அம்மாவுடன் நான் ஆடிய ஆட்டம் – Part 1
என் பெயர் கார்த்திக். நான் computer engineering படித்து முடித்து விட்டு வேளை தேடிக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு சாதாரண 24 வயது இளைஞர்களில் நானும் ஒருவன்.
என் அப்பா ரவிச்சந்திரன். சுய தொழில் செய்கிறார். தனியாக ஒரு காட்டன் மில் வைத்துள்ளார். அவரது வயது 58. அவரது வேளை நிமித்தமாக அடிக்கடி வெளியூர் மற்றும் வெளி மாநிலங்களுக்கு சென்று விடுவார். காரணம் அவரது மில்லின் மூலப்பொருள் அனைத்தும் மும்பையில் இருந்தும் பிற மாநிலங்களில் இருந்தும் தான் வருகிறது.
என் அம்மா கனகலெட்சுமி. சுருக்கமாக அனைவரும் லெட்சுமி என்று கூப்பிடுவாங்க. இவள்தான் இந்த கதையின் கதாநாயகி. என் அம்மா ஒரு மிகச்சிறந்த இல்லத்தரசி. எனக்காகவும் என் அப்பாவிற்காகவும் இரவு பகலாக உழைப்பவள்.
நான் வேளை தேடிக்கொண்டிருந்தாலும் வீட்டில் ஒன்றும் சும்மா இல்லை. சிறு கம்ப்யூட்டர் சர்விஸ் மற்றும் சிறிய பிராஜெட் என செய்து ஓரளவு சம்பாதிக்கின்றேன். எல்லாரும் எப்படி இளம் வயதில் குடும்பத்தை விட நண்பர்கள்தான் முக்கியம் என்று இருப்பார்களோ நானும் அப்படித்தான்.
என் அம்மா அப்பாவை விடவும் நண்பர்கள் தான் முக்கியம் என்று அவர்களோடு சேர்ந்து ஊர் சுற்றுவேன். வீட்டில் யாரிடமும் சரியாக பேச மாட்டேன். என் அம்மா என்னிடத்தில் பலமுறை ஏன்டா கார்த்திக் ஏ ஏகிட்ட பேசமாட்டேங்கிற, என்ன கோபம் ஏ மேல, ஒனக்குமா ஏ மேல பாசமே இல்லையா என்று கேட்பாள்.
என்ன ஒனக்குமா என்று கேட்கிறாள் என்று பாக்கிறீர்களா ஆமாம் என் தந்தைக்கு என் மீதோ என் அம்மாவின் மீதோ ஒரு துளி கூட பாசமே இல்லை. அவன் சரியான சைகோ கூதி. எப்போதும் என் மீதும் என் அம்மாவின் மீதும் எறிந்து எறிந்து விழுவான்.
எங்களை குறைகூறி திட்டுவதே அவனது முழுநேர வேளையாக இருக்கும். பல நேரங்களில் நான் யாருக்கு பிறந்தேன். எனக்கு யார் அப்பா என்று கேட்டு என் அம்மாவை அடித்து கொடுமை படுத்துவான். சரியான சந்தேகப்பிறவி.
என் அம்மா அவனுக்கு சம்பளம் இல்லாமல் வேளை செய்யும் ஒரு வேளைக்காரியை போல இரவு பகலாக வேளை செய்வாள். அப்படி செய்தும் அவளுக்கு கிடைக்கும் பரிசு அடியும் திட்டும்தான். எனக்கு என் அப்பா அந்த தேவ்டியா மகனை சுத்தமாக பிடிக்காது. அவனின் முகத்தை பார்க்கவே குரங்கின் கூதியை போலவே இருக்கும்.
எங்கள் வீட்டு ஒரு ஹால் மற்றும் இரண்டு பெட்ரூம் இரண்டிலும் அட்டாச் பாத்ரூம் டாயிலெட் ஓட இருக்கும், மற்றும் ஒரு கிச்சன், அது இல்லாமல் பொதுவாக ஒரு பாத்ரூம் டாய்லெட் என ஒரு சொந்த வீடு உள்ளது. நான் ஒரு அறையிலும் என் தந்தை ஒரு அறையிலும் தூங்குவோம்.
என் அம்மா ஏதோ வீட்டு வேளைக்காரியை போல ஹாலில் பாயை விரித்து தூங்குவாள். எங்கள் ஹாலில் சோப்பா சேட் இருக்கும் ஆனால் என் அம்மா அதிலும் தூங்க கூடாது மீறி தூங்கினால் அடுத்தநாள் என் தந்தையிடம் அடிதான் விழும் அந்தளவுக்கு அவன் என் அம்மாவை கொடுமை செய்வான் அந்த மென்டல் தாயேலி.
என் அம்மாவை பற்றி சொல்ல வேண்டும் என்றால் மாநிறம். நல்ல குண்டான உடம்பு. முலைகள் இரண்டும் தொங்கிப்போய் இருக்கும். அவளின் சூத்து இரண்டும் நன்றாக பெருத்து இருக்கும் . அவளின் முலையின் அளவு தோராயமாக 38 ஆவது இருக்கும். அவளின் குண்டியின் அளவு தோராயமாக 40 ஆவது இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
அவளின் இடுப்பில் இரண்டு மடிப்போடு சதைகளை உடைய வயிற்று பகுதி. அதில் நல்ல பெரிய ஆழமான தொப்புள் குழி என்று சொல்வதை விட தொப்புள் ஓட்டை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவளின் தொடைகள் ஒவ்வொன்றும் வெட்டி வைத்த தேக்கு மரத்தை போல நல்ல உருண்டையாக பெரியதாக இருக்கும். மொத்தத்தில் சொல்லப்போனால் அவள் ஒரு நாட்டுக்கட்டை.
ஒருநாள் என் அப்பாவிற்கு உணவு பரிமாறிக்கொண்டு இருந்தால். அப்போது அவன் இது என்னடி ரசமா வச்சிருக்க தண்ணீ ஊத்தி திங்கிரது மாதிரி இருக்கு. என்று சொல்லி ரசத்தை எடுத்து அவளின் மேல் ஊற்றி விட்டு சாப்பாடு அனைத்தையும் கீழே தள்ளி விட்டு வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்று விட்டான்.
என் அம்மா உடனடியாக அந்த பொது பாத்ரூமுக்கு ஓடி தன்மீது இருந்த ரசத்தை தண்ணீறின் மூலம் சுத்தம் செய்து கொண்டு அங்கேயே உட்கார்ந்து அழ ஆரம்பித்தாள். நா கல்யாணம் பண்ணவனும் என்ன கொடும படுத்துரா, நா பெத்த பையனும் ஏகிட்ட பேசுறது இல்ல இப்படி ஒரு வாழ்க்க நா ஏ வாழனும், பேசாம செத்து தொலஞ்சிட்டாலாச்சும் நிம்மதியா இருக்கும் என தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதாள்.
நான் அவளிடத்தில் வேண்டும் என்றே பேசாமல் இருக்கவில்லை. ஆனால் நான் இப்படி இருப்பது அவளுக்கு எவ்வளவு வலியை தந்திருக்கிறது பாவம் என் அம்மா. எனக்கு நினைவு தெரிந்து ஒருநாள் கூட நான் அவளை மகிழ்ச்சியாக பார்த்தது இல்லை.
என் அப்பாவோடு அவள் அனுதினமும் நரக வாழ்கையே வாழ்கிறாள். அப்படி இருக்கும் அவளுக்கு நானாவது ஆறுதலாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நானும் அவளிடத்தில் பேசாமல் அவளுக்கு வேதனையை அதிகமாக்கி இருக்கிறேன் என்று அவளின் மீது எனக்கு ஒரு கருணை உணர்வு ஏற்பட்டது.
நான் அவளிடத்தில் சென்று அம்மா அழாதம்மா நா இருக்கே உனக்காக, பிலீஸ்மா அழாத என்றேன். அதற்கு அம்மா டேய் கார்த்திக் ஓ அப்பா இவ்வளவு கொடும பண்ணியும் அதெல்லாம் தாங்கிட்டு நா உயிரோட இருக்கேனா அதுக்கு காரணமே நீதான்டா.
உனக்குனு ஒரு கல்யாணத்த பண்ணி வச்சிட்டா நா அடுத்த நிமிசமே சந்தோஷமா செத்து போய்யிடுவேண்டானு சொல்லி என்னை கட்டி அணைத்து அழுதாள். நான் தயவுசெஞ்சி அப்படி எல்லாம் பேசாதம்மா என்றேன். இதற்கு பிறகு நான் அம்மாவோடு அதிகம் பேசி நேரம் செலவழித்தேன். நாட்கள் செல்ல செல்ல அவள் என் மீது கொண்ட அளவு கடந்த பாசம் எனக்கு புரிந்தது.
அவளின் உலகமே நானாகத்தான் இருந்தேன். என் தந்தை அவளிடத்தில் காட்டும் கோபத்திற்கு மருந்தாக அவள் என் பாசத்தை பயன்படுத்தினால். என் அப்பா வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் நான் இன்னும் ஒரு சின்ன குழந்தை போல எனக்கு சோறு ஊட்டி விடுவாள். எனக்கு தலைசீவி விடுவாள்.
என் அம்மா ஒரு வெள்ளந்தீ. எதற் கொடுத்தாலும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு அழுது விடுவாள். ஒருநாள் நான் ஒரு கம்ப்யூட்டர் சர்விஸ் செய்த காசில் அவளுக்கு ஒரு புடவை வாங்கிக்கொண்டு வந்தேன் உடனே அழுக ஆரம்பித்து விட்டால்.
அதேபோல என் அம்மா பயங்கர வெகுளி. அவளுக்கு மனதில் ஒன்று வைத்துக்கொண்டு வெளியில் ஒன்று பேச ஒருபோதும் வராது. தன் மனதில் பட்டதை பட்டென்று போட்டு உடைத்து சொல்லிவிடுவாள். நான் எதை சொன்னாலும் அதை கேள்வி கேக்காமல் நம்புவாழ்.
நானும் என் அம்மா இடத்தில் மிகவும் பாசமாக நடந்துக் கொண்டேன். அவள் எதை கூறினாலும் நான் அதை மறுக்காமல் செய்தேன். எனக்கு தெரியும் நான் தருகின்ற சின்னஞ்சிறு இன்பம்தான் அவளுக்கு வாழ்க்கை வாழவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோட இருக்க காரணமாக இருக்கிறது என்று. அதனால் நான் அவளின் மனது நோகும்படி எதுவும் செய்யவில்லை.
ஒருநாள் எங்கள் வீட்டிற்கு உறவினர்கள் சிலர் வந்திருந்தார்கள். அதில் இருக்கும் சின்ன பசங்க என்னோட போன எடுத்து விளையாடிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க போனது அப்புறம் நான் என்னுடைய போனை எங்கெங்கோ தேடியும் கிடைக்கவில்லை. கடைசியா ஒரு வழியாக கிடைத்து விட்டது.
என் அப்பாவின் அறையில் இருந்தது எனது மொபைல். நான் எடுக்கும் போது அதில் வீடியோ ரெக்கார்ட் ஆகிக்கொண்டிருந்தது. நான் அதை எடுத்து விடியோ ரெக்கார்டிங்கை நிருத்தினேன்.