కి ఓ ముఫ్ఫై ఏళ్ళు ఉండవచ్చు. మనిషి మాంచి దిట్టంగా ఉంది. అంటే చాలా లావు కాదు కానీ మరీ సన్నం కూడా కాదు. వెడల్పాటి భుజాలు, కింద వెడల్పాటి పిరుదులూ…నడుము మాత్రం సన్నం. నేను సోఫా లో కూర్చున్నా. ఆ రూం కూడా చాలా నీట్ గా సర్ది ఉంది. ఆమె నా ఎదురుగా కూర్చుంది. పెళ్లి అయిన దాఖలాలు, అంటే కాళ్ళకు మెట్లు, మేడలో మంగళ సూత్రాలు…లేవు. ఆమె కట్టిన చీర లో నుండి బొడ్డు, నడుము మడత, ఎడమ వైపు సన్ను (జాకెట్ లో నుండే) కనిపిస్తున్నాయి. పెద్ద పెద్ద సళ్ళ లాగే ఉన్నాయి. మొహం కూడా అందంగా ఉంది. ‘నేనే రమ్య ని. ఈజీ గా అడ్రెస్ కనుక్కోగాలిగారా?’ అంది. ‘ఆ..ఆ..ఈజీ గానే వచ్చేసాను’ అన్నాను. ‘ఏం తీసుకుంటారు, కాఫీ, టీ…’ ‘అబ్బే ఏమీ వద్దులెండి’ మొహమాట పడ్డాను. ‘ఫర్వాలేదు లెండి. కాఫీ అలవాటు ఉందికదా?’ అడిగింది ఆమె, లేస్తూ. ‘ఆ’ అన్నాను. ఆమె లోపలి వెళ్ళింది. నేను ఆమె ను వెనక షేపులు చూస్తూ ఉన్నా. ఆమె వెళ్ళిపోగానే రూం అంటా పరికించా. షెల్ఫ్ లో పుస్తకాలు…ఇంగ్లీష్ నవల్స్…ఒక పక్క ప్లాస్మా టీవీ, ఖరీదైన బొమ్మలు షోకేస్ లో అమర్చి ఉన్నాయి. గోడకు రెండు ఆబ్స్ట్రాక్ట్ పైన్టింగ్స్ ఉన్నాయి. బాగా సంపన్నులు కాబోలు అనుకుంటుండగా ఆమె వచ్చింది, చేతిలో కాఫీ ట్రే తో. అదేంటీ…కాఫీ ఈమె తెచ్చింది అనుకున్నా. ఆమె కాఫీ టీపాయ్ మీద పెడుతుండగా ఒంగినప్పుడు ఆమె సళ్ళు కొద్దిగా నైనా కనిపిస్తాయేమో అని ఆశగా చూసాను. అబ్బే….ఏ మాత్రం కనిపించకుండా కొంగు బిగిన్చినట్టుంది. నాకు ఒక కప్పు అందించి, తను ఒక కప్పు తీసుకుని కుర్చీ లో కూర్చుంది. ‘కథలు రాస్తారు అంటే పెద్ద వారేమో అనుకున్నా. మీరు చాలా యంగ్ గా ఉన్నారే’ అంది.

‘థాంక్స్ అండీ కానీ డిసప్పాయింట్ చేసానా…?’ చిన్న జోక్ వేసా. ఆమె గట్టిగా నవ్వి, ‘నో నో ….పెద్ద వారేమో అని భయపడ్డా’ అంది. ‘చెప్పండి, మీకు ఎటువంటి కథలు కావాలి? మీరు పబ్లిషరా?’ అన్నను. ‘కాదండీ. ఇది కాస్త సెన్సిటివ్ మేటర్. మీరు ఈ విషయాన్ని ఇంకెక్కడా పోక్కనివ్వ కూడదు’ అంది, కాఫీ కప్ ట్రే లో పెడుతూ. నేనూ నా కప్ ట్రే లో పెట్టి, సోఫాలో వెనక్కి వాలి, ‘చెప్పండి’ అన్నాను. ‘నా భర్త అబ్రాడ్ లో ఉంటారు. ఈ మధ్య ఒక కథల సిండికేట్ తీసుకున్నారు. ఇక్కడి నుండి కథలని రాసి పంపితే అక్కడ ఆయన సిండికేట్ చేసుకుంటారు. ఒక రకంగా అవుట్ సోర్సింగ్ ఆకొండి.’ అంది. ‘ఇందులో సెన్సిటివ్ ఏముంది? ‘ఆ కథలు అడల్ట్ కథలు.’ అంది. ‘ఓహో’ అన్నాను. ‘అడల్ట్ అంటే రోమాన్స్ కాదు…పచ్చి బూతు కథలు. పూర్తీ పోర్నో కథలు అనుకోండి’ అంది. ‘అటువంటి కథలు నేను రాస్తానని మీ కెవరు చెప్పారు?’ ‘అటువంటివి రాస్తారని ఎవరూ చెప్పలేదు. రాస్తారేమో కనుక్కున్దామనే ఫోన్ చేసాను, పిలిచాను. ఏం మీరు రాయలేరా?’ అంది. రాయలేరా అనగానే నా అహం దెబ్బ తింది. ‘ఎటువంటి కథ నైనా రాయగలను. కానీ ఇంతవరకూ బూతు కథలు రాయలేదు’ అన్నాను. ‘ఒక్కో కథకీ మీకు వెయ్యి రూపాయలు. రోజుకి ఎన్ని కథలు రాస్తే అన్ని వేలు. డైలీ పేమెంట్.’ అంది. నాకు దిమ్మ తిరిగి పోయింది. నేను ఒక్కో కథా ఒక గంట లో రాసేయ్యగలను. రోజుకి కనీసం రెండు రాసినా రెండు వేలు. నెలకి అరవై వేలు. ఏ ఉద్యోగం చేస్తే రెండు గంటల పనికి ఇంత డబ్బు వస్తుంది? Like 224 Dislike 28 47516 -1 19 cookie-check ఎదురు చూడని అదృష్టం –1 no