அண்ணிக்கு நான் செய்த உதவி – பாகம் 2
முன்சுருக்கம்: முதல் பாகத்தை படித்துவிட்டு தொடரவும்.
நான் என் அண்ணியை திருமணத்திற்குப்பின் சந்தித்த முதல் நொடியே என்னை அவளிடம் முழுமையாய் கொடுத்துவிட்டேன். என்ன தான் சிறுவயது முதல் பழக்கம் என்றாலும் ஏதோ ஒரு தயக்கம். தடுமாற்றம். இது காதலா. கோபமா அல்ல பிரிவு (அல்லது) தனிமையின் வலியின் வெளிப்பாடா என எதையும் அறியவும்முடியவில்லை. அவளோடு முன்பை போல் சகஜமாக பேசிப்பளகவும் முடியவில்லை.
அவள் ஏதோ கூறவர அதைக்கூட கேட்கும் நிலமையில் நான்இல்லை என்பதை மட்டும் புரிந்துக்கொண்டேன்.
இதே நிலமையில் யோசித்துக்கொண்டு காரில் அமர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருக்க. என் அண்ணி அண்ணனை விமானநிலையத்தில் விமானம் ஏற்றிவிட்டு வந்தால்.
தொடரும்:
வந்தவள் நேராக கார்க்கதவை திறந்து உள்ளே ஏறி அமர்ந்தால். நான் அவளிடம் பேசாமல் கொடுக்கும் சோகத்தையே தாங்கமுடியாத அவள் இப்போது அவள் கணவன்(என் அண்ணன்) அவனும் அவளை விட்டுபிரிந்து வெளிநாட்டிற்கு வேளைக்கு செல்கின்றான்.
வாடிய அவள் சோகமும். அழுது சிவந்த அவள் கண்களும் அவளுக்கு துன்பத்தை கொடுத்தாலும் எனக்கு மட்டும் மரணவேதனையை தண்டனையாய் கொடுத்தது என் மனதிற்கு. காரணம் இவ்வாறெல்லாம் நாங்கள் ஒருபோதும் இருந்தது கிடையாது (ராம்(நான்). ரவி(அண்ணன்). சுபா(அத்தை மகள்)). ஆனால் என் அண்ணனுக்கும் அத்தை மகளுக்கும் (சுபா) திருமணம் நிச்சியம் செய்த பிறகு அனைத்தும் தலைகீழாக மாறியது.
சுபா தன் கண்ணில் இருந்து வந்த கண்ணீரை கைக்குட்டையால் துடைத்து விட்டு ஒருவரைஒருவர் பார்க்க இருவரின் கண்களிலும் பேசுவதற்கும் கேட்பதற்கும் ஆயிரம் கணக்கான கேள்விகள் இருந்தும். இருவரின் வாயில் இருந்து வார்த்தைகள் வரவில்லை.
மொவுணமே இருவரின் பதில். நானும் அமைதியாய் கார் ஸ்டார்ட் செய்து விமானநிலையதில் இருந்து கிளம்பின்னேன் சென்ற சிறிது நேரத்தில் என் அண்ணன் என் numberகு call செய்தான்.
நான்: சொல்றா? வரணுமா உள்ள?
அண்ணன்: அதுலாம் இல்ல நான் flight ஏறிட்டேன். சுபாவ train இல்ல bus ஏத்திவிட்ரு அவ ஊருக்கு போயிருவா.
நான்: அதுலாம் வேணாண்டா நானே கார்ல விட்டுட்டு வந்தறேன் officela பெர்மிசன் வாங்கிட்டேன்.
அண்ணன்: சரிடா பாத்துப்போ! அவ ஏதும் சொன்னாளா.
நான்: இல்லையே!
அண்ணன்: சரிடா பாத்துப்போ வீட்லவிட்ரு. நா அப்பறம் பேசுறேன் flight கெளம்ப போகுது.
என் அண்ணன் call கட் செய்தான். நான் காரில் வேகம் எடுத்தேன் மணி காலை 6. 00am தான் ஆனது விருச்சோடிய பெங்களூர் highway சற்று என் வேகத்தை ஈர்த்தது.
என் அண்ணியை பார்க்க சிறிது சோகமாகவும் களைப்பாகவும் தென்பட்டாள். நானே மௌனத்தை களைத்தேன்.
நான்: sorry! BACHOLERS ரூம் நல்லாருக்காது அதான்.
சுபா: ஹ்ம்ம்!!!!!
நான்: சாப்டுரிங்களா!!!
சுபா: வயிறும் மனசும் ரொம்ப நிறைவா இறுக்கு வேணாம். உங்களுக்கு சிரமம்னா சொல்லுங்க நா போய்குறேன் bulsaiyo. இல்ல trainlaiyo.
(கோபத்தில் ஏதேதோ ஒளரினால்)
நான்: எனக்கு என்ன செரமம். அப்டிலாம் ஒன்னும் இல்லையே. நா எப்போதும் போல தான் இருக்கேன்.
சுபா: பரவால புதுசா போய் சொல்லலாம் கத்துகிட்ட!
நான் பதில் ஏதும் கூறாமல் ஒரு புகழ் பெற்ற உணவகத்தில் காலை breakfast சாப்பிட கார்ஐ park செய்து உள்ளே நுழைந்தோம். தோசை. இட்லி. கேசரிபாத் famous. வாங்கி இருவரும் சாப்டோம் அவளை நன்கு கவனித்தேன் வேண்டாம்வேண்டாம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு வயிறுமுட்ட சாப்பிடவைதேன் நீண்டநாள் பிறகு என் மனதில் ஏதோ ஒரு சிறிய இன்பம் பின்பு அங்கிருந்து கிள்ளம்பினோம்.
அவள் அசதியில் ஒரு 3மணிநேரம் தூங்கிருபால் நானும் 3மணி நேரமாக என் வாழ்வில் முதல் முறை. அவள் அழகிய உடலை அங்குலம் அங்குலமாக காமத்தோடு பார்த்து ரசித்தேன்
பொம்மை போன்ற அழகியமுகம்.
அதில் ஏக்கமும் கவலையும் கலந்த பாவனை.
கண்களை கவர்ந்திலுக்கும் கொங்கைகள்.
கிள்ளச் சொல்லி துடிக்கும் அவள் இடுப்பின் மடிப்பு.
மீன்களை போன்று நெளிந்து அமர்ந்த தொடைகள்.
பாஆஅ. எவ்வளோ அழகு என்று நானே ஒரு நொடி பொறாமை கொண்டேன்.
செல்லும் வழியில் ஒரு famous காபி கபே! காபி மிகவும் பிரமாதமாக இருக்கும் எனவே அவளை எழுப்பினேன்.
நான்: சுபா!!!!!! (அவள் தன் கண்களை தேய்த்து கொண்டே என்ன என்பதுபோல் பார்த்தல்). இங்க பில்டர்காபி நல்லாருக்கும் அதான்.
நான் வண்டியை நிப்பாட்டிவிட்டு சென்று இரண்டு காபி வாங்கி குடித்தோம். அவளின் தூக்கமும் களைந்தது.
சுபா: உனக்கு என்னதான் ஆச்சு? என் வித்யாசமா பண்ற. யார்டயும் ஒழுங்கா பேசுறது இல்ல எதுனாலும் opena சொல்லிருலாம்ள. ஏன் இப்டிலாம் (என இதுவரை நடந்த அனைத்தையுமே கேட்டாள்).
நான்: நா எப்பவும் போல தான் இருக்கேன் but ஏதோ என்னனு தெரில்ல எதுவும் புடிக்கல ஏன் என்னையவே கூடபுடிக்கல.
சுபா: ஊருக்கே வந்துறேன்! நான் பாத்துக்குறேன். நாம எபோதும் போலையே இருப்போம். நான் பேசி சமாளுசுக்குறேன்!!!!
நான்: நான் எதுக்கு உங்க ஊருக்கு! என்னால எதுக்கு. எதுவும் பேசாத விடு எல்லாம் சரியாகிடும்.
சுபா: எங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணம் ஆகவும் புடிக்கலையா?
நான்: ஒன்னும் இல்ல நீ சும்மா வா!
சுபா: வீட்டுல அப்பா. மாமா திட்டுனது கோவமா? அப்டின்னு பாத்தா என்னையும் தான் திட்டுனாங்க. அது திட்டுறது இல்லடா உனக்கு எப்டி சொல்லி புறிய வைப்பேன்?????
நான்: என்னக்கு ஒன்னும் புரியாமலாம் இல்ல. நீ வேற ஒருத்தன கல்யாணம் பண்ற so. நா இனிமே உன்ன தொட்டு. பக்கத்துல நெருக்கமா பேசவோ பழகவோ கூடாதுன்னு திட்டிருபாங்க!. எனக்கும் தெரியும் நீ பலசலாம் ஒன்னும் பேச வேணாம்.
சுபா: அவ்ளோ தான் உனக்கு தெரியுமா. சரிசரி!!!!!! ஊருள stay பண்றியா இல்ல கெலம்புரியா.
நான்: plzzz! எதுவும் கேட்ட வேணாம். ஏதோ காலைல எண்ட ரூம்ல இருக்கும்போது பேச வந்தியே அது என்ன?
சுபா: ohh. sir. காதுகொடுத்து கேட்பிங்களா?????
நான்: உன் ஊரு புராணம். குடும்பபுராணம் அதா தவற எதுனாலும் பேசு கேக்குறேன். இல்லனா வேணாம்! என் நிம்மதியா கெடுக்காதிங்க plzzz.
சுபா: நா சொல்லிருலாம்னு தான் இருந்தேன் இனி நான் எதுவும் சொல்ல தயாரா இல்ல.
நான்: நானும்கூட ஊருல இருக்குலாமா கெளம்பலாமா-னு யோசனைல இருந்தேன் இனி அவசியம் இருக்காதுன்னு முடிவுபன்னிடேன்.
அவள் கண்கள் சிவக்க. கண்ணீர் தேங்கி நின்றது அவள் கண்ணில். சுபா கார் கதவை திறக்க முற்பட்டாள்.
நான் உடனே கார்ஐ ஓரம் கட்டி நிறுத்தினேன். அவள் கீழே இறங்கி பின் சீட்டில் சென்று படுத்து அழஆரமித்து விட்டாள்.
நான்: இப்போ நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்னு நீ அழற புதுசா இறுக்கு. உனக்கு என்னலாம் புடிக்குமா? நீங்க எல்லாரும் தான் புதுசா பண்றிங்க! நா எபோதும் போல தான் இருக்கேன். நீ ஏதோ சொல்ல வந்து நா ஒன்னும் தப்பா சொல்லிருலையே?
சுபா:. (மௌனம்).
நான்: எல்லாம் என் தலையெழுத்து! என்ன படைச்சு சனியண்ட தலைஎழுத்த எழுத கொடுத்துட்டான் போல.
(கோபத்தில் ஏதேதோ கூற அவள் உடைந்து போகும் அளவிற்கு நோகடிப்பேன் என்று நினைத்துக்கூட பார்கவில்லை. என் வார்த்தைகளின் கூர்மையின் ஆழமாக அவள். )
அவள் தன் தலையில் வேகமாக அடித்துக்கொண்டு அழ அதை பார்த்த நான் நொறுங்கி போய் என் கண்ணிலும் தண்ணீர் வரஆரம்பித்தது.
அவள் அழுகையை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை நான் மிகுந்த வெறியில் நானும் அழுதுக்கொண்டே வண்டியை வேகமாக ஓட்ட. அவள் மீண்டும் கத்தி அழத்தொடங்கினால் நான் சற்று வேகத்தை குறைக்க அவள் அழுதுக்கொண்டே பின்இருக்கையில் படுத்துக்கொண்டால்.