அதற்கு பிறகு முதல் கணவனை ரேகா தேடி போகவே இல்லை
அன்று காலையில் என் வீட்டில் இருந்து பைக்கில் கிளம்பி மெட்ரோ ஸ்டேஷனில் பைக் யை பார்க் பண்ணி விட்டு ஸ்டேஷனுக்குள் போகும் போது மொபைல் ஒலித்தது. ரேகா மேடம் தான் கால் பண்ணுகிறாள். எப்பவும் இந்த நேரத்துல ஸ்டேஷனுக்குள் இருப்பாளே, ஒரு வேளை என்னைத் தேடி தான் போன் பண்றாளோ. நானும் கரெக்ட் டைமுக்கு தானே இன்னைக்கு வந்திருக்கேன். லேட் கூட இல்லையே. ஒரு வேளை என்னோட வாட்ச் ஸ்லோவா என்று யூகித்து மொபைல் டைமை பார்த்த போது அதுவும் சரியாக இருந்தது.
பல்வேறு கேள்விகளுக்கு பிறகு தான் மொபைலை எடுத்தேன். ரேகா, “என்ன ரகு, டிரைவிங்கல இருந்தீங்களா, ஏன் எடுக்க லேட்?”
“இல்ல, ஸ்டேஷனுக்கு வந்துட்டேன். பார்க்கிங்ல இருக்கேன். நீங்க வந்தாச்சா, என்ன திடீர்னு போன். நான் ரைட் டைம் தானே“
“இல்ல. நான் வீட்ல இருக்கேன். வீட்ல ஒரு பிரச்சனை… “ என்றவளின் குரல் அழ ஆரம்பித்தது.
“என்னாச்சு ரேகா, ஏன் அழுகுறீங்க? ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுமா. நான் வேணா வீட்டுக்கு வரவா?” என்று கேட்ட போது மேலும் ரேகா பலமாக விசும்பத் தொடங்க நான் பதட்டத்துடன் ஸ்டேஷனில் பார்க் செய்து இருந்த பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு ரேகா வீட்டுக்கு பறந்தேன்.
ரேகா என்னோட ஆபீஸ் தோழி. என்னை விட வயதில் மூத்தவள். ஆனால் ஆபீஸில் எனக்கு ஜூனியர் தான். வந்த புதிதில் ரேகாவின் நடை, உடை பாவானையை பார்த்து விட்டு அவள் பெரிய திமிர் பிடித்தவள் போல என்று யாருமே அவளிடம் நெருங்கி பேசாத போது நான் தான் அவளிடம் முதல் முறையாக பேசி பழகினேன். அதற்கு பிறகு அவளுக்கு ஆபீஸ் வேலைகளுக்கு டிரெயினிங் கொடுத்து இப்போது திறமையான ஸ்டாஃப் என்று பெருமை பெற்று இருக்கிறாள்.
அவளுக்கு ஆபீஸ் வேலையில் எந்த சந்தேகம் வந்தாலும் என்னிடம் கேட்க ஆரம்பிக்க, அதனால் ஆபீஸில் அடிக்கடி நாங்கள் மட்டுமே நெருக்கமாக பேசி கொண்டு இருந்ததால் அனைவரும் எங்களை ஒரு லவ் ஜோடியைப் போலவே பார்த்து கண், காது மூக்கு வைத்து காதல் கதைகளை எழுத ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அது அனைவருக்கும் ரொம்ப ஸ்வாரஸ்யமான செய்தி என்பதால் அவர்களை சொல்லி குற்றமில்லை. அது எல்லா இடத்திலும் நிகழ்வது தான். ஆனால் நானும் ரேகாவும் அது பற்றி தெரிந்தாலும் வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் எப்போதும் போல் பேசி பழகினோம்.
ரேகாவுக்கு கொஞ்சம் குடும்ப பிரச்சனை உண்டு. அது மாமியார் மருமகள் பிரச்சனை தான் என்றாலும் அவள் மாமியார் கொஞ்சம் கிரிமினல் தான். ஊமை குசும்பி என்று சொல்லலாம். மருமகளிடம் சிரித்து பேசி விட்டு மகன் வந்த பிறகு அன்று அவள் ஆபீஸிலிருந்து கிளம்பி வந்ததிலிருந்து இரவு வீடு திரும்பிய நேரம், போனில் பேசிய நேரம், பாத்ரூமில் குளித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் வரை அத்தனையும் காதும் காதும் வைத்தது போல் மகனிடம் ஓதி விடுவாள்.
அம்மா மந்திரம் ஓதினால் மகனுக்கு சாத்தான் வேதம் ஓதியது போல் தான். அவனும் சாத்தானாக மாறி அன்றி டின்னரில் உப்பு, புளி, காரத்தில் ஆரம்பித்து இரவு தூங்கி மறுநாள் காலை எழும்பும் வரை சண்டை போடுவான். ரேகாவுக்கு சில நேரம் அடி உதை கூட விழும். இதில் காமெடி என்னவென்றால் சண்டை பெரிதானால் ரேகா புருஷன் கோபித்துக் கொண்டு அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு பக்கத்து ஊரில் பூட்டி கிடக்கும் அவனோட பூர்விக வீட்டுக்கு போய்விடுவான்.
ரேகா போய் கெஞ்சி கூத்தாடினாலும் வரமாட்டான். அவனுக்காக தோன்றும் போது தான் ரேகாவை தேடி அதுவும் அவன் அம்மாவோடு தான் வருவான். ரேகா பாவம் அதுவரை வீட்டில் தனியாகத்தான் இருக்கவேண்டும். குழந்தை வேறு இல்லை என்பது கூட இருவருக்குமான பிரச்சனைக்கு முக்கிய காரணம். அதில் கோளாரு புருஷனிடம் தான் என்பது தான் அவனோட ஈகோவுக்கு அதிகபட்ச காரணம். ஆனால் மாமியாரோ ஊரார் முதல் உற்றார், உறவினர் வரை மருமகள் மீது தான் குறை என்பது போல் பேசி கொண்டு திரிவாள்.
அன்று காலையும் அதே பிரச்சனை வீட்டில் வெடிக்க, பக்கத்து தெருவில் அப்படி யாரிடமோ மாமியார், குழந்தை மேட்டரில் மருமகள் ரேகாவை பற்றி தப்பாக சொல்ல அவள் நேரடியாக ரேகாவிடம் பற்ற வைக்க, அன்று ரேகா பொங்கி எழுந்து விட்டாள். அது வரை மற்ற பிரச்சனைகளுக்கு பொறுமையாக இருந்த ரேகா, குழந்தை இல்லாத விஷயத்தில் மாமியாரின் வீண் பழியை தாங்க முடியாமல்,
“உனக்கு தில் இருந்தா உன் மகனுக்கு ரெண்டாவது கல்யாணம் கட்டி வச்சு, பேரன் பேத்தி எடுத்திடு பார்ப்போம். அப்படி நீ எடுத்திட்டா நான் இதே வீட்ல நாண்டுகிட்டு சாகுறேன். அதேப் போல நான் அடுத்த பத்து மாசத்துல புள்ளைய பெத்து காட்டிட்டா நீ உன் பூர்விக வீட்ல நாண்டுகிட்டு சாவியா“
என்று ஆவேசமாக கேட்க, அன்று முதல் முறையாக மாமியார் வீட்டை விட்டு கிளம்பி, ஆபீஸுக்கே நேரில் சென்று மகனை உசுப்பி விட, அவனும் அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு வழக்கம் போல் பூர்விக வீட்டில் போய் செட்டில் ஆகவிட்டான்.
ஆனால் ரேகா, இந்த விஷயத்திலாவது புருஷன் நம்பை புரிஞ்சுப்பான். ராத்திரி வந்து நியாயம் கேட்டால், தான் அப்படி பேசியது தப்பு தான். மாமியாரிடம் அப்படி மரியாதை இல்லாமல் சவால் விட்டு இருக்க கூடாது என்று அவன் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டுவிடலாம் என்று புருஷனை எதிர்பார்த்து முந்தின நாள் மாலை முதல் நடு ராத்திரி வரை காத்திருந்து களைத்து சோர்ந்து போல் தூங்கியே விட்டால். புருஷன் வீட்டுக்கு வரவும் இல்லை. போன் செய்யவும் இல்லை.
இன்று விடிகாலையில் முழிப்பு வந்த போதும் புருஷன் வீட்டிற்கு வராத சோகத்தில் ரேகா, புருஷன் ஊரில் உற்ற உறவுகாரங்க வீட்டில் போன் செய்து இருக்கிறாள். ஊரில் பூர்விக வீட்டில் அம்மாவும், மகனும் வீட்டில் இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்ட பிறகு தான் வேலைக்கு கூட கிளம்பாமல் மூட் அவுட் ஆகி எனக்கு போன் செய்த அழுது இருக்கிறாள். நான் போன போது தலைவிரி கோலமாக இரவெல்லாம் அழுது முகம் வீங்கிய நிலையில் இருந்த ரேகாவை பார்த்து அதிர்ச்சியாகி அவளுக்கு முதலில் தண்ணிர் கொடுத்து ஆறுதல் சொன்னேன். கண்டிப்பாக அந்த நிலையில் அவளை விட்டு விட்டு அலுவலகம் செல்ல முடியாத நிலையில் நானும் அன்று அலுவலகத்திற்கு போன் செய்து லீவ் சொன்னேன்.
அப்போது ஆபீஸில் போனை எடுத்த கிளார்க் குமார், என்ன சார், நீங்களும் லீவு, ரேகா மேடமும் லீவு. சரி சரி என்று சொல்லி சிரிக்க, நான் கோபத்துடன் அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் போனை வைத்து விட்டேன். அப்போது ரேகா, யாரு குமாரா, நான் போன் பண்ணும் போது அவன் தான் போனை எடுத்தான். அப்போவே என்ன மேடம் நீங்க மட்டும் தான் லீவானு நக்கலா கேட்டான் என்று அழுது கொண்டே சொன்ன போது, நான் ஆறுதலாக ரேகாவின் கண்ணீரை துடைத்து விட்டு மார்பில் சாய்த்துக் கொண்டேன்.
பிறகு அவளை முதலில் முகத்தை கழுவச் சொன்னேன். “இது எப்பவும் நடக்கிற கதை தானே. கொஞ்ச நாள்ல வழக்கம் போல அவரும் அம்மாவும் திரும்பவும் தேடி வருவாங்க ஏன் கவலைப்படுறே “என்றேன். அப்போது ரேகா தீர்மானமாக,
“இல்ல ரகு இனிமே ரெண்டு பேருமே வரமாட்டாங்க. இதுக்கு முன்னாடி மாமியார் கமுக்கமா இருந்து மகனை தூண்டி விட்டு காரியத்தை சாதிப்பா. இன்னைக்கு நான் கேட்ட கேள்வியில அவளே வீட்டை விட்டு கிளம்பிட்டா. இந்த ஜென்மத்துக்கு நான் நாக்க புடுங்கிற மாதிரி கேட்டதை மறக்க மாட்டா. அதனால எல்லாம முடிஞ்சு போச்சு.
நல்ல வேளை எங்க அப்பா இந்த வீட்டை என் ஆயுசுக்கும் பாத்தியம்னு எழுதி வச்சு திருமண கிஃப்ட்டா கொடுத்தாரு.