వంశనికికొక్కడు Part 1
న పేరు రాము మాకు చాల ఆస్థి ఉంది నేను ఒక్కణ్ణే అమ్మ నాన్న చిన్నప్పుడే చనిపోయారు నానీ పెంచి పెద్ద చేసింది మా నాన్నమ్మ మా నాన్నమ్మ అంటే నాకు ప్రాణం ఠంక్ ఏమి చెప్పిన కాదు అననను అనలేను కూడా ఎలా నగలను అయితే మా నాన్న కు ఇద్దరు అన్నలు ఉన్నారు అంట అది నాకు తెలీదు ఎందుకు అంటే వాళ్ళను నేను ఎప్పుడు చూడలేదు మా అమ్మకి ముగ్గురు అన్నలు వాళ్ళను కూడా నేను ఎప్పుడు చూడలేదు నాన్నమ్మ నేను మా స్వగ్రామం లో ఉంటాము వాళ్ళు అందరు తల ఒక చోట ఉన్నారు వాళ్ళ అందరి గురుంచి సమయం వచ్చినప్పుడు వల్లే కథలో వస్తారు ఇప్పుడు సరిగ్గా ఉదయం 7 గంటలు అవుతుంది నాన్నమ్మ నన్ను లేపడానికి వచ్చే సమయం అయింది అన్నమాట రాము బాబు రాము లే నాయన స్కూల్ కి వెళ్ళాలి నాకు ఉదయాన్నే నాన్నమ్మ మొహం చూడటం అలవాటు అమ్మ నాన్నను చూళ్ళేదు వాళ్ళు ఎలా ఉంటారో కూడా తెలీదు కానీ నాకు ఏ లోటు లేకుండా పెంచిన నాన్నమ్మ అన్ని నాకు తల్లి తండ్రి గురువు దైవం ఇప్పుడు నేను పదవతరగతి చదువుతున్నాను లేచి రెడీ అయ్యి టిఫిన్ చేసి స్కూల్ కి బయలుదేరాను నాకు ఎక్కువ స్నేహితులు లేరు ఉన్నదల్లా ఒక్కడే వినయ్ గడు రోజు ఇద్దరం కలిసి వెళ్లడం రావడం అంతే తప్ప ఇంకో ద్యాస మాకు లేదు చదువు ఇల్లు చదువు తప్ప నాకు పెద్దగా ఎం తెలీదు ఊళ్ళో ఉన్న వాళ్లతో ఆడుకుందాం అన్న నాన్నమ్మ వెళ్లనివ్వదు దానికి భయం ఆసలే ఆలా రోజులు గడిచి పోతున్నాయి ఆలా న పదవతరగతి కూడా పూర్తి చేశాను ఫెయిల్ కాకుండా మాములు గానే పాస్ అయ్యాను అయితే మా నాన్నమ్మకు న గురుంచి ఎదో తెలియని భయం మనసులో ఉంది కానీ ఎప్పుడు బయటకు కనిపించేది కాదు ఒకరోజు సాయంత్రం సమయం అనుకుంట మా నాన్నమ్మ ఫోన్లో మాట్లాడుతుంది అది న గురుంచి అటు నుండి మా పెద్ద అత్తా అనుకుంట పేరు జానకి ముంబై లో ఉంటది మా మామయ్య బట్టల వ్యాపారి అందుకని అయన ముంబై లో సెటిల్ అయ్యారు అని నాన్నమ్మ చెప్పింది వాళ్ళకి ముగ్గురు కూతురులు ఇంకా మనం ఫోన్ శమభాషణ విందామా… జానకి: అమ్మ నీకు వాడిమీద ప్రేమ ఎక్కువ అయి అలా మాట్లాడుతున్నావు అంతే కానీ వాడికి ఎం ప్రాబ్లమ్ లేదు నన్నమ్మా: అదీ కాదు జానకి వాడికి ఏ లోటు లేకుండా చూసుకున్న కానీ వాడు ఎందుకు అలా ఉంటాడో అర్థము కావడం లేదే జానకి: అమ్మ ఒక పని చేయు ఇక్కడికి పంపించు మరి …రెండు సంవత్సరాలు ఇక్కడే చదువుకుంటాడు నన్నమ్మా: రెండు సంవత్సరాలు వాణ్ణి వదిలి నేను ఉండగలన.. జానకి: మరి ఎలాగా తల్లీ చురుకుతానం చాలకితనం లేవు అంటావు పెద్ద గుణం రాలేదు అంటావు ని దగ్గర ఉంటే వాడు అలాగే ఉంటాడు నన్నమ్మా: అక్కడికి వస్తే అవన్నీ వస్తాయా పెద్ద చెప్పచావు.. జానకి: నువ్వే అన్ని అనుకుంటే ఎలాగే తల్లి ఒక పని చేయి నామీద నమ్మకం లేకపోతే హైదరాబాద్ లో నీ ఇద్దరు కొడుకులు ఉన్నారు కదా వల్ల దగ్గరకు పంపించు..