உங்களுக்கு ஒகே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் சப்பிக்கட்டுமா ஆண்ட்டி?
என் வீட்டிற்குப் பக்கத்தில் ஒரு கோவில் உண்டு. அதற்கு வரும் மாமிகள் நிறையப் பேர் என் மனைவிக்கு சினேகிதிகள் ஆனார்கள்.
அதில் சிலருக்கு பாத் ரூம் வந்தால் என் வீட்டு டாய்லெட்டை யூஸ் பண்ணிக் கொள்வார்கள். அதனால் வந்த வினைதான் இது.
பொதுவாக கோவிலில் பூஜை முடிந்து வீட்டிற்குச் செல்லும்போதுதான் என் வீட்டிற்கு வந்து பாத் ரூமை உபயோகிப்பார்கள். என் மனைவியும் இருப்பதால் நான் அதைக் கண்டு கொள்வதில்லை. நான் பாட்டுக்கு ஹாலில் உட்கார்வ்து மொபைலை நோண்டிக் கொண்டிருப்பேன். அவர்கள் என் மனைவியிடம் சொல்லிவீட்டு பாத்ரூம் போய் வருவார்கள். நான் நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்க மாட்டேன்.
என்னைப் பற்றி. நான் சுரேஷ். வயது 45. என் மனைவி மாலா. வயது 43. வீட்டில் பார்த்து செய்து வைத்த திருமணம்தான். ஆனால், எந்தக் காதலர்களையும் விட வாழ்க்கையை நாங்கள் ரசித்து வாழ்ந்தோம். படுக்கையறையில் அவள் பூரண ஒத்துழைப்பு கொடுப்பாள். உங்களுக்கு எத்தனை விதம் தெரியுமோ அதனை விட அதிகமாக அவளை ஓத்திருக்கிறேன். இப்போது விஷயத்துக்கு வருவோம்.
ஒரு நாள் இவள் கோவிலுக்குப் போயிருந்தபோது வாசற்கதவு தட்டும் சப்தம் கேட்டது. நான் போய்க் கதவைத் திறந்தால் அங்கே கோகிலா மாமி நின்றிருந்தாள்.
“வாங்கோ. இவ கோவிலுக்குப் போயிருக்காளே?” என்றேன்.
“தெரியும், மாமா. நானும் அங்கிருந்துதான் வருகிறேன். இன்னும் பூஜை முடிய அரை மணி ஆகும். எனக்கு அவசரமா பாத் ரூம் வந்தது. மாலாதான் சொன்னாள் எங்காத்து பாத் ரூமை யூஸ் பண்ணிக்குங்கோன்னு. ” என்றாள்.
நான் சிரித்துக் கொண்டே “அதற்கென்ன, போங்கோ. ” என்றேன்.
மாமி அவசரமாக எங்கள் பெட் ரூமுக்குள்ளே சென்றாள். அங்கேதான் சிறிய டாய்லெட் இருந்தது. அதற்கும் கதவு இருக்கும்.
மாமி உள்ளே சென்றவுடன் சர்ரென்ற சப்தம் கேட்ட்து. நான் வேலையில்லாமல் உட்கார்ந்திருந்ததால் எனக்கு அந்த சத்தம் கொஞ்சம் பெரியதாகவே கேட்டது. நெடுநேரத்துக்கு பிறகு சத்தம் நின்றது. குழாயைத் திறக்கும் சத்தம் கேட்ட்து. கொஞ்சம் கழித்து மாமி வெளியே வந்தாள்.
“ரொம்பத் தாங்க்ஸ் மாமா. ” என்றாள். நான் சும்மா சிரித்தேன்.
அவள் கதவைத் திறந்துகொண்டு போய்விட்டாள். மாலா கோவிலில் இருந்து வந்ததும் விஷயத்தைச் சொன்னேன்.
“ஆமாம், நான் தான் அனுப்பினேன். அவசரம் என்றாள். பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. ” என்றாள்.
நான், “எனக்கோ இவங்க யாரையும் பெயர் கூடத் தெரியாது. நீ ஒரு ஃபோன் பண்ணி எனக்கு சொல்லி இருகலாம். ” என்றேன்.
“அதனால் என்ன. இனிமேல் இப்படி வந்தால் வந்து விட்டுப் போகட்டும். நமக்கு என்ன பிரச்னை?” என்றாள்.
நானும் தலையாட்டினேன்.
அப்போது தெரியாது என்ன பிரச்னை வரப் போகிறது என்று.