தாயின் மடி பாகம்-1
இடியின் ஓசை போல ஓங்கி ஒலிக்கும் கடிகார முள்ளின் சத்தம். இது இன்னதென்று சொல்லத் தெரியாத பறவைகளின் ரீங்காரம்.
இன்னும் சூரிய வெளிச்சம் முழுவதுமாய் அறையை ஆட்கொண்டிருக்கவில்லை. கடிகாரத்தை திரும்பி பார்க்க மனமில்லாமல் இன்னும் 6 மணி ஆகியிருக்காது என்று ஊகித்தபடியே ஓரளவு வேகமாகவே சுழலும் மின் விசிறியின் சுழற்சிகளை எண்ணியபடி கட்டிலில் மல்லாந்து படுதிருந்தேன். இதயத்துடிப்பு கொஞ்சம் வழமைக்கு அதிகமாகவே இருந்தது. அடுத்து வரப்போகும் 3 தினங்களை பல வாரங்களாக மனதிற்குள் ஒத்திகை பார்த்து வைத்திருந்தேன்.
ஆயிரமாயிரம் காட்சிகள்.
ஆயிரமாயிரம் சூழ் நிலைகள்.
கையிலிருக்கும் 3 தினங்களின் பாரம் என்னை ஆட்கொள்ள தொடங்கியிருந்தது. 72 மணித்தியாலங்கள். எத்தனை நிமிடங்கள் இருக்கும் என்று கணக்கு போட்டு முடிக்க முன்னமே என் அறையின் கதவு மெதுவாய் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. இனி நடப்பது நடக்கட்டும் என்று கண்களை மூடி நீண்ட பெருமூச்சை உள்ளிழுத்தேன். வானதி எப்பொதும் போல என் இடது கால் பக்கமாய் வந்து கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டவள் மொபைலில் “குட் மார்னிங்” குறுஞ்செய்திகளை அனுப்ப ஆரம்பித்திருந்தாள். கறுப்பு வெள்ளை பாம்புகள் ஒன்றையொண்று கட்டிப் பிணைந்து புணர்வது போல இருந்தது அவளது ஈரக்கூந்தலை பிரிய மனமில்லாத பாத்ரூம் டவல். நாற்பத்தி நான்கு வயதிலும் இளமையின் துள்ளல் குறையாத அடர்ந்த கட்டுக்கருங் கூந்தல் அவளுக்கு. அவள் அவ்வப்போது தாழ்வாய் இடும் கொண்டைகள் அதன் பாரம் தாங்காமல் லேசாக அவிழ்ந்து அவிழ்ந்து குண்டிப்பிளவின் மேல் சென்று முட்டிக்கொள்ளும் அழகோ வர்ணித்து சொல்ல முடியாத காட்சி. வாரத்திற்கு இரு முறை முழங்கால் வரை நீளும் கூந்தலை முழுவதுமாய் விரித்து முன்னே விட்டு எதோவொரு சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவளாக எண்ணெயிட்டுக் கொண்டிருப்பாள். ஒரு கையில் மொபைலை நோண்டியபடியே இன்னொரு கையால் லேசாக அவள் கூந்தலில் சிறை பட்டிருந்த டவலை விடுவித்து லாவகமாக தலையை இருபக்கமும் அசைத்து அவள் கூந்தலை விடுவிக்க அது மொத்தமும் என் காலடியில் வந்து அவிழ்ந்து விழுந்ததில் என் ஆண்மை விறைக்க தொடங்கியது. இன்னும் முழுதாய் காயாத அவளது கூந்தலின் ஈரம் என் கால் விரல்களுக்கிடையில் சென்று பின்னிக்கொண்டது. இதற்கு மேலும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல் சட்டென எழுந்து என் கால்கள் இருந்த இடத்தில் என் தலையை வைத்து அவளது ஈரமான கூந்தலின் மீது தலை வைத்து அவள் அடி முதுகும் குண்டிப்பிளவும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் என் முகத்தை புதைத்துக் கொண்டேன். அவள் எந்த திகைப்பும் வெளிக்காட்டவில்லை. தனது ஒரே மகனின் தீண்டல்களில் ஒழிந்திருந்த காம இச்சைகளை அவளால் யூகிக்க முடியவில்லை.
“அப்பா கெளம்பிட்டாரா மா?”.
“அவரு காலைல 4 மணிக்கு முன்னாடியே கெளம்பிட்டார் டா”.
“ஓ … அதனால தா இன்னிக்கு சேவல் கூவ முன்னடியே உங்க பஞ்சாயத்த ஆரம்பிச்சிட்டிங்களா?”.
சில நொடிகள் எங்களிருவரையும் மெளனம் ஆட்கொண்டு விட்டது. நான் அப்படிச் சொன்னது அவளை சங்கடப்படுத்தியிருந்தது எனக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. முகம் தெரியா விட்டாலும் அவள் புருவத்தை நெரிக்கும் சத்தம் எனக்கு தெளிவாக கேட்டது. இருந்தாலும் இந்த மெளனத்தின் சங்கிலியை அவளாக உடைக்கட்டும் என்று காத்திருக்கும் போதே ஒரு தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு பின்னாலிருந்தவாறே ஒரு கையால் அவள் இடுப்பை அணைத்து நெருங்க இழுத்துக்கொண்டேன். எனது முகம் அவளது திடமான அடி முதுகில் இன்னும் அழுத்தமாக பதிந்தது. ஷாம்பூ வாசத்திலும் கூந்தலின் ஈரத்திலும் எனது முகம் முழுவதுமாய் நனைந்தது. எனது கால்களை மடக்கி உடம்பை குறுக்கி கொள்ள என் முழங்கால்கள் அவளது தொடையின் வெளி பக்கத்தில் வந்து முட்டிக்கொண்டன.
“ சாரி டா … நல்லா தூங்கிட்டு இருந்த உன்ன எழுப்பிட்டேன் ல …”.
“அதெல்லா ஒண்ணு இல்ல … இனி 3 நாளைக்கு வீடு எந்த சத்தமும் இல்லாம அமைதியா இருக்க போது … நிம்மதியா தூங்கிக்கலாம் …”.
மீண்டும் ஒரு மெளனம் எங்களை வந்து தொத்திக்கொண்டது. ஆனால் அதைப்பற்றி நான் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவளுடனான் இந்த நெருக்கம் தந்த போதையில் மெதுவாய் மெதுவாய் கிறங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.
“கண்ணா ..”.
“ம்ம்ம் …”.
“டேய் கண்ணா …”.
அவள் தலையை லேசாக திருப்பி தூரத்தில் எங்கேயோ பார்த்தபடியே ஒரு கையை என் தொடையில் வைத்தாள். எனது ஆண்மையின் எழுச்சி என் மனதின் மெய்யான நோக்கங்களை காட்டிக்கொடுத்துவிடும் போல் இருந்தது. இருந்தாலும் என் இருண்ட மனதின் அடி ஆழத்தில் அவள் அதை பார்க்க வேண்டும் என்ற கொச்சையான ஆசை இருந்ததை என்னால் மறுக்க முடியாது.
“என்னம்மா?”.
“இந்த வீட்ல நடக்குற ப்ரச்சனையால தான் நீ எங்கள எல்லாம் விட்டு இவ்ளோ தூரமா போக முடிவு பண்ணிட்டியா?”.
அவளது பேச்சு ஒரு நீண்ட பெருமூச்சைப் போல் இருந்தது.
“ம்மா … காலங்காத்தாலயே ஆரம்பிச்சிட்டியா?”.
மெளனம்.
என் தொடையிலிருந்த அவளது கை என்னை மெதுவாக வருட தொடங்கியது. இந்த மெளனத்தின் பாரம் என்னை திணறடித்து கொண்டிருந்தது.
“பெங்களூர்க்கு தானேம்மா போறேன். இதோ இருக்கும்மா பெங்களூரு”.
மீண்டும் மெளனம்.
“உனக்கே தெரியும்ல … நா காலேஜ் படிக்கும் போதே இந்த ஊர விட்டு வேற எங்கயாச்சும் போய் தான் வர்க் பண்ணனும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்னு .. நானும் கொஞ்சம் எஞ்சாய் பண்ணணும்ல”.
“ஏன் … சார் இங்க எஞ்சாய் பண்ணது பத்தலயா?”
அவள் குரலில் இருந்த தொய்விற்கிடையில் சின்னதாய் ஒரு கேலியும் ஒழிந்திருந்தது. நான் கல்லூரி படிக்கும் போது ஒரு சீனியரை என் ரூமிற்கே அழைத்து வந்து அம்மாவிடம் வசமாக மாட்டிக்கொண்டதை தான் இப்போது சாடுகிறாள். அவள் அப்போது அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாவிட்டாலும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அதை சொல்லிக்காட்ட இதுவரை தவறியதே இல்லை. எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. கையும் களவுமாக மாட்டிக்கொண்ட பதற்றத்தில் அவசர அவசரமாக சீனியரை வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு திரும்பும் போது வாசலில் திமிராய் கை கட்டி நின்று கொண்டே,
“இன்னும் 10 நிமிஷம் லேட்டா வந்திருக்கலாமா?”,
என்று ஒரு புருவத்தை உயர்த்தி கேட்க, நான்
“அதெல்லாம் எதுக்குமே பத்தாது … 1 ஹவர் லேட்டா வந்திருக்கலாம்” என்று பதிலுக்கு என் புருவத்தை உயர்த்தி பதில் சொல்லவும், “பொறுக்கி” என்று சொல்லி சிரித்துக்கொண்டே என்னை லேசாக அடிக்க நான் ஈறு தெரிய இளித்தது நேற்று நடந்தது போல நியாபகம் இருக்கிறது.
“டேய்”.
“ம்ம்ம்”.
மீண்டும் அந்த மெளனம் எங்களை ஆட்கொண்டது. உடல் தீண்டலினூடே அவளது சோகம் என்னையும் வந்து தொத்திக்கொண்டது. ஒரு கையை கட்டிலில் ஊன்றி என் உடலை நிமிர்த்தி கால்கள் நீட்டியவாறே இருக்க என் நாடியை அவளது வலது தோள் மீது மெதுவாய் கொண்டு போய் வைத்தேன். அவளது கூந்தலின் ஈரம் கட்டிலின் மீதும் என் பிடரியிலும் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. என் நடு விரலால் அவளது கழுத்தை பட்டும் படாதபடி வருடியவாறே கூந்தலை லேசாக ஒதுக்கி விட, சைகை புரிந்தவளாய் தன் கூந்தலை அள்ளி முன்னே இட்டுக் கொண்டாள். தாயே ஆனாலும் அவளும் ஒரு கட்டழகு நிறைந்த பெண் தானே. அவளின் பச்சை உடம்பு வாசனை என்னை கிறங்கடிக்க, என்னை அறியாமலேயே என் கண்கள் தானாக மூடிக்கொண்டன. பூவின் இதழ்களை போல மென்மையான பளிங்குத் தோல் அவளுக்கு. என் மோக்கு நுனியால் அவள் காது மடல்களை உரசிக்கொண்டே, நீண்ட ஆழமான சூடான மூச்சுக்காற்றை அவள் கழுத்தின் மீது சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.