మెరక భూమి మొదటి భాగం
పెళ్ళి పందింట్లోంచి ఇంట్లోకీ, బయటకు హడావిడిగా తిరుగుతూ అందరికన్నా ఎక్కువగా పని చేస్తున్న జానకిని చూస్తుంటే మాధవరావు ఆలోచనలు వేడెక్క సా గాయి. చక్కటి శరీరం జానకమ్మది. ఒక పిల్ల కూడా ఉంది. ఆమెను చూస్తుంటే పెళ్ళికాని యువతిలా గానే అయినా కనబడుతోంది. వాలు జడ పిరుదుల మీద అటూ ఇటూ కదులుతుంటే, నడుస్తున్నప్పుడు ఆ పిరుదులు అందంగా కదలాడుతుంటే మాధవరావు మన సు ఎంత సే పయినా అలాగే చూడాలని పించేది. బిగుతైన జాకెట్టు, అందునా బ్రా వేయకపోవడంవల్ల నిటారుగా నిగ్గు తేలిన ఆమె చళ్ళు రెండూ, ఆ పై ఆమె చిలిపి కళ్ళూ…. ఒకటేమిటి? అన్నీ తీర్చి దిద్దిన విధంగా ఉన్నాయి. అలాంటి ఆడది తనకు భార్యగా లభించనందుకు మాధవరావు కొంత బాధ పడ్డాడు. ముందు గానే తనకు కనబడి ఉంటే తను జాన క మ్మ సావిత్రిని చేసుకుని ఉండేవాడు కాదు. అయినా జానకమ్మ మొగుడు సీతాపతి అదృష్టానికి ఒకవైపు మెచ్చుకుంటూనే మరో వైపు అసూయపడసాగాడు. మాధవరావు, సావిత్రి భార్యా భర్తలు. ఆ వూరికి పెళ్ళికి వచ్చి రెండు రోజులు అయ్యింది. అంటే ఆ రోజు రెండవ రోజు. ఆ రోజు ఉదయమే పెళ్ళి జరిగింది. మాధవరావు భార్యకు చాలా దగ్గర సంబంధం. అందుకే ఆ వివాహానికి రాక తప్పలేదు. వచ్చినప్పుడు తన ధ్యాస అంతగా జాన క మ్మవైపు పోలేదు. అయితే ఆమె చూపులు, మాటలు, మాటల వాడి, కలుపుగోరుతనం తనను ఆమెవైపు ఆకర్షించింది. తన భార్య ఉన్న సంగతి కూడా మర్చి తను జానకమ్మతో మాట్లాడుతూ కొన్ని పనులలో ఆమెకు సహాయం కూడా చేయసాగాడు. ఆమె పెళ్ళి కొడుకుకి అక్క. పని చేసేటప్పుడు జానకమ్మ పైట జారడం, అందులోంచి బయటకు తొంగి చూస్తున్న చనుగుబ్బలను తను ఆశగా ఆమె గ మనించక పోలేదు. అయినా చూడడం తెలియనిదానిలాగా వుండింది. ఆలోచనలో ఉన్న మాధవరావు ముందుకు నడుస్తూనే అనుకోకుండా ఎదురుగా వస్తున్న జానకమ్మను కొన్నాడు. ఆ ఢీకొనడం కూడా అతని కుడి జబ్బ ఆమె ఎదకు బలంగా తాకటం, అదే సమయంలో ఆమె చేతిలోనున్న తమల పాకుల పళ్ళెం క్రిందకు పడిపోవటం జరిగింది. జాన క మ్మ అదోలా చూసింది మాధవరావును. అక్కడ ఆ సమయం లో ఎవరూ లేరు. నేను “పొర పాటు జరి గింది…..ఆలోచనలోనున్న చూడలేదు మిమ్మల్ని….. ” అదోలా తడబడుతూ అన్నాడు మాధవరావు. “చూడలేదో….కావాలని ఢీ కొట్టావో ఎవరికి తెలుసు? మొత్తానికి అది ఒకటి కందిపోయింది నీ దెబ్బకు…”అంది. అంటూనే క్రింద పడ్డ త మల పాకులను ఏరుకోసాగింది. తనూ క్రింద కూర్చుని తమలపాకులను ఏరసాగాడు. అలా జాన క మ్మ వంగడంతో పైట జారింది. లో నెక్ కట్ జాకెట్ కావటం, వేయకపోవడంతో ఆమె చళ్ళు సగానికి పైగా బయల్పడ్డాయి. మాధవరావు కన్నార్పకుండా వాటినే చూస్తున్నాడు. ఆకులేరడం మర్చిపోయాడు. మాధవరావు దృష్టి ఎక్కడుందో తెలుసుకుంది జానకమ్మ.