எனது காம வாழ்க்கை: அத்தியாயம் – 6 திருமணத்திற்கு முன் முதலிரவு
வணக்கம்! இது என் வாழ்க்கையில் நடந்த உண்மை சம்பவங்களின் ஆறாம் பாகம். இக்கதைகளில் வரும் சம்பவங்களும் மனிதர்களும் உண்மை என்பதால், அனைத்து பெயர்களும் மாற்றப்பட்டுள்ளன (என் பெயர் உட்பட). என்னைப் பற்றிய அறிமுகம் “எனது காம வாழ்க்கை: முன்னுரை” என்ற தலைப்பில் உள்ளது. விருப்பம் இருந்தால் அதை படியுங்கள்; ஆனால் அதில் சூடு ஏற்றும் வகையில் விஷயம் ஒன்றும் இருக்காது.
எனது காம வாழ்க்கை: அத்தியாயம் – 5 பல நாள் கனவு நிறைவேறியது→
இந்தத் தொடரின் மூன்றாவது, நான்காவது அத்தியாயங்களைப் படித்தவர்களுக்கு என் மைத்துனி அகிலாவும் நானும் கள்ள உறவு கொண்டது தெரியும். அவள் என் மீது மிகுந்த மோகம் கொண்டிருக்கிறாள் என்றும் நீங்கள் அறிவீர்கள். அந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின் அவள் பல முறை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள்; நானும் அவளோடு உறவு கொண்டிருக்கிறேன். எனக்குத் திருமணமான பின் ஓராண்டு கழித்து கயல்விழி கருவுற்றாள். அவள் கருவைச் சுமந்த காலத்தில் அகிலா தான் எனக்கு ஒரே நாதி. குறிப்பாக, ஏழாம் மாதம் வளைகாப்பிற்குத் தாய் வீட்டிற்குச் சென்ற கயல்விழி, குழந்தை பிறந்த பின்னர்தான் வீடு திரும்பினாள். அந்த இரண்டு மாதங்கள் நானும் அகிலாவும் செய்யாத சேட்டைகளே இல்லை! கயல்விழி ஒரு அழகான பெண் குழந்தையை ஈன்றாள்; பெயர் திவ்யஸ்ரீ.
திவ்யஸ்ரீ பிறந்து நான்கு மாதங்கள் கழித்து, அகிலா கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தாள். நான் பணிபுரியும் நிறுவனத்திலேயே அவளுக்கு ஒரு வேலை வாங்கிக்கொடுத்தேன். ‘ஆகா! கல்லூரியில் இருந்தபோதே நீ சும்மா இருக்கவில்லை; ஒரே அலுவலகத்தில் இருந்தால் ஒவ்வொரு நாளும் சந்தோஷம் தான்!’ என்று உங்களில் சிலர் நினைக்கலாம். ஆனால், அலுவலகத்தில் கழிவறையில் உறவு கொள்வது சினிமாக்களில் தான் சாத்தியம். நிஜ வாழ்க்கையில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் தனித் தனி கழிவறைகள் இருக்கும்; பெண்கள் கழிவறைக்குள் நான் சென்றாலோ, ஆண்கள் கழிவறைக்குள் அகிலா வந்தாலோ பல கண்கள் எங்கள் பக்கம் திரும்பும். மேலும், கொரோனா நோயால் வாரத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் தான் நாங்கள் அலுவலகம் சென்றோம். கல்லூரியிலிருந்து விலகியபின், அகிலா எங்கள் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்தாள். அதன்மூலம் என்னோடு மிகவும் நெருக்கமாக பழக முடியும் என்று அவள் நம்பினாள். ஆனால், கயல்விழி எப்போதும் வீட்டிலேயே இருந்ததால், நானும் அகிலாவும் ஒன்று சேர வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை.
இவ்வாறிருக்க, அகிலா எங்கள் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் திலீப் என்ற வாலிபனைக் காதலிக்க ஆரம்பித்தாள். திலீப் மிகவும் நல்ல வாலிபன். எந்த வேலை கொடுத்தாலும் பொறுப்பாக செய்து முடிப்பான். அகிலா தான் என் மீது மோகம் கொண்டிருந்தாளே தவிர, எனக்கு அந்நாள் வரை அவள் மீது பெரிதாக ஆசை இல்லை; அவளுடைய அழகும் உடல் கட்டுமே என்னை வசியம் செய்தன. அவள் திலீப்பை திருமணம் செய்துகொண்டால் எனக்கு ஆனந்தமே. அவர்கள் காதலிக்க ஆரம்பித்து மூன்றே மாதங்களில், திலீப்பிற்கு ஏழரை தோஷம் ஆரம்பிப்பதற்குள் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று அவன் பெற்றோர் அவசரப்பட்டார்கள். அவர்களுக்கு அகிலாவை மிகவும் பிடித்திருந்தது. என் மாமனார் முதலில் சம்மதிக்கவில்லை; நான் பேசி ஒப்புக்கொள்ள வைத்தேன். அவசரமாக திருமண ஏற்பாடுகள் செய்ததாலும், கொரோனா நோயால் ஊரடங்கு இருந்ததாலும் பல உறவினர்கள் திருமணத்தில் கலந்துகொள்ளவில்லை. மொத்தமாக சுமார் 100 பேர் தான் வந்தார்கள்.
திருமணத்திற்கு முதல் நாள் பெண்ணழைப்பு, வரவேற்பு விழா முடிந்தபின் 10 மணியளவில் அனைவரும் திருமண மண்டபத்திலேயே படுத்துவிட்டோம். என்னருகில் கயல்விழியும் திவ்யஸ்ரீயும் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், எனக்கு உறக்கம் வரவில்லை; ஏதோ ஒன்று என் கைவிட்டு போவதுபோல் இருந்தது. அகிலாவோடு உறவுகொள்ள வேண்டும் எனத் தோன்றியது. எந்த ஒரு பொருளும் நம்மிடம் இருக்கும்வரை அதன் அருமை தெரியாது; நம் கைவிட்டு போகும்போது தான் அதற்காக நாம் ஏங்குவோம். அகிலா மீது எனக்கு மோகம் இருந்தது இதுநாள் வரை எனக்கே தெரியாது. ‘அகிலாவை இனி நெருங்கவே முடியாது; இறுதியாக ஒரு முறை உறவு கொள்ளமுடியாதா?’ என்று நான் ஏங்கினேன். ஆயினும், ‘நாளை அவளுக்குத் திருமணம்; திருமண மண்டபத்தில் உறவினர்கள் அனைவரும் இருக்கிறார்கள். இப்போது எப்படி முடியும்? யாருக்காவது தெரிந்துவிட்டால் அவள் வாழ்க்கையே பாழாகிவிடும்’ என்று பயந்து அப்படியே படுத்திருந்தேன்.
மணி 1 ஆனது; என்னால் தூங்க முடியவில்லை. அகிலா என் சிந்தனைகளை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இதற்குமேல் போனால் எனக்கு பைத்தியமே பிடித்துவிடும் என்று தோன்றியது. எப்படியாவது அகிலாவுடன் உறவு கொள்ளவேண்டும் என்று எண்ணினேன். சிறிது நேரம் சிந்தித்தேன்; எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. உடனே எழுந்தேன்; மணமகள் அறைக்கதவைத் தட்டினேன். கயல்விழியின் தூரத்து சொந்தமான அத்தை ஒருவர் கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டே கதவைத் திறந்தார். “என்ன தம்பி இந்த நேரத்துல?” என்று கேட்டார். “அலுவலகத்திலிருந்து மேலாளர் அழைத்தார்; ஒரு முக்கியமான கோப்பு அகிலாவின் மேசையில் இருக்கிறது. சாவி அகிலாவிடம் இருக்கிறது. மேலும் அந்த கோப்பை பயன்படுத்த அகிலா கையெழுத்திட வேண்டும். ஆதலால் அகிலா உடனே அலுவலகம் செல்ல வேண்டும்” என்று வாய் கூசாமல் பொய்யுரைத்தேன். “விடிஞ்சா கல்யாணம், இப்போ எப்படி தம்பி ஆபிசுக்கு போறது. மணி வேற 1.30 ஆகுது. இன்னும் 4 மணி நேரத்துல முகூர்த்தம்” என்று அத்தை மறுத்தார்.
“எனக்கும் புரிகிறது அத்தை. ஆனால் அது இரண்டு கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள திட்டத்தின் கோப்பு; இப்போதே எடுத்துக் கொடுக்காவிட்டால் பெரிய நட்டம் ஆகிவிடும். நானே அகிலாவை அழைத்துச் சென்று ஒரு மணி நேரத்திற்குள் அழைத்து வந்துவிடுகிறேன் ” என்றேன். அத்தை சலித்துக்கொண்டே அகிலாவை எழுப்பினார். அவள் திருமண சடங்குகளில் மிகவும் சோர்வுற்றிருந்தாள் போலும்; பட்டுப்புடவை கட்டிக்கொண்டே படுத்திருந்தாள். அகிலாவிடம் அத்தை விஷயத்தை சொல்ல, அவள் கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு எழுந்தாள். அகிலாவும் நானும் ஒரே குழுவில் தான் இருந்தோம். நான் சொன்னதுபோல அந்த கோப்பு அவள் மேசையில் தான் இருந்தது. அதனால் அவளுக்கு சந்தேகம் வரவில்லை. “அந்த மொதலாளி தலையில கொள்ளி வைக்க” என்று வசை பாடிக்கொண்டே, “சீக்கிரம் கூட்டியா தம்பி” என்று சொல்லி, அத்தை அகிலாவை அனுப்பிவைத்தார்.
அகிலா காரில் அமர்ந்தவுடன் மீண்டும் உறங்கிவிட்டாள். நான் காரை நேராக வீட்டிற்குச் செலுத்தினேன். வீடு வந்தவுடன் அகிலாவை எழுப்பினேன். அகிலா முதலில் தூக்கத்தில் ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தாள்; பின்னர் “ஏன் மாமா வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்க? ஆபீசுக்கு தான போகணும். சாவி என் பாக்ல தான் இருக்கு, ஆபிசுக்கு போங்க” என்றாள். “அதெல்லாம் பொய் மா. இனி நாம் இருவரும் சேர முடியாது என்ற எண்ணம் என்னைத் தூங்கவிடவில்லை. இறுதியாக ஒரே ஒரு முறை உன்னுடன் உறவு கொள்ளவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டேன். அதான் பொய் சொல்லி உன்னை அழைத்து வந்தேன்” என்று உண்மையைக் கூறினேன்.
அகிலா அதிர்ச்சியுற்றாள்; பிறகு தயங்கியபடி “நாளைக்கு கல்யாணம் மாமா. யாருக்காவது தெரிஞ்சா அசிங்கமாயிடும்” என்று சொன்னாள். “யாருக்கும் தெரியாது மா. வீட்டிலிருந்து திருமண மண்டபம் நான்கு வீதி தள்ளி தான் உள்ளது; 2 நிமிடங்களில் சென்றுவிடலாம்.