வெளிய எடுடா…தம்பி… Part 2
இரவு மணி 12. தென்றல் கண்கள் மூடி படுத்திருந்தாளே தவிர, தூக்கம் வர மறுத்தது. ஏசி காற்றில் அவள் உடல் நடுங்க, முந்தானையை எடுத்து முகத்தை மூடினாள். தென்றலின் முதுகு பகுதி புடவையின் பிடியில் விடுபட்டு பாலாவுக்கு விருந்தளித்து கொண்டிருக்க, செல்போன் மெசேஜ் சவுண்டில் மெதுவாக கண் விழித்தான்.
ஆபிஸ் மெயில் தான். அவன் கடந்த வாரம் அனுப்பி இருந்த ஜட்டி டிசைனுக்கு பதில் மெயில். ஏகப்பட்ட திருத்தங்கள். தென்றலின் கூந்தலில் கசிந்த மல்லிகை பூ வாசத்தில், பாலாவின் பார்வை மொபைல் திரையில் இருந்து அவளை நோக்கி இழுக்க, நீல நிற லைட் வெளிச்சத்தில் பள பளவென வனப்பாக குழந்தை பெற்றவள் மடிப்பு விழுந்த தென்றலின் இடுப்பு மடிப்பு பாலாவின் மனதிற்குள் ஏதோ செய்தது.
ஆனால் என்னவென்று சரியாக புரிந்து கொள்ள முடிய வில்லை. எத்தனையோ முறை தென்றலுடன் அவன் வீட்டில் ஒன்றாக படுத்து இருந்தும், ஒன்றாக பம்பு செட்டில் குளிக்கும் போதும் தோன்றாத ஓர் உணர்வு.
“ச்சீ.. அக்காவ போயீ…. இப்படியா பாக்குறது…” என்று முணு முணுத்த படி அவன் சாய்ந்தான். பாலாவும் கன்னி பையன் தான். இவ்வளவு நெருக்கமாக இதற்க்கு முன் வேறு எந்த பெண்ணுடனும் அவன் இருந்தது இல்லை. ஜட்டிக்கான திருத்தங்கள் மன ஓட்டத்தில் ஓடி கொண்டிருக்க கண்கள் சொருகினான்.
————- —————— ——————–
அதிகாலை 3 மணி. பஸ் சென்னையை நெருங்கி கொண்டிருக்க, ட்ராபிக்கால் வேகம் குறைந்து பிரேக் போட்டு, பிரேக் போட்டு நகர்ந்து கொண்டிருக்க, பாலா முழித்தான். கண்கள் மூடி இருக்க, அவன் உடல் மேல் பாரத்தை உணர்ந்தான்.
அவன் தொடையின் மேல் தென்றலின் தொடை, பாலாவின் நெஞ்சில் அவள் கை படர்ந்து இருக்க, அவளுடைய கலைந்த கூந்தல் பாலாவின் முகத்தில் தீண்டி கொண்டிருந்தது. பாலாவின் ஆண்மை எழும்பி ஜாக்கி ஜட்டிக்குள் கூடாரம் இட்டு இருந்தது.
செய்வது அறியாமல் அசைவற்று இருந்தான். அவனது வலது கையில் தென்றலின் இடது முலை அழுத்தி கொண்டிருக்க, பாலாவின் அண்மை ஜட்டிக்குள் மூச்சு விட முடியாமல் துடித்து வெண் திரவத்தை கசிய செய்தது. பஸ் தாம்பரத்தை நெருங்க சுதாரித்த பாலா, மெதுவாக அவள் பிடியில் இருந்து விலகி, மெதுவாக அவளை உலுப்பினான்.
“அக்கா… அக்கா…”
மெதுவாக துயில் துறந்தாள் தென்றல். அவளின் கடவாயீல் வாணி வழிந்து காய்ந்து இருக்க,
“ச்சீ…” என்ற படி முந்தானையில் துடைத்தாள்.
“சரியான தூக்கம் போல….”
முகத்தில் வந்து விழுந்த கூந்தலை ஒதுக்கிய தென்றல், பாலாவை பின் தொடர்ந்தாள். இருவரும் கீழ் இறங்க, டாக்ஸி சோளிங்கநல்லூரை நோக்கி பறந்தது. வானுயர்ந்த அப்பார்ட்மெண்டை பார்த்து தென்றலின் கண்கள் அகண்டு விரிந்தது.
“அக்கா….”
பாலாவை நோக்கி திரும்பினாள்.
“ரூம்மெட் நவின் பெங்களூரு போயிருக்கான். அடுத்த வாரம் வேற ரூம்க்கு போயிருவான்..”
தென்றல் தலை ஆட்டினாள். கார் ஒரு பெரிய அப்பார்ட்மெண்டுக்குள் நுழைய, லிப்டில் இருவரும் ஏற, 39 வது தளத்தில் வந்து நின்றது.
“டேய்… இங்கவா இருக்க…”
பாலா பதில் சொல்லாமல் சிரித்த படி, எதிரே இருந்த கதவை திறக்க, டீவி ஓடி கொண்டிருந்தது. தரையில் மூன்று காலி பீர் பாட்டில், தரை முழுதும் சிகரெட் துண்டுகள்.
“ஐயோ…. ஸாரிக்கா… அந்த நாயீ முழிக்கட்டும்… நீ பெரியப்பா கிட்ட போட்டு குடுத்துறாத பிளீஸ்….”
தென்றல் இதழ் திறக்காமல் சிரித்தாள்.
“அக்கா என்னோட ரூம்ல நீ தூங்கு… நான் அவன் ரூம்ல படுத்துகிறேன்….”
ரூமுக்குள் நுழைந்த தென்றல், பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தாள். அழுக்கு துணியும் பாலாவின் ஜட்டியும் தொங்கி கொண்டிருக்க,
“கருமம்… கருமம்..” என்று முனங்கிய படி, அடக்கி வைத்திருந்த யூரினை கழிக்க, உடம்பு ரிலாக்ஸ் ஆனது.
—————- ————– ————————-
அலாரம் சினுங்க, நவீன் எழுந்து ஹாலுக்குள் வந்தான். பீர் பாட்டிலும் சிகரெட் துண்டுக்களையும் காண வில்லை. பால்கனியில் எட்டி பார்த்தான். கிறீன் கலர் புடவை, அதன் அடியில் பிரா காய்ந்து கொண்டிருக்க, நவீனுக்கு தூக்கி வாறி போட்டது.
கிச்சன் லைட் எறிய, அவன் பார்வை அதனை நோக்கி நகர, தென்றல் பிளாக் காப்பியுடன் ஹாலுக்கு வர, நவீன் சிலை போல் ஆனான்.
“பால் இல்ல.. காப்பி குடிக்கிறிங்களா?”
சுய நினைவுக்கு திரும்பிய நவீன், வேற்று மார்பை கைகளால் முடிய படி, பெட் ரூம்க்குள் ஓட, தென்றல் இதழுக்குள் சிரித்த படி ஷோபாவில் அமர்ந்தாள்.
“டேய்…. எரும… ஒரு பொண்ணு கிச்சனுக்குள்ள இருக்கா… ” என்று பர பரப்புடன் நவீன் பாலாவை எழுப்ப,
“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. அக்கா டா… ” என்று பாலா மீண்டும் போர்வைக்குள் நுழைய..
“நாயே… சொல்லமாட்டியா?” என்று திட்டிய நவீன் பனியனை மாட்டிய படி ஹாலுக்குள் வந்தான். தென்றல் பிளாக் காப்பியை நீட்டினாள்.
“ஸாரி.. க்கா.. நாயீ சொல்லவே இல்ல…”
“பரவாயில்லை…” என்ற தென்றலின் இதழில் மெல்லிய சிரிப்பு.
“வெளிய காயீர… புடவைய பாத்துட்டு பாலா அம்மான்னு.. பயந்துட்டேன்..”
தென்றல் குபீர் என்று சிரித்து விட்டாள்.
“ஸாரி… க்கா..”
“ஆபிஸ் கெளம்பலையா? இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்கான்…” என்ற தென்றலின் பார்வை பெட்ரூமை நோக்கி நகர,
“டேய்.. நீ தான் ஒரு வாரம் பெங்களூரு போறேன்னு சொன்ன…” என்றவாறு பாலாவும் வெளிய வந்தான்.
“ஈவினிங் தான் கிளம்புறேன் டா…”
“அக்கா, குளிச்சுட்டு வந்துருறேன்… 10 மணிக்கு நீ போஸ்ட் ஆபிஸ் போகணும்..” என்ற படி பாலா குளிக்க போக, தென்றல் காட்டன் புடவைக்கு மாறினாள்.
————– —————- ———————
கடந்த 5 நாட்கள் தென்றலும் பாலாவும் வேளையில் பிசியாக, இன்று வெள்ளி கிழமை மாலை, தென்றல் போஸ்ட் ஆபிஸ் வாயீலில் நின்றுக்க, பாலா வந்து சேர்ந்தான்.
தென்றலின் முகம் இறுக்கி கண்கள் சிவந்து இருந்தது.
“என்னாச்சு.. க்கா?”
“ம்ம்.. ஒன்னும் இல்ல.. “, தலையை வேறு பக்கம் திருப்பினாள்.
“பாத்தாலே தெரியுது அலுது இருக்கேனு….” என்று பாலா முடிக்க, அவள் கண்களில் கண்ணீர் பொள பொளவென கொட்ட துவங்க,
“குண்டா இருக்கேன், கருப்பா இருக்கேனு கிண்டல் பண்ணுறாங்க டா… இன்னைக்கு ஒருத்தன் உங்களுக்கு எத்தன கொழந்தைன்னு கேக்குறான்…”
“ப்ளீஸ்.. யாரவது பாத்தா தப்பா நெனைக்க போறாங்க… ப்ளீஸ்.. வண்டில ஏறு” என்று பாலா ஸ்டார்ட் செய்ய,
பாலா வந்த பைக்கை பார்த்து, “டேய்… என்னால ஏற முடியாது..”
“நவீனோட வண்டிக்கா…. மெதுவா ஏறு… ”
குதிரை போல் பின்பகுதி தூக்கி கொண்டிருக்க, பிடிப்பதற்கு ஏதும் இல்லாமல் தென்றல் தவிக்க, பாலா தென்றலின் வலது கையை இழுத்து அவன் அடிவயிற்றில் பதிய வைக்க, தென்றலின் வலது முலை பாலாவின் முதுகை அழுத்தியது. காற்றின் வேகத்தில் அவள் கொஞ்சம் ரீலாஸ் ஆனாள்.
அவன் இட்ட ஒவ்வொரு பிரேக்கிலும் அவளின் முலை பாலாவின் முதுகை அழுத்தி சென்றது. லைப் ஸ்டைல் முன் பைக்கை நிறுத்தினான்.
“எதுக்கு டா இங்க….”
தென்றலின் கையை புடித்தான் பாலா. நேராக இன்னர்ஸ் ஏரியாவில் விட்டு விட்டு, “நீ எடு.. நான் வாறன்… ” என்றவன், 20 நிமிடத்தில் இரு பையுடன் வந்து நின்றான்.
“எடுத்துட்டியா?”
“ம்ஹும்… ” என்று அவள் தலையாட்ட,
சேல்ஸ் கேர்ளிடம் “38C சாப்ட் பிரா, 90 CM ல பேண்டி.. ” எடுங்க என்றான், தென்றலுக்கு மூச்சு நின்று போனது.
“எத காட்டினாலும், கண்ணாடி மாதிரி இருக்குன்னு சொல்லுறாங்க…” என்று சேல்ஸ் கேர்ள் சிரிக்க, பாலா வேக வேகமாக 4 ஜோடியை பொருக்கினான்.
————— ——————— ———————-
வீட்டுக்குள் இருவரும் நுழைய, கையில் இருந்த மொத்த பையையும் அவளிடம் நீட்டி விட்டு, பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தான்.