“என்னாலே முடியாது…ப்ளீஸ்!”
அவளது பெயர் பூஜா . என்னை விட இரண்டு அல்லது மூன்று வயது இளையவளாக இருக்கலாம். மிக மிக விலையுயர்ந்த சிகப்பு நிறப்புடவையொன்றை அவள் அணிந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது உடலழகை அந்த புடவை முக்கால்வாசி வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருநது.
சிறிது நேரத்தில் காலியான கோப்பைகளை வைத்து விட்டு, மேலும் ஒரு நிரம்பிய கோப்பையை எடுத்து அவள் பருகினாள். மதுபானங்கள் இருந்த ட்ரேயை சுமந்து வந்த அந்த வாலிபனை அவள் சீண்டியதை சற்று முன்பு பார்த்திருந்ததால், அனேகமாக அவள் சற்றே அளவுக்கதிகமாகக் குடித்து, போதை தலைக்கேறியிருக்கக்கூடும் என்று உணர்ந்து கொண்டேன். ஆனால், அவள் அத்தோடு நிறுத்துவாள் என்று நான் தப்புக்கணக்கு போட்டிருந்தேன்.
அனைவரும் மிகக்குறைவான உணவை உண்டுவிட்டு, தங்கள் கவனத்தை மதுபானங்களிலேயே அதிகம் செலவழித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஆட்டம்,பாட்டம் கூத்து என்று அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. இதிலெல்லாம் அகப்படாமல் ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்த கூட்டத்தில் நானும் அமர்ந்து கொண்டபோதும். பூஜா என்னை வலுக்கட்டாயமாக அவளோடு ஆடுமாறு அழைத்து இழுத்துக்கொண்டு போனாள்.
வேறு வழியின்றி மிகுந்த கூச்சத்தோடு நான் அவளுடன் ஆட்டம் என்கிற பெயரில் மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தேன். எங்களைப் போலவே பல பெண்கள் ஜோடி ஜோடியாக ஆடிக்கொண்டிருந்ததால் ஓரளவு எனது சங்கோஜம் குறையத் தொடங்கியது. ஆனால், ஆடுகிற சாக்கில் பூஜா அவ்வப்போது தனது வயிற்றாலும், தொடைகளாலும் என் உடலோடு மோதி என்னை சீண்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது நோக்கம் புரிந்திராததால் நான் அதைப் பெரிது படுத்தவில்லை. ஆனால் எனக்குள் போகப்போக ஒரு அபாய மணி ஒலிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
ஆட ஆட, மதுபானங்கள் வெள்ளம் போல ஓடிக்கொண்டிருந்தன. யார் இருக்கிறார்கள், இல்லை என்பதைப் பற்றியோ, இவ்வளவு குடித்து விட்டுப் பலர் அவரவர் கார்களை ஓட்டிக்கொண்டு வீடு திரும்ப வேண்டும் என்பதைப் பற்றியோ கவலையே பட்டதாகத் தெரியவில்லை. இது பூஜா வுக்கு இன்னும் சற்றே துணிச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறேன். நான் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க முடியாமல் இருக்க, அவளது கைகள் எனது உடலை அங்கங்கே அமுக்கி விளையாடின. அவளது மூச்சு எனது முகத்தின் மீது படுகிற அளவுக்கு எனது உடலோடு அவள் ஒட்டி ஆடிக்கொண்டிருக்கவே, எனக்கு மயிர்க்கூச்செரியத் தொடங்கியது. அவ்வப்போது அவளது ஈர உதடுகள் எனது கன்னத்தில் உரசி உரசி எனக்குள்ளே ஒரு நெருப்பை உண்டாக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு பெண்ணின் ஸ்பரிசத்தில் மயங்கிக்கொண்டிருக்கிறோமோ என்ற அச்சம் ஏற்படத் தொடங்கியது.
“நீங்க ரொம்ப அட்ட்ராக்டிவா இருக்கீங்க!” என்று எனது காதில் கிசுகிசுத்தாள்.
“இல்லை, என்னை விட நீங்க தான்..,” என்று நான் மறுத்தபடி கிசுகிசுத்தேன்.
“கிடையவே கிடையாது! நீங்க…சே! உங்களாலே மட்டும் புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சிருந்தா……..”
“என்னது? என்னது புரிஞ்சுக்க முடிஞ்சிருந்தா….?”
அவளிடமிருந்து பதில் வரக்காணோம். அவளது உஷ்ணமான மூச்சு மட்டும் எனது கன்னங்களின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. திடீரென்று எனது காதருகே ஒரு வினோதமான உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவளது உதடுகள் எனது காதின் கீழ்ப்பகுதியை முத்தமிட்டு…இல்லை..இல்லை..அதைக் கவ்விக்கொண்டிருந்தன. அவளது பற்கள் மெதுவாகப் பதிந்து கொள்வதை என்னால் உணர முடிந்தது. மென்மையாக இருந்தபோதும் அவளது உதடுகள் அங்கேயே சிறிது நேரம் தங்கின. அவள் என்னைப் பரிசோதித்துக்கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக அவள் தான் ஜெயித்து விட்டதாக முடிவே எடுத்து விட்டாள் போலும்.
“பூஜா ! எல்லாரும் பார்த்திட்டிருக்காங்க!”
ஆனாலும் அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. அவள் தொடர்ந்து மூச்சு விடுவதை மாத்திரமே என்னால் கேட்க முடிந்தது. அவளது உதடுகள் அங்கிருந்து அசைவதாகத் தெரியவில்லை. மேலே என்ன செய்வது, என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவளும் பேசுகிறாற்போலில்லை. இருவரும் இழுத்து இழுத்து மூச்சு மாத்திரமே விட்டுக்கொண்டிருந்தோம்.
பூஜா வின் பிடியிலிருந்து என்னை விடுவித்துக்கொண்ட பிறகும், ஒரு பெண்ணின் ஸ்பரிசம் அளித்திருந்த குறுகுறுப்பு எனக்குள்ளேயே நீடித்துக்கொண்டிருந்தது. இத்தனை பேர் இருக்கிறார்களே என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டேன். ஏதோ ஒரு சாக்கை சொல்லி விட்டு, விலகிப்போய் படிக்கட்டுகளின் அருகில் போய் நின்று கொண்டேன். ஆனால், பூஜா வும் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்திருந்தாள். நான் அங்கிருந்து நகர முயலவும், அவளது கை என்னைத் தடுத்துப் பிடித்தது. அப்படியே என்னை அழைத்துக்கொண்டு போய், அருகிலிருந்த இருட்டான பகுதியில் சுவரோடு சுவராக என்னைத் தள்ளியதோடு, என்னை அப்படியே அழுத்திக்கொண்டாள்.
“வீணா! உங்களைப் பார்த்தா என்னென்னமோ தோணுது!” என்று கிசுகிசுத்தாள்.
“பூஜா ! ப்ளீஸ்! இதெல்லாம்…எனக்கு…வந்து….”
“ஒப்புக்காவது பாசாங்கு பண்ணேன்!”
“எப்படி..எப்படி…?”
“என்னை ஒரு ஆம்பிளையா நினைச்சுக்கோ!” அவள் என்னை ஒருமையில் அழைக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.
“நீங்க ஒரு பெண்! உங்களை எப்படி….?”
“அப்ப சரி, பொம்பிளையாகவே நினைச்சுக்கோயேன்..!”
“என்னாலே முடியாது…ப்ளீஸ்!”
“ஒரு தடவை முயற்சி பண்ணினா என்ன…உம்..?”
“நோ! நோ!!” இவளிடமிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது..?
அவள் மீண்டும் எனது காதைக் கவ்வினாள்; மென்மையாகக் கடித்தாள்.
“ஓஹ்!ஆஹ்!!”
எனது காதை விடுவித்த பூஜா , இது வரை என் வாழ்க்கையிலேயே அனுவித்திராத ஒரு முத்தத்தை எனக்கு அளித்தாள். எனது வாயின் ஓரோர் அங்குலத்தையும் அவள் நாக்கால் வருடினாள்; உள்ளேயும் வெளியேயும். வாயோடு வாய் அழுந்தியிருக்க, நெஞ்சோடு நெஞ்சு அழுந்தியிருக்க, கால்களோடு கால்கள் அழுந்தியிருந்தன. முயன்றிருந்தால் அவளிடமிருந்து திமிறி என்னால் விடுபட்டிருக்க முடியும் என்றபோதும் ஏனோ, எதுவோ தடுத்த மாதிரி நான் அவளுக்கு இணங்கத் தொடங்கியிருந்தேன். அவள் தொடர்ந்து என்னை அழுத்திக்கொண்டிருக்க, எனது புடவையை வருடியபடி எனது குண்டியை அமுக்கிக்கொண்டிருக்க, அவளது மற்றோர் கை எனது நெஞ்சில் விழுந்து எனது முலையையும் அமுக்கியது.
தொடர்ந்து நான் திமிறிக்கொண்டிருந்தபோதும், அவள் சுலபமாக எனது புடவையையும், உள்பாவாடையையும் சுருட்டியபடி மேலே தூக்கி விட்டு, நான் அணிந்து கொண்டிருந்த பேன்ட்டீஸைக் கீழே இறக்கி எனது தொடைக்குக் கீழே அந்தரத்தில் விட்டு விட்டாள். அதைத் தொடர்ந்து அவளது துணிச்சலான விரல்கள் எனது கூதியைத் தொட்டு விளையாடத் தொடங்கவும் எனக்குத் தலையே சுற்றுவது போலிருந்தது. நான் நானாக இருக்கவில்லை அப்போது. வேட்கை கிளறப்பட்டிருந்த எனது உடலிலிருந்து வெப்பமான ஆவி பறப்பது போலிருந்தது. விம்மிக்கொண்டிருந்த எனது முலைகளை அவளது விரல்கள் விடுவிடுவென ரவிக்கை, பிராவிலிருந்து விடுவித்து விட்டதும் சில்லென்ற காற்று எனது காம்புகளின் மீது விழுந்து எனக்கு சிலுசிலுப்பை ஊட்டியதால், காம்புகள் இரண்டும் விடைத்துப் போய் குத்திட்டு நின்றன. இப்போதும் எனக்குப் பயமாக இருந்தது; யாராவது எங்களைப் பார்த்து விடக்கூடாதே என்ற ஒரு பயம் மாத்திரமே இருந்தது. அவளது விரல்கள் விடாமல் எனது புழைக்குள்ளே புகுந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் அவள் எனது இரண்டு காம்புகளையும் மாற்றி மாற்றி வாய்க்குள் வைத்து உறிஞ்சிச் சுவைக்கத் தொடங்கினாள். காமவேட்கையில் எனது கண்கள் குருடாகிக்கொண்டே போவது போலிருந்தது. எனது கூதி அவளது விரல்களை எதிர்த்துப்போராடுவது போல அவற்றோடு மோதியது.