உனக்கு எதுவும் ஆகலையா?
இந்த நினைவுகள் சிலசமயம் நம்மை சாந்தப்படுத்தும் பல சமயம் காயப்படுத்தும். இந்த நினைவுகள் நிம்மதியையும் தரும் நிம்மதியையும் இழக்க செய்யும்.
இந்த நினைவுகளால் தான் நாம் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கின்றோம். கஷ்டமான சூழ்நிலையில் சந்தோசமான நினைவுகள் வந்து நம்மை நிம்மதிப்படுத்தும்.
பல சமயம் சந்தோசமாக இருக்கும் சோகமான நினைவுகள் நம்மை சூழ்ந்து கொண்டு நமது நிம்மதியைகுளைக்கும்.
பழையதை நினைக்காதே என்று பலர் கூறுவார்கள் அது நடந்து முடிந்து விட்டது அதனை மாற்ற முடியாது என்றும் கூறுவார்கள்.
ஆனால், அதை நினைக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்றால் ஆழ்ந்த நித்திரையான மரணத்தால் மட்டுமே முடியும்.
இந்த நினைவாற்றலால் தான் நாம் உயிர்வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம். நம்மை சோகக்கடலில் மூழ்கடித்த நினைவுகள் பல காலங்கள் கழித்து நமது முகத்தில் புன்னகையை ஏற்படுத்தும்.
நாம் பெரும்பாலும் நமக்கு மகிழ்ச்சி தந்த நினைவுகளை நினைப்பதில்லை. நம்மை காயப்படுத்திய நினைவுகளை மட்டுமே நாம் நினைத்துக்கொண்டிருப்போம்.
உடலை அழங்கரிக்க வாங்கிய அனைத்து ஆடைகளை பற்றி நாம் நினைவு கொள்வதில்லை. ஆனால், நம் உடலில் காயத்தை ஏற்படுத்திய தழும்புகளை பார்க்கும் போது நமக்கு அது எப்போதும் மறக்க முடியாத ஒரு அனுபவமாக இருக்கிறது.
இதைப்போல் தான் நம் மனதை காயப்படுத்திய நினைவுகள் மட்டும் நம் மனதை விட்டு நீங்காது. மீண்டும், மீண்டும் நினைவுபடுத்தி நமது நிம்மதியை இழந்து பைத்தியம் பிடிக்கச்செய்யும்.
இந்த மானங்கெட்ட மனது இப்படித்தான் நல்ல விசயங்கள் எவ்வளவோ இருந்தாலும், காயப்படுத்திய நினைவுகளை மட்டுமே நினைக்கும்.
நாம் அந்த பழைய நினைவுகளை நினைக்காமல் இருந்தாலும் திடீரென்று நாம் எதர்ச்சையாக கேட்கும் பெயர்கள், எதர்ச்சையாக பார்க்கும் நபர்கள், எதர்ச்சையாக கேட்கும் பாடல் நம் மனதினுள் பழைய நினைவுகளை கிளர்ச்சியடையச்செய்யும்.
அதுவும், நம்மை அனைவராலும் காயப்படுத்த முடியாது. நம் மனதிற்க்குள் ஒருவரை ஊடுருவச்செய்து அவர்களுக்காக மனதில் மாளிகை கட்டி வைத்திருப்போம்.
ஆனால், அவர்களோ அந்த மாளிகையை மண்தரையாக மாற்றும் போது தான் மனம் வலிக்கின்றது. ஆணோ, பெண்ணோ அனைவரும் குரங்கிலிருந்து வந்தவர்கள் தானே அனைவருக்குமான உணர்வுகள் ஒன்று தான். இந்த மனம் குரங்கு தான் நிலையாக ஒரு இடத்தில் இருக்காது.
ஏதாவது சிந்தனை செய்துகொண்டு இருக்கும். நடந்து முடிந்த மாற்றவே முடியாத விசயங்களை நினைத்து மிகவும் வருத்தப்படும்.
இப்படி தனிமையில் உட்கார்ந்து Jack Daniels whiskey- ஐ குடித்துக்கொண்டு இந்த மனம் ஏன் இப்படி இருக்கின்றது என்று சிந்தனை செய்துகொண்டிருந்தேன்.
தனிமையின் காதலியான அமைதி எனக்கு மேலும் பல நினைவுகளை தூண்டி என் மன நிம்மதியை சீர்குலைக்க பார்த்தாள். நான் அப்படியே அந்த கண்ணாடி குவளையில் இருந்த விஸ்கியை மெதுவாக எடுத்து அருந்தினேன்.
அது அப்படியே என் சிறுகுடலுக்கு சென்றது. ஆல்கஹாலில் இருந்து எத்தனால் தனியாக பிரிந்து இரத்தத்தோடு கலந்து அப்படியே நரம்பு மண்டலங்கள் முழுவதையும் ஆட்கொண்டது.
இடைவிடாது வேலைசெய்யும் 86 பில்லியன் நியூரான்களையும் சற்று சோர்வடைய செய்தது. இப்போது மனதினுள் ஒரு அமைதி பிறந்தது.
ஆனால், அந்த அமைதியும் அந்த அழகியின் நினைவுகளை தூண்டியது. சரி, பாடல் கேட்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். Bluetooth speaker-ல் கணெக்ட் செய்து ஒரு பாடலை Random-ஆக கிளிக்செய்தேன். அப்போது இந்த பாடல் ஓடத்தொடங்கியது
“மாலை மங்கும் நேரம் ஒரு மோகம் கண்ணின் ஒரம்
உன்னை பார்த்து கொண்டே நின்றாலும் போதும் என்று தோன்றும்
காலை வந்தால் என்ன வெயில் எட்டி பார்த்தால் என்ன
கடிகாரம் காட்டும் நேரம் அதை நம்ப மாட்டேன் நானும்
பூங்காற்றும் போர்வை கேட்கும் நேரம் நேரம்
தீயாய் மாறும் தேகம் தேகம்
உன் கைகள் என்னை தொட்டு போடும் கோலம்
வாழ்வின் எல்லை தேடும் தேடும்”…
இது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல். “எனக்கும் பிடித்த பாடல்”- தான். இந்த ஒரு பாடலுக்குள் ஒரு பெரிய நினைவு மறைந்திருக்கின்றது. அவளை பற்றி நினைக்ககூடாது என்று நினைத்து பாடல் கேட்டாள்.
அவளை ஆழமாகவும், அழுத்தமாகவும் நினைக்கவைக்கும் இந்த பாடல் ஓடத்தொடங்கியது. பாடலை மாற்றலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், ” எனக்கும் பிடித்த பாடல்” ஆயிற்றே இது. அதனால், பாடல் என் பழைய நினைவிற்க்கு கூட்டிச்சென்றது.
ஒரு வருடத்திற்க்கு முன்பு…
ஒரு அழகிய கட்டிலறை. அதில் அவள் உட்கார்ந்து இருந்தாள். அது வெண்ணிற மெத்தை கட்டில். என்னை மெதுவாக பார்த்தாள் தனது கருங்கூந்தலை தனது விரல்களால் தனது செவியில் சொருகிக்கொண்டு.
அவளது கருவிழிகள் என்னுள் எப்போதும் போல காதல் உணர்வை அளவின்றி ஆர்பரிக்கச்செய்தது. நான் அவள் அருகில் உட்கார்ந்து இருந்தேன். அவள் என் கைகைள பிடித்துக்கொண்டு இருந்தாள். என் தோலில் சாய்ந்துகொண்டு.
அவள்: இராவணா?
நான்: என்னடி?
அவள்: கொஞ்சம் நெர்வசா இருக்கு டா.
நான்: ஏன்டி?
அவள்: இல்ல மொத தடவ ரொம்ப க்ளோசா இருக்கோம்ல அதான். வேற எதுவும் இல்ல.
நான்: அப்புறம் ஏன், உன் ஹார்ட் பீட் துடிக்குற சத்தம் என் காதுக்கு கேட்க்குது?
அவள்: அதுவா உணர்ச்சி overflow ஆகுது அதான்.
நான்: ஆகும், ஆகும்.
அவள்: உனக்கு எதுவும் ஆகலையா?
நான் மெதுவாக அவள் பிஞ்சுக்கைகளை தூக்கி என் நெஞ்சில் வைத்தேன்.
நான்: உன்ன முத, முத எப்போ பார்த்தேனோ அப்போ இருந்து இப்படி துடிக்க ஆரம்பிச்ச ஹார்ட். உன்ன பாக்கும்போது, உன் கூட இருக்கும்போது, இப்படித்தான் பயங்கரமா துடிச்சுக்கிட்டே இருக்கு.
அவள் அப்படியே மெதுவாக தனது குளிரான கையை என் மார்பில் வைத்தாள். எங்கள் தலைகள் மெதுவாக ஒருவரையொருவர் நோக்கியது. இதழ்கள் இரண்டும் இணையும் தருவாய் அப்போது அவள்.
அவள்: இராவணா?
நான்: என்ன?
அவள்: ரொம்ப Nervous-ஆ இருக்கு டா.
நான்: வேண்டாம்னா விட்டுடு.
அவள்: இல்ல உனக்கு என்னோட Birthday present இதான் இராவணா.
அவள் எனக்கு பரிசா கொடுத்திருந்த முன்பு நாம் பாடல் கேட்ட அதே Bluetooth speaker-ல் நாம் முன்பு கேட்ட அவளுக்கும், எனக்கும் மிகவும் பிடித்த பாடலான” மாலை மங்கும் நேரம்…. ” பாடலை ஒளிக்கச்செய்தேன். என் பிறந்தநாள் என்பதால் அவளுக்கு கொடுக்க டார்க் சாக்லெட் வாங்கி வைத்திருந்தேன்.
மெதுவாக அதை எடுத்து அவள் இதழ்களில் வைத்தேன். அவள் மெதுவாக ஒரு பகுதியை தன் வாயில் வைத்தாள். நான் அப்படியே மற்றொரு பகுதியை என் இதழ்களால் கவ்வினேன். அப்படியே இருவரும் சாக்லேட்டே சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருவரின் இதழ்களையும் நெருங்கினோம்.
அப்படியே அவளுடைய செவ்விதழ்களும் என் இதழ்களும் ஒன்றொடு ஒன்று இணைந்து இனம்புரியாத ஒரு இன்பத்தை ஏற்படுத்தியது. என் இதழ்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருத்த சாக்லெட்டை அவள் இதழ்களாலும், அவள் இதழ்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த சாக்லெட்டை என் இதழ்களாலும் மாறி மாறி சுவைய ஆரம்பித்தோம்.
அவளை அப்படியே பெட்டில் படுக்க வைத்தேன். அவளுடைய கண்கள் என் கண்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
மெதுவாக அவளது சிவப்பு நிற டாப்ஸை மெல்ல தூக்கி அவளது சூடான வெண்ணிற வயிற்றில் மெதுவாக குளிரான என் கையை வைத்தேன்.
அவள் ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்… என்று சினுங்கினாள். அப்படியே அவளது இதழ்களை கல்விச்சுவைந்து கொண்டே அவளது சிறிய குழி போன்று இருந்த அவளுடைய நீள்வட்ட தொப்புளை என் விரலால் வருடினேன்.
அவள் இதயத்தின் துடிப்பு இரட்டிப்பானது.