அவளுக்கும் உணர்ச்சி உண்டு Part 9
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி…
தாமரை அந்த ஃபோட்டாக்களை பார்த்தபடி என்னிடம்,
“பொண்ணா பிறந்த எல்லோருக்கும் இது ஒரு மறக்க முடியாத நாள்ங்க.. இந்த நாள் தான் ஒரு பெண் தன்னை முழுமையா ஒரு பெண்ணா உணருவா.. தனக்கு பிடிச்சவனிடம் தன்னை முழுசா குடுத்து அவனை தன் மனசுக்குள்ள உடம்புக்குள்ள எடுத்துக்கிறது ஒரு வரம்ங்க” சொல்ல கடந்த கால சுகமான நிகழ்வுகளிலிருந்து வெளியே வந்தேன்..
அவள் சொல்வதும் உண்மை தான்.. தனக்கு வர போகிற ஆணுக்காக தன் அழகு எல்லாவற்றையும் பேணி பாதுகாத்து அவனிடம் அந்த அழகை குடுக்கும் போது அவர்களுக்கு கிடைக்கின்ற சுகத்தை தாண்டி ஒருவித மகிழ்ச்சி, மன நிம்மதி கண்டிப்பாக கிடைக்கும்..
“நீ சொல்றது உண்மை தான் தாமரை.. ஆனா அதை கடைசி வர அனுபவிக்க குடுத்து வச்சு இருக்கனும்.. அதான் எனக்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இல்லையே.”
“கடவுள் நல்ல மனசு இருக்குறவங்களுக்கு தான்ங்க கஷ்டத்த அதிகமாக குடுக்கிறார். ஆனா எல்லோரும் கஷ்டத்தை குடுத்தாலும் கை விட மாட்டார் சொல்றாங்க. அது உண்மையா? இல்ல பொய்யா? என தெரியலைங்க..”
“ஆமா.. கடவுள் சந்தோஷத்த கிராம்ல குடுத்திட்டு கஷ்டத்தை மட்டும் கிலோ கணக்குல குடுத்திட்டே இருக்கார்.” சொல்ல
“உங்கள் நல்ல மனசுக்கு இனி எல்லா நல்லபடியா நடக்கும்ங்க.” தாமரை சொல்ல
உடனே நான் “ஏன் உனக்கும் நல்ல மனசு தானே. உனக்கும் நடக்கும் பாரு” சொல்ல
“என்னைய மாதிரி பொண்ணோட மனச யாருங்க பாக்குறாங்க.. எல்லாரும் உடம்ப மட்டும் தான் பாக்குறாங்க.. அத பொறுமையா பாக்க கூட நேரம் இருக்காது. காசு குடுக்குற ஒரு காரணத்துக்காக அவனுங்க இஷ்டத்துக்கு உடம்புல கீறி கடிச்சு வச்சு போவாங்க.. என்ன பண்ண அந்த காசு வேணுமே.. அதுக்காக தான் எல்லாத்தையும் தாங்கிட்டு இருக்கேன்.”
“ம்ம்.” மட்டும் சொன்னேன்.. அதை தவிர வேறு என்ன என்னால் சொல்ல முடியும்.
தாமரை மாதிரியான பெண்களை இந்த சமுகம் அப்படி தான பார்க்கிறது. அவர்களை ஐந்தறிவு உடைய விலங்களை விட கேவலமாக தான பார்க்கிறார்கள்.. ஆண்களுக்கு காம பசி எடுக்கும் போது எல்லாம் இவளை போன்றவளிடம் வந்து பசி தீர்த்துவிட்டு செல்கின்றனர். சில நோட்டுகளை கையில் திணித்துவிட்டு அவர்களின் விருப்பப்படி எல்லாம் நோகடித்து அனுபவிக்கலாம் என்பது வருபவர்களின் எண்ணமாக இருக்கிறது. என்ன செய்ய அவளை பற்றியோ அவளின் மனதை பற்றியோ உடலை பற்றியோ யாரும் எவரும் எந்த வித கவலையும் படுவதில்லை என யோசித்து கொண்டிருந்தேன்.
அந்த சமயம் பார்த்து தாமரை
“அப்படி என்னங்க பலமா யோசிக்கிறிங்க?”
“உன்னைய பத்தி தான் தாமரை.?”
“என்ன பத்தியா? அப்படி என்ன யோசிச்சிங்க..? சொல்லுங்க.”
“உன்ன பத்தி உன் நிலைமைய பத்தி தான்.”
“என்னைய பத்தி அப்படி என்ன யோசிச்சிங்க.?”
“உனக்கு எல்லார மாதிரி வாழ்க்கை வாழனும்.. உனக்கு சில ஆசைகள் இருக்கும்ல.. அத பத்தி தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்.”
“நானே இப்படியெல்லாம் யோசித்தது இல்லிங்க.. யோசிச்சா மனசுக்குள்ள குழப்பம் இருந்திட்டே இருக்கும்.. அத பத்தி யோசிக்காம விட்டுட்டா அதுவே தானா சரியா போய்டும்ங்க. அதனாலே நா பெருசா எத பத்தியும் யோசிக்கிறதில்ல” என்றாள் தாமரை..
அவள் சொல்வதும் சரி தான்.. யோசிக்க யோசிக்க மன குழப்பம் தான் அதிகமாகும் தவிர தீர்வு எதுவும் கிடைக்காது.
என் கையில் திறந்தபடி இருந்த ஆல்பத்தை மூடி வைத்துவிட்டு எழ என்னோடு சேர்ந்து தாமரையும் எழுந்துக் கொண்டாள்.
“தாமரை நீ பிரஸ் பண்ணிட்டு குளிக்கனும்னா குளி.. நா கொஞ்சம் வெளியில போய்ட்டு வரேன்.”
“சரிங்க”
“அந்த கதவுல ஒரு ஓட்டை இருக்கும் அது வழியா யாரு பாத்துட்டு கதை திற.. என்னை தவிர வேற யாரும் தெரியாத ஆள் வந்தா திறக்காத.”
“சரிங்க.”
“உன் வீட்டுல எப்படி இருப்பியோ அப்படி இரு. இங்க உன்ன வந்து யாரும் எதுவும் கேட்கமாட்டாங்க.. தொந்தரவு பண்ணமாட்ங்க.”
“ம்ம்.. சரிங்க.. நீங்க போய்ட்டு வாங்க.” தாமரை சொல்ல என் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து என் ப்ளாக்கிற்கு எதிரே இருந்த மரத்தடியில் நின்றுக் கொண்டிருந்த காரின் மேல் மூடியிருந்த கவரை எடுத்து தூசி தட்டி நன்றாக துடைத்து விட்டு ஒரு மாதத்திற்கு பின் அதை வெளியே எடுத்துக் கொண்டு செல்கிறேன். அபார்மெண்ட் மெயின் கதவு பூட்டி இருக்க ஹாரன் அடிக்க வாட்ச்மேன் வேகமாக எழுந்து கதவை திறந்துவிட்டான்.
நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு என் மனதிற்கும் உடலிற்கும் ஏதோ புதுமையான புத்துணர்ச்சி வந்தது போல் என்னால் உணர முடிந்தது. அதற்கு காரணம் தாமரை தான் என்பதை என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியவில்லை. அவளாக கூட இருக்கலாம்.. இல்லை அவளுடைய செய்கைகளாக கூட இருக்கலாம்.. இதையெல்லாம் மனதில் யோசித்தபடியே நான் வந்து சேர வேண்டிய இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தேன்..
அங்கு நான் வேலை விசயமாக பார்க்க வேண்டிய ஆளுக்காக சில நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. சில நிமிடங்கள் காத்திருப்பிற்கு பின் அந்த ஆளிடம் வேலை விசயமாக என்னுடைய சந்தேகங்களை எல்லாம் கேட்டு தெரிந்துக் கொண்டு அதே சமயம் அவருக்கும் வேலை பற்றி புரிய வைத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.
காரை மகாபலிபுரம் செல்லும் சாலையில் திருப்பும் போது என்னுடைய நினைவுகளும் எனக்குள் திரும்பி வந்தன. நானும் அகல்யாவும் திருமணம் ஆன புதிதில் இந்த ரோட்டில் இதே காரில் பயணித்திருக்கிறோம். அவளுக்கு பழங்கால சிற்பங்கள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அதனாலே ஹனிமூனிற்கு மகாபலிபுரம் போகலாம் என தன்னுடைய முதல் விருப்பத்தை என்னிடம் தெரிவித்தாள். அவளின் ஆசையை சொன்னது ஒருபக்கம் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் மறுபக்கம் ஹனிமூனிற்கு மகாபலிபுரமா என யோசிக்கவும் செய்தேன்.. பின் அவளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றலாம் முடிவு செய்து இதோ இதே சாலையில் அன்று இருவரும் பயணித்தோம்..
காரில் வரும் போது அங்கு இருக்கும் சிற்பங்கள் பற்றியும் அது எப்போது எப்படி அமைக்கபட்டது என ஒவ்வொன்றாக விடாமல் சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள். அங்கிருக்கும் சிற்பங்களின் அழகை பற்றி சொல்லும் போது
நான் “அந்த சிற்பம் அவ்வளவு அழகாவா இருக்கும்?” கேட்க
அதற்கு அவள் “அட ஆமாங்க நீ பாக்க தான போறிங்க.. பாத்ததும் நீங்களே அழகா இருக்கு சொல்வீங்க பாருங்க” என்றாள்..
“அப்படியே அந்த சிற்பம் அழகா இருந்தாலும் அழகு சொல்லமாட்டேன்.” என்றதும்,
என்னை திரும்பி பார்த்து, “ஏன்பா அழகாக இருக்கு சொல்லமாட்டிங்க?” கேட்க
“அங்கிருக்கிற சிற்பத்த விட அழகான சிற்பம் பக்கத்தில இருந்தா அது எப்படி அழகா தெரியும். நீயே சொல்லு.”
“நீங்க ஏதோ டபுள் மினிங்ல பேசுற மாதிரி தெரியுது. பேச்ச விடுங்க.. எப்ப பாரு அதே நெனப்பு தான்” முனுமுனுத்துக் கொண்டே வந்தாள் அகல்யா.
“ஹேய் நா ஒன்னும் டபுள் மினிங்க்ல பேசுல. சிங்கிள் மீனிங்க் தான். பட் இன்டேரக்ட் மீனிங்க் அவ்வளவு தான்.”
“அதுக்கு தான் நானும் அமைதியா வரேன்.”
“ஏய் இப்ப என்ன சொல்லிட்டேன். இப்படி உம்முனு வர” நான் கேட்க
“அதலாம் ஒன்னுமில்ல.. நீங்க ரோட்ட பாத்து ஓட்டுங்க.”
“ஒன்னுமில்ல சொல்ற. ஏன் மூஞ்சிய அந்த சைட் திருப்பி வச்சியிருக்க.?”
“ம்ம்.. சும்மா தான்”
“நா சொன்னத தப்பா புரிஞ்சிகிட்ட நெனக்கிறேன்” சொல்லிவிட்டு அதன் பின்பு இருவரும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.